عوامل حضور تماشاگران در ورزشگاه‌ها

همان طور كه فوتبال ايران در بسياري از ابعاد خود با نوسان روبه‌رو است، در تعداد حضور تماشاگران در ورزشگاه هم نوسانات زيادي ديده مي‌شود.

به نوشته جام جم؛ پرسپوليس در فصل گذشته در يكي از بازي‌هاي معمولي خود (بازي مقابل پگاه) 90 هزار تماشاگر روي سكوهايش ديد و در بازي با راه‌آهن تعداد تماشاگرانش آنقدر كم بود كه مي‌شد آن چندصد نفر را با دقت شمرد. در اين ميان، اين سوال پيش مي‌آيد كه چه عواملي در كشيده شدن پاي تماشاگران به ورزشگاه، بيشترين نقش را دارد؟

حساسيت بازي

اگر استقلال و پرسپوليس، 2 تيم ميانه‌جدولي باشند؛ بازهم داربي تهران، ورزشگاه را پر مي‌كند و در همين فصل قبل مشاهده شد طرفداران پرسپوليس اواخر فصل، ديگر بازي‌هاي ليگ را رها كرده بودند و بيشتر تمايل داشتند براي تماشاي بازي‌هاي تيم محبوبشان در ليگ قهرمانان آسيا به ورزشگاه بروند. وقتي تيمي به قهرماني نزديك مي‌شود و بازي‌هايش حساسيت بيشتري به خود مي‌گيرد، سكوهايش هم پرتر مي‌شود. در گذشته، هنگامي كه پاس يك تيم تهراني بود و بروبيايي داشت، هميشه بازي‌هاي اين تيم مقابل استقلال و پرسپوليس با استقبال قابل توجه طرفداران قرمز و آبي روبه‌رو مي‌شد؛ چراكه به صورت سنتي قرمز و آبي‌ها جدال تيم محبوبشان در برابر پاس را حساس‌تر از بازي برابر خيلي از تيم‌هاي ديگر مي‌دانستند.

اشتياق فوتبال

معمولا بازي‌هاي ابتداي فصل، تماشاگران زيادي به خود جذب مي‌كند. علاقه‌مندان به فوتبال كه چند ماهي دور از فوتبال و ورزشگاه بوده‌اند، براي ديدن يك مسابقه فوتبال اشتياق فراواني دارند. شايد خيلي از آنها پس از چند هفته رفتن به ورزشگاه به اين نتيجه برسند كه اين كار برايشان تكراري شده و بهتر است در خانه بنشينند و از همان تلويزيون فوتبال ببينند.

شرايط محيط

شرايط جوي، تاثير زيادي در جذب تماشاگر دارد. ديدن بازي زير باران يا در سرما، انگيزه زيادي مي‌خواهد. در كنار شرايط جوي، امكانات ورزشگاه، وضعيت رفت‌وآمد، قيمت بليت، برخورد ماموران انتظامي و... ديگر عواملي است كه مي‌تواند در يك فرد رغبت رفتن به ورزشگاه را ايجاد ‌كند.

برگزاري مرتب بازي‌ها

هر زمان كه بازي‌هاي ليگ از نظم خود خارج مي‌شود، تعدادي از تماشاگران هم با ورزشگاه قهر مي‌كنند. به هر حال ورزشگاه رفتن هم برنامه مي‌خواهد.

ستاره‌ها

اين حقيقت كتمان‌نشدني است كه در فصل گذشته، بخشي از تماشاگران پرسپوليس براي ديدن بازي علي كريمي به ورزشگاه مي‌آمدند. دليلي كه بازي پرسپوليس پگاه توانست ورزشگاه آزادي را پركند، اين بود كه آن ديدار، اولين حضور كريمي در ليگ بود، نه چيز ديگري.

كيفيت بازي‌ها

تماشاگر كنوني فوتبال را نمي‌توان با تماشاگر دهه 60 مقايسه كرد. آن موقع خبري از پخش زنده فوتبال اروپا نبود و بازي‌هاي ليگ تهران، تماشاگران را راضي نگه مي‌داشت؛ اما هم‌اكنون سطح توقع تماشاگر بالاتر رفته و وقتي آنها در طول هفته، بازي‌هاي بارسلونا و منچستر را مي‌بينند، ديگر مثل تماشاگر دهه 60 به يك بازي داخلي نگاه نمي‌كنند و به دنبال ديدارهاي باكيفيت‌ترند. يكي از دلايلي كه در زمان حضور مصطفي دنيزلي، پرسپوليسي‌ها استقبال خوبي از بازي‌هاي تيمشان مي‌كردند، كيفيت بازي آن تيم بود و الا تيم دنيزلي قهرمان نشد.

شرايط تيم

هر زمان تيم‌هاي پرطرفدار در كورس قهرماني باشند و خوب نتيجه بگيرند، طبيعتا تماشاگر بيشتري هم جذب مي‌كنند؛ اما در آن سو زماني كه تماشاگران استقلال و پرسپوليس متوجه شوند كه ديگر تيمشان قهرمان نمي‌شود، از انگيزه‌شان براي حضور در ورزشگاه كم مي‌شود، هواداران ديگر تيم‌ها نيز چنين خصلتي دارند.

زمان بازي

مطمئنا تفاوت زيادي بين ديداري كه ساعت 14 يك روز زمستاني آن هم در ميانه هفته برگزار مي‌شود، با ديداري كه در يك روز تابستاني آن هم ساعت 19 و در يك روز تعطيل برگزار مي‌شود، وجود دارد. همان زمان بازي اول كافي است كه بخش عمده‌اي از تماشاگران را حذف كند؛ اما برگزاري بازي در زماني كه كسي درگير كار و تحصيل نيست، رفتن به ورزشگاه را شبيه رفتن به سينما مي‌كند و بسياري براي اين‌كه اوقات فراغتشان را پر كنند، راهي ورزشگاه مي‌شوند. معمولا بازي‌هايي كه در ماه رمضان و چند ساعت پس از افطار برگزار مي‌شود، با استقبال خوبي روبه‌رو مي‌شود؛ چون از زمان خوبي برخوردار است.