کسی صدای فریاد شما را نمی شنود!

محمود ملکی در مطلبی تحت عنوان« کسی به فریاد شما نخواهد رسید» برای تابناک نوشت: 

ما مطالباتمان خیلی کم و کوچک است! با مسائل کلان کشور هم کاری نداریم چون احتمالا صلاح مملکت خویش خسروان دانند؛ اما هیچ کس صدای خواسته های حتی  ناچیز ما را نمی شنود. 

فرض کنید در خیابان به صورت یک شهروند خیلی محترم در حال رانندگی هستید و خیلی به خود هم می بالید که شهروند محترم و قانونمداری هستید، اما ناگهان متوجه می شوید که پلیس راهنمایی و رانندگی برای شما مقدار قابل توجهی جریمه تخلف لحاظ کرده است. تا اینجای کار فقط بهت زده می شوید. سعی می کنید که ماجرا را دنبال کنید؛ اگر نیازی فوری به پرداخت جریمه داشته باشید قطعا هیچ راه حلی وجود ندارد و حتما باید مبلغی را که برای شما در نظر گرفته اند را پرداخت کنید. اما اگر وقت پیگیری داشته باشید؛ می توانید برای ماجرا را دنبال کنید، اما هیچ راهی برای اینکه شما اثبات کنید تخلفی نکرده اید وجود ندارد. طبیعتا خواهد شنید که وقت و زمان برای این کار نگذارید و مبلغ را پرداخت کنید به همین راحتی! کسی اما صدای فریاد شما را نمی شنود!

فرض کنید آپارتمانی را در کوچه ای خلوت به قیمتی خریداری کرده اید، یک روز برخی ماموران تصمیم می گیرند کوچه شما را محور اصلی تردد و عبور و مرور محله قرار دهند و در مقابل کوچه قبلی که اکنون یکی از مسئولان شهری در آن سکونت گزیده اند، دیواری می کشند تا کسی وارد آن کوچه نشود. شما چه کار می توانید بکنید؟ کدامیک از همسایگان می تواند وقت و انرژی بگذارد تا متوجه بشود چه خبر است؟ چه کسی خسارت شما را پرداخت می کند؟ اصلا چه کسی شما را از منطق این کار مطلع می کند؟ اینجاست که باز هم صدای فریاد شما را کسی نمی شنود. 

فرض کنید که در بانکی  مبلغی را اندوخته اید و قرار داد با بانک بسته اید که سر ماه مقداری سود بانکی متعارف به شما پرداخت کنند. به ناگاه  بانک بر اساس مصوبه ای، تصمیم می گیرد یا مجبور می شود نزخ سود سپرده ها را کاهش دهد. چه کسی از شما می پرسد که آیا مایلید با شرایط جدید سپرده گذاری خود را ادامه دهید؟ تا زمانی که کاهش نرخ را اعمال نکنند، شما متوجه این تغییر نمی شوید. به عبارت دیگر حقی برای شما وجود ندارد که انتظار داشته باشید تغییر در شرایط یک قرار داد را برای شما اطلاع رسانی کنند و این یعنی فریاد شما باز هم شنیده نخواهد شد. 

فرض کنید به فراخوان دولت برای دریافت کارت هوشمند ملی لبیک گفته اید و مثل یک شهروند محترم به سرعت اقدام کرده اید، اما پس از گذشت هشت ماه، هنوز کارت خود را دریافت نکرده اید و باید همچنان منتظر پیامک اداره مورد نظر بمانید و به خاطر اینکه برخی از کارها فقط با کارت ملی انجامش میسر است، باید کارهای خود را معطل نگاه دارید. البته یک راه هم هست آغاز دوندگی برای کارتی که خود با دست خود و برای لبیک به دعوت دولت تحویلش داده اید. اینجاست که باز هم کسی فریاد شما را نخواهد شنید. شما باید شهروند صبوری باشید. 

فرض کنید همسایه شما، قبض آب و برقش را پرداخت نکرده باشد و مامور محترم اداره برق مراجعه می کند که برق همسایه محترم شما را قطع کند، ولی به اشتباه برق شما را قطع می کند و شما هم از همه جا بی خبر در مسافرت هستید. قطع شدن برق همانا و از کار افتادن یخچال و فریز و  نابود شدن مواد فاسدشدنی و گوشتی همانا! چه کار باید کنید؟ باید مراجعه کنید و با صرف وقت و پول، خواهش کنید که برق شما را مجددا وصل کنند.  باز هم متوجه می شوید که کسی به فریاد شما نخواهد رسید.

خیلی فرض های دیگر هم می توانید در حوزه های مختلف داشته باشید. ترجیع بند همه آنان این است که « کسی صدای فریاد شما را نخواهد شنید».