یک عقبگرد ناکارآمد
بدون شک، آرمانشهری که در تصور همه وجود دارد، جامعه ای امن و اخلاقمدار است تا همه در کنار هم با آرامش زندگی کنند.
اما نمی توان ابزار قهریه حاکمیت را نادیده گرفت، چون همیشه هستند کسانی که دنبال هنجار شکنیاند و اخلال در نظم اخلاقی جامعه! و قطعا همه ما هر روز در کوچه و خیابان، حداقل یک نمونه از آن را میبینیم؛ و بی تردید و متاسفانه هر کداممان حداقل یکبار آن را در قبال خودمان یا خانواده تجربه کردیم.
وظیفه ذاتی پلیس صیانت از قانون است و در آن شکی نیست. اما با چه روشی؟!
در نوشته های سالهای پیشم در جراید و رسانه ها (رجوع شود به یادداشتم در سایت تابناک در تحلیل برنامه گوگوش آکادمی با عنوان حملهء ساپورتی در سال 91) چندین بار نوشتم که برای مبارزه با حملات فرهنگی، باید کار فرهنگی درست و فکر شده کرد و اگر توانمند شدیم، حالا بجای دفاع ما حمله کنیم، اما متاسفانه کسانی که علمدار کار فرهنگی ما هستند یا کسانی هستند که از فرهنگ چیزی نمی دانند و اعتقادی به هزینه برای کار فرهنگی ندارند، یا کسانی می آیند که به ذات اعتقادی به ترویج فرهنگ انقلابی و اسلامی ندارند و یا کسانی هستند که دلشان می سوزد و میخواهند که کاری کنند، اما بلد نیستند و فکر فرهنگی ندارند و متاسفانه با غرور نابجایشان حتی حاضر نیستند که از اهالی دلسوز و انقلابی فرهنگ کمک بگیرند.
این ها همه مقدمه بود برای آنچه که در تصویر می بینید و گویا قرار است مجددا فضای گاز انبری دهه شصت را دوباره تجربه کنیم؛ یک عقب گرد تجربه شدهء ناکارامد!
«پلیس مخفی» یا همان «لباس شخصی» آن هم برای حفظ امنیت اخلاقی جامعه، آفتهایی به مراتب بیشتر از مزایای آن دارد که شرح آن در اینجا خارج از حوصله خواننده بوده و با کمی مرور خاطرات سالهای دهه شصت به خوبی همه را به یاد خواهیم آورد!! اما همین بس که اگر آنها تجربه موفقی بودند، الان درجه تب اخلاق در جامعه انقدر بالا نبود.
القصه اینکه برای برقراری امنیت اخلاقی، باید کار فرهنگیه انقلابی کرد؛ با باتوم و اسلحه و دست بند و بگیر و ببند، فقط یک لایه نازک بزک شده، روی پوست متعفن شهر میکشیم که چه بخواهیم و چه نخواهیم، دیر یا زود بوی گند آن همه جا را پر میکند.
.
