حلقه گمشده در میان رشد پفکی

این روزها صحبت از انتخاب و معرفی اعضای دولت دهم است. معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان تربیت بدنی هم یکی از اعضای بدنه قوه مجریه برای چهار سال اینده خواهد بود.

یک بررسی ساده نشان می دهد حداقل ظرف پنجاه سال اخیر مهمترین مشکل ورزش ایران، نیروی انسانی متخصص و نداشتن برنامه علمی بوده است و این مشکل هر چه به سمت نوک هرم ورزش ایران می رویم بیشتر به چشم می آید.

نگاهی به سابقه ورزشی روسای سازمان تربیت بدنی ظرف سی سال اخیر نشان دهنده این موضوع است که مهمترین افتخار ورزشی انان عضویت در تیم های دانشگاهی و یا علاقه مندی به قرمزها و آبی‏هاست! شاید خورده بگیرید ما از انان انتظار مدیریت صحیح داشتیم.

این نقد شما هم بسادگی قابل پاسخگویی است، من از شما سوال میکنم برنامه معلوم و هدفمند انها در طی دوره های مختلف برای ارتقا سطح ورزش ایران چه بوده ؟

آیا ورزش ما مانند کشورهای پیشرو از یک راه و روش علمی پیروی کرده و یا به شیوه مدیریت گلخانه ای و نتیجه گرا اداره شده و تک مدالهای جهانی و المپیکی ابروی ورزش ما را در مقاطع مختلف خریده است؟

در همین دوره ای اخیری که پشت سر گذاشتیم حرفهای بزرگی همچون تشکیل ستاد ورزشهای پایه و یا طرح آمایش سرزمینی زده شد که هیچکدام سرانجامی نیافت!

امروز فرض کنیم نقطه شروع دیگری برای ورزش ایران است ورزشی که تحت شعارهای بدون حساب مانند مقام چهارمی بازیهای اسیایی ۲۰۱۰ و یا فلان تعداد مدال در المپیک ۲۰۱۲ و البته رفتن به دور دوم جام جهانی ۲۰۱۴ (!)، آنقدر رشد پفکی داشته و توقع عمومی را بالا برده که واقعیتها را از چشم مدیران ان خواسته و ناخواسته پنهان کرده است.

امروز را نقطه شروعی برای جبران مافات بدانیم و با انتخاب اهل ورزش و سپردن سکان مدیریت ورزش به انها ، حداقل یکبار هم این مسیر را بدون حضور افراد سیاسی امتحان کنیم.

من مطمئن هستم در بدنه علمی و اجرایی ورزش افرادی هستند که به لحاظ تعهد و تخصص، شایستگی هدایت دستگاه ورزش ایران را برای نتیجه گیری مطلوبتر و سامان یافتن آن در رده های پایه، همگانی و قهرمانی دارند. امیدوارم این اتفاق بیفتد هر چند .... .