پنج سرطاني بزرگ دنياي ورزش
جان هارتسون بازيکن بزرگ سلتيک اوايل هزاره جديد به دليل ابتلا به سرطان اولين مرحله درمان را پشت سر گذاشت. هرچند حال او نامساعد گزارش شده اما مسلماً وقتي پيام محبت آميز لانس آرمسترانگ را چندين بار ديگر بخواند بر نااميدي و درد غلبه خواهد کرد.
به نوشته اعتماد؛ در مبارزه نهايي چه کسي پيروز مي شود؛ او يا سرطان؟ پاسخ روشني وجود ندارد. فعلاً قهرمان هفت دوره توردوفرانس با استناد به خاطراتش از مبارزه با اين بيماري مهلک، تکرار شعار (Live strong) را راه درمان هارتسون دانسته است. قبل از «جان» چند ورزشکار ديگر هم مشتري اتاق شيمي درماني شدند.
از سرطان تا شانزه ليزه
لانس آرمسترانگ تا قبل از آن سردرد عجيب، سلطان توردو فرانس نام داشت اما تقدير مي خواست زندگي او در آرامش سپري شود. دوم اکتبر 1996 آرمسترانگ 25 ساله در دام تکثير سلول ها يا همان سرطان افتاد. مراحل اوليه شيمي درماني تحت تاثير آرزوها و شوق لانس به ادامه حضور در سطح اول چندان خطرناک نبود. با اين حال تغيير اختياري نوع معالجه شانس 40 درصدي را براي زنده ماندن او رقم زد. لانس قبل از ابتلا به سرطان طي سال هاي 1993 و 1995 سه بار توردو فرانس را فتح کرده بود و نويسندگان کتاب تاريخ مي خواستند عدد دو را مقابل نام جوان امريکايي قرار دهند اما جاذبه کلام مادر ورق را برگرداند؛ «در تمام مراحل شيمي درماني اين مهره شانس را پيش خودت نگه دار، تو مي تواني سرطان را شکست دهي.» لانس در کتاب خاطراتش لحظات اداي آن جملات از سوي مادرش را اطمينان بخش ترين ثانيه هاي زندگي خود ناميد و چنين شد که يک سال پس از شروع دوباره رکابزني، فاتح توردوفرانس سال 1999 نام گرفت. حالا سرطان خيلي وقت است قافيه را به جوان تگزاسي باخته و فاتح اين نبرد دشوار در حال شمارش افتخاراتش ديده مي شود؛ هفت قهرماني در توردوفرانس، 22 برتري در مراحل مختلف، 11 پيروزي در تايم تريل و سه فتح تيمي.
زيباي ناکام
در روزگاري که بکام مشغول دلربايي در چمن سبز بود، روي ميز اسنوکر توپ ها به فرمان هانتر خوش چهره به حرکت درمي آمدند. اسطوره جوان اسنوکر انگليس پنج روز قبل از بيست و هشتمين سالگرد تولد، روز 9 اکتبر 2006، به دليل پيشرفت سلول هاي سرطاني در اعضاي بدنش درگذشت؛ حال آنکه به عنوان دانش آموخته مدرسه «سنت اندروز» افتخاراتي مانند قهرماني در رقابت هاي «رگال ولش» و غلبه بر استفن هندري قهرمان وقت جهان در سال 1998 را در پرونده داشت. همچنين سه قهرماني پياپي بين سال هاي 2001 تا 2004 سالانه 175 هزار پوند جايزه را براي اين پسر به ارمغان آورد. بيماري پل آلن هانتر شش آوريل 2005 تشخيص داده شد، با اين حال در فرهنگ لغات اين اسنوکرباز حرفه يي واژه يي به نام نااميدي وجود نداشت. او در اوج مراحل شيمي درماني و در حالي که موهايش را از دست داده بود، بازگشتي هرچند توام با شکست را در معرض ديد عموم قرار داد. سرانجام وقتي خبر مرگ پل در بيمارستان «کروود» هادرزفيلد پخش شد، موجي از ماتم ورزش انگليس را فراگرفت. پيام هاي تسليت از هر سو به گوش مي رسيد. در اين بين جان پاروت قهرمان سال 1991 جهان گفت؛ «از دست دادن پل ضايعه يي بزرگ براي ورزش دنياست، امروز فقط اسنوکر عزادار نيست.» هانتر جنجالي تابستان 2004 با ليندسي ازدواج کرد اما افسوس که مهلت نيافت بيش از يک سال فرزند متولدشده در تاريخ 25 دسامبر 2005 را ببيند.
شوت کردن مرگ
در تاريخ گلف کمتر پيش آمده يک ورزشکار توامان رقابت هاي آماتور و يواس اوپن را فتح کند اما «گنه ليسلر» قبل از ابتلا به سرطان اين کار مهم را انجام داد. او سال 1972 تحت عمل جراحي قرار گرفت و با اراده يي آهنين بازگشتي به شکوه بردن جايزه پنج هزار دلاري يک تورنمنت بزرگ را رقم زد. به نظر نمي رسيد گنه مدت زيادي به زندگي ادامه دهد اما او ماند و تا جاي ممکن جوايز را يک به يک درو کرد. ليسلر مي توانست جاي آرمسترانگ اسطوره امريکايي مبارزه با سرطان نام بگيرد اما با وجود اشتهاي فراوان ابزار تبليغاتي لانس را نداشت.
شواليه در پايان راه؟
سازنده آخرين تيم قدرتمند انگليس در جام جهاني فوتبال از چند سال پيش مشغول انجام واپسين مبارزه عمر خود است. سر رابرت ويليامز رابسون يا همان بابي رابسون خودمان هر چقدر هم فراموشکار باشد ( به خاطر آلزايمر مزمن به او رابي بابسون مي گويند،) باز هم يک کار مهم را از ياد نمي برد؛ گسترش بنياد مبارزه با سرطان به کمک همسرش. اين موسسه که سه سال پس از ابتلاي رابسون به سرطان تاسيس شد، طي بيش از يک دهه فعاليت بيماران زيادي را زير چتر حمايت خود قرار داده است. اسطوره زنده فوتبال جزيره پنجمين جراحي را سال 2007 انجام داد. او اکنون در بستر به انتظار مرگ نشسته، اما اگر اين پيرمرد متولد 18 فوريه 1933 را بشناسيد حتماً تصديق مي کنيد او اهل تسليم شدن نيست.
صبح پردردسر
يکي از بازيکنان طلايي بلاژويچ قبل از يورو 96 هنگام برخاستن از خواب به دليل سردرد شديد فرياد کشيد. معالجات نشان داد گوران ولااويچ داراي تومور مغزي است. راه حل چه بود؟ پسر متولد هفت آگوست 1972 ماند و گل زد؛ آنقدر که سرطان خيلي زود دست از سرش برداشت. البته گوران خوش شانس هم بود چون ظاهراً سرطان، خوش خيم از آب درآمد. پزشکان لبخند هاي او را در اتاق شيمي درماني به ياد مي آورند و ما شادي ايستاي گوران با دستاني باز و سري لرزان پس از به ثمر رساندن گل دوم کرواسي مقابل آلمان را در مرحله يک چهارم نهايي جام جهاني 1998 در خاطر حفظ کرده ايم. ولااويچ سال 2001 از فوتبال خداحافظي کرد و هنوز هم اطراف توپ گرد ديده مي شود.
