بهترين استقلال اين 30 سال
از آن روزها که گاهي بيش از 50 بازيکن به اردوي تيم ملي دعوت مي شدند، بيش از يک دهه گذشته است. روزهايي که از دو تيم استقلال و پرسپوليس حدود 30 بازيکن در فهرست مدعوين جا داشتند و ترکيب يازده نفره تيم ملي از بازيکنان همين دو تيم بسته مي شد.
به نوشته قدس؛ در آخرين سالهاي آن دوران معدود بازيکناني مثل ابطحي و قايقران به هزار و يک زحمت توانسته بودند، در تيم ملي جاي محکمي پيدا کنند، اما باز هم اوضاع به گونه اي بود که هر گاه اين دو تن به هر دليل غايب بودند، يک استقلالي و يا پرسپوليسي جايشان را در تيم ملي مي گرفت و حتي گاهي بازگشت آنان به ترکيب اصلي دشوار بود.
***
عمده دليل اين نقيصه، جذابيت دو تيم بزرگ پايتخت براي بچه هاي شهرستاني بود، اما در دور جديد پيوستن ستاره ها به تيمهاي بزرگ تهراني که به طور مشخص با روي کار آمدن قطبي در پرسپوليس به اوج رسيد، عامل پول در کنار جذابيت نقش بزرگي ايفا کرد که البته ايرادي به آن وارد نيست. در فصل گذشته پرسپوليس از سوي رسانه ها لقب تيم کهکشاني گرفت که يادآور رئال مادريد بود و ايضاً اين عنوان براي پرسپوليس هم ضامن قهرماني در هيچ جام و تورنمنتي نشد و کار به جايي رسيد که قطبي در ابتداي فصل دوم فعاليتش در پرسپوليس اوضاع را دشوار يافت و عطاي کار را به لقاي آن بخشيد... .
کار کردن با يک دو جين ستاره آسان نبود! در فصل نقل و انتقالات حاضر، استقلال گوي سبقت را از همه ربوده و چنان که حافظه نگارنده ياري مي کند، تقريباً بهترين تيم سي سال اخير را بسته است. اين حرف شايد کمي ثقيل به نظر آيد، اما با دقت و قدرت مي توان گفت که استقلال حتي آن گاه که 14 بازيکن در اردوهاي تيم ملي داشت، به تعدادي که اکنون دارد، بازيکن زبده و آماده در اختيار نداشت.
اما تفاوتهاي کار استقلال با پرسپوليس طي دو فصلي که ذکر آن به اجمال گذشت، آن قدر هست که بتوان گفت استقلالي ها با روشهاي معقول تر و سنجيده تري دست به کار شده اند و جذب اين همه بازيکن اسم و رسم دار، تاکنون نه براي آنان شايعه فساد و ارتشاي مالي را به بار آورده و نه با شائبه بازيکن قاپي از اين و آن تيم توأم بوده است و اين مهم موجب شده تا آرامش فضاي استقلال تا اين لحظه به هم نريزد.
پيش از پرداختن به بقيه مطلب خوب است فهرست استقلال را که به ترتيب پست تنظيم شده از نظر بگذرانيم: وحيد طالب لو، محمد محمدي، بيژن کوشکي، پژمان منتظري، هادي شکوري، حنيف عمران زاده، امير حسين صادقي، مهدي امير آبادي، خسرو حيدري، هاشم بيک زاده، رينالدو، حسين کاظمي، کيانوش رحمتي، فرهاد مجيدي، فابيو جان واريو، اميد رونخواه (احتمالاً مجتبي جباري)، رضا عنايتي، مهدي سيد صالحي، سياوش اکبرپور و آرش برهاني.
از جمع اين 21 بازيکن 18 بازيکن ايراني (منهاي بيژن کوشکي) طي سه سال اخير بارها به اردوهاي تيم ملي دعوت شده اند يا در ترکيب اصلي تيم ملي قرار داشتند و اکنون نيز اگر کيفيت ها را در نظر بگيريم و سليقه ها را دخالت ندهيم، دست کم 15 نفر از آنان را مي توان در حدود استانداردهاي ملي فوتبال ايران ارزيابي کرد و شانس ملي پوش شدن يا دعوت به اردوها را براي آنان متصور بود.ميانگين سني، وزن، قد و تجربه در اين تيم بسيار عالي است و چنان که از اوضاع بر مي آيد يک بازيکن ليگ برتري و دو بازيکن خارجي ديگر هم با وسواس انتخاب خواهند شد تا فهرست قانوني استقلال پر شود.
همه اعتبار و امتيازي که براي استقلال در اين مطلب شمرديم ، البته هرگز تضميني براي نتيجه گيري نيست، همچنان که براي رئال مادريد و پرسپوليس نبود.اما وقتي تيمي به اين درجه از اهميت مي رسد بايد آماده مواجهه با دشواري ها و مسؤوليتها باشد.
پيشا پيش اينجا و آنجا مي خوانيم که پر تعداد بودن مهاجمان مدعي در استقلال مي تواند موجب بروز واکنشهاي عصبي از سوي آنان باشد و البته همين تصور را مي توان درباره دروازه، قلب دفاع و مرکز خط مياني هم داشت، زيرا در اين پستها نيز سطح بازيکنان بسيار به هم نزديک است و شايد رقابت ميان آنان هم به تنش بينجامد. اما فارغ از اين وجه منفي که معلوم نيست رخ دهد، استقلالي ها بايد مسؤوليتهاي فرا باشگاهي تيم خود را هم بپذيرند.
استقلالي ها به اصطلاح تميز کار کرده اند و با کنار گذاشتن بازيکنان بسيار ضعيف فصل گذشته که معلوم نبود تعدادي از آنان از کدام در وارد شده اند، ياراني را جذب کردند که قاعدتاً بايد توان رقابت در سطوح قاره اي را داشته باشند.
مسؤوليت بزرگ استقلال در وانفساي فوتبال ايران که سه سال شکست را در مسابقات بين المللي پشت سر گذاشته، خيز برداشتن به سوي قهرماني در چمپيونزليگ آسياست. هر تفکري غير از اين به معناي آن خواهد بود که استقلال خود را نشناخته و متناسب با توان خود برنامه ريزي نکرده است.در اين صورت همين ستاره بازي ها در ليگ برتر هم راه به جايي نخواهد برد.
