پيرس و اتحاديه متهمان رديف اول

چرا هميشه از فقر تکنيکي بازيکنان انگليسي مي گويند؟ چندي قبل پس از خواندن مقاله يي درباره اين موضوع مطمئن شدم گناه عدم رشد فردي و در واقع فرديت بازيکنان به گردن اتحاديه فوتبال است؛ سازماني که نمي تواند جنبه هاي مختلف استعدادهاي جوان را کشف کند و ارتقا دهد.

به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز؛ معمولاً در آکادمي باشگاه ها از بزرگان آينده توپ گرد مي گويند اما در عمل چيزي مشاهده نمي شود و عاقبت فوتبال جزيره به دليل رعايت نکردن فاکتورهاي مکمل ناکام ابدي رقابت هاي ملي باقي مي ماند.

براي اثبات ادعايم فينال زير 21 سال اروپا را يادآوري مي کنم. انگليس که تا قبل از بازي نهايي عملکرد قابل قبولي داشت مقابل آلمان يک بازنده محض بود. چرا؟

بازيکنان کوچک ترين مشکلي نداشتند. تاکتيک هاي غلط استيوارت پيرس اجازه آزاد شدن خلاقيت را به انگليسي ها نداد. به بيان بهتر تاکتيک بازيکن سابق سه شيرها اشتباه بود وگرنه نوع نمايش پديده هاي آينده اين فوتبال واقعاً ايراد خاصي نداشت. آن شب سفيدپوشان بي سازمان و پراشتباه نشان دادند.

شايد اگر اشتباه فردي (غير از حرکات مضحک دروازه بان) مي يافتيم، مي توانستيم انگشت اتهام را به سوي عوامل جانبي دراز کنيم اما چنين مواردي واقعاً يافت نشد. کايرون گيبس يا لي کاترمول خيلي خوب توپ را به گردش درمي آوردند و پاس هايشان هم نقص نداشت.

در اين بين تاکتيک غلط مربي روي نمايش فردي تنها يک بازيکن تاثير داشت؛ تئو ولکات. از چهره درخشان آرسنال خواسته شد در خط حمله پشت به مدافعان حريف انجام وظيفه کند؛ آنچه با سبک بازي او کوچک ترين تطابقي نداشت. بازيکن سابق ساوتهمپتون هيچ گاه مهاجم صرف نبوده است. چگونه پيرس انتظار داشت در حساس ترين مقاطع، کاري غيرتخصصي را انجام دهد؟ مي توانيم در توجيه بازي بد تئو هزار نکته را يادآوري کنيم اما حق نداريم پاي تکنيک را وسط بکشيم. معمولاً شما فقط وقتي موفقيت کاملي به دست مي آوريد که در مناسب ترين شغل ممکن به کار و تلاش بپردازيد.

بازي در يک پست ناآشنا، چشمه خلاقيت پسر جوان انگليس را خشکاند. او کيفيات موجود در وظايف محول شده را دوست داشتني نيافت. به همين راحتي، حتي فيناليست شدن آنگلوساکسون ها در رقابت هاي زير 21 سال اروپا هم حرف و حديث هاي بسياري در پي داشت.

طي رقابت مرحله نيمه نهايي، عدم وجود سازمان دفاعي مشخص باعث از دست رفتن برتري سه بر صفر شد و شايد اگر يکي از تنها اقدامات موثر پيرس (تمرين متعدد ضربات پنالتي) موثر واقع نمي شد، ديگر نوبت به آلمان نمي رسيد. اتحاديه فوتبال انگليس تحت هر شرايطي از متهمان درجه اول قتل تکنيک است. چرا جواناني که در باشگاه هايشان با ارائه 95 درصد توانايي همه را شگفت زده مي کنند، در تيم ملي به جايي نمي رسند؟

جواب در فقدان برنامه ريزي و در واقع ناکارايي سيستم استعدادپروري اتحاديه فوتبال جزيره خلاصه مي شود. البته گاهي مشکل تيم زير 21 سال انگليس در آرسنال، ليورپول، منچستريونايتد و ساير باشگاه هاي بزرگ ليگ برتر هم ديده مي شود. به بيان بهتر اگر احساس مي کنيد ولکات از زمان تبديل شدن به پديده، رشد چنداني نداشته بدون ترديد ونگر را مقصر قلمداد کنيد. کاشف استعدادهاي بزرگ به اندازه کافي براي اوج گيري تئو تلاش نکرده است.

در اين شرايط فابيو کاپلو سرمربي تيم ملي انگليس از لزوم برقراري ارتباط نزديک تر با آکادمي باشگاه هاي انگليس مي گويد. اگر او آنجا دنبال طلا بگردد، فقط وقت خود را تلف کرده چون عميقاً اعتقاد دارم اندک پيشرفت تکنيکي فوتبال انگليس نتيجه تلاش هاي بازيکنان و مربيان خارجي تلقي مي شود.

در يک نگاه بدبينانه اصلاً نمي توان کيفيت بازيکنان جزيره را هم سطح ستارگان شاغل در لاليگا و سري A دانست. مسلماً توانايي امثال کراوچ و هسکي بيش از ظرفيت دو مهاجم تمام کننده کلاسيک است. مربيان انگليس، صداي ما را بشنويد. جو کول، جرارد، بري و کاريگ ملي پوشاني با قابليت هاي بالا هستند. بله، نمي توانند در حد و اندازه هاي مسي و کاکا ظاهر شوند اما مگر سايرين توانسته اند به استانداردهاي اين دو ستاره نزديک شوند؟ حساب ليونل و ايزاکسون را از بقيه جدا کنيد.

يکجانبه نگري ديگر عامل عقب ماندگي بازيکنان ماست. چنانچه سرعت را از اوون بگيريد ديگر از او سايه يي نيز باقي نمي ماند. حال آنکه اتوئو حتي بدون سرعت و شم گلزني باز هم همان بازيکن درخشان گذشته است. تکنيک در فوتبال نقش مهمي دارد اما همه چيز نيست. استعداد کاکا با آنچه خداوند به جرارد داده قابل مقايسه نيست با اين حال در مولفه هاي اکتسابي مانند انرژي و استقامت بدني کاپيتان ليورپول چند گام جلوتر از همتاي برزيلي اش است.

بايد بگويم اصلاً کاکا را يک سوپرستاره نمي دانم. نپرسيد چرا انگليسي ها تکنيک ندارند. به جاي اين پرسش از سوالي با اين مضمون استفاده کنيد؛ «چرا جزيره نشينان به اندازه کافي تاثيرگذار نيستند؟» پاسخ اينجاست؛ «ترس از شکست و سرخوردگي بر جاي مانده از ناکامي هاي متوالي گذشته اجازه آزاد شدن روح خلاقيت را نمي دهد. شايد بايد رژيم بازي تيم ملي و باشگاه هاي زير دست چهار بزرگ صدر جدول را تغيير داد.»