«سکوت»‌ی که برف به ما هدیه داد

امید هاشمی: برف تهران، مثل همیشه با حواشی خبری مختلفی همراه بود. از لغزنده‌گی یا آب گرفته‌گی معابر گرفته تا تعطیلی مدارس و مهد کودک‌ها. اما شاید دانستن این نکته خالی از لطف نباشد که برای عده‌ای از تهرانی‌ها، مهم‌ترین خبری که به دنبال برف امروز منتشر شد، خبر لغو تمامی پرواز‌هایی بود که قرار بود امروز، از فرودگاه مهر‌آباد، به اقصی نقاط کشور انجام شود. منطق می‌گوید این عده باید افرادی را در بر بگیرد که یا ساکنان تهران بودند و قصد سفر داشتند، یا در پایتخت مسافر بودند و تصمیم به بازگشت گرفته بودند. البته که این حدس هم نمی‌تواند دور از حقیقت باشد. اما درست مثل سایر پدیده‌ها، این قضیه هم در تهران، چیزی سوای منطق و روند عادی اتفاقات است.

اگر هواپیما‌سوار‌ها را جز آدم‌هایی به حساب بیاوریم که از شنیدن این خبر ناراحت شدند، ساکنان مناطق نُه و ده شهرداری تهران، اما به گروهی تعلق دارند که این خبر برایشان اتفاقی مسرت‌بخش به حساب می‌آید. در این مناطق، آدم‌هایی زندگی می‌کنند که در مقایسه با سایر هم‌شهری‌هایشان، یک معضل بیشتر دارند. اگر همه تهرانی‌ها را درگیر ترافیک و آلوده‌گی‌های محیطی و کمبود فضای سبز و غیره و ذالک بدانیم، ساکنان مناطق نُه و ده، همه این‌ها را دارند، به اضافه‌ی صدای پرواز هواپیما.

آدم‌های این مناطق، سکوت را از یاد برده‌اند. سکوتِ مطلق از لغتنامه‌ی آن‌ها جا افتاده است. روزانه ده‌ها بار، غرش کر کننده‌ی هواپیما‌هایی که به طرف شهر‌های مختلف کشور می‌پرند، یا چرت‌شان را پاره می‌کنند، یا رشته‌ی افکارشان.

در این مناطق، نه خبری از سقف‌ها و دیوار‌های مجهز به عایق صوتی هست و نه اثری از پنجره‌های دو جداره. این‌جا، آدم‌های زیادی زندگی می‌کنند که شاید در طول عمر‌شان، یک بار هم پا در فرود‌گاه مهر‌آباد و بر رکاب هواپیما نگذاشته باشند، اما فرودگاه و پرواز و هواپیما، یکی از اصلی‌ترین مشکلات‌شان محسوب می‌شود. از سه راه آذری گرفته تا شانزده متری امیری و سی متری جی و مهر‌آباد جنوبی، با هر کس که همکلام می‌شوی، صحبت از وعده‌هایی می‌کند که هر روز در رنگ‌بندی و بسته‌بندی تازه، به ساکنان این مناطق داده می‌شود. سال‌ها است که مردمان این خیابان‌ها، امیدوار‌اند که روزی این وعده‌ها لباس تحقق می‌پوشند و این خانواده‌ها، از شر آلوده‌گی‌های صوتی و زیست محیطی این پرواز‌ها خلاص می‌شوند.

اتفاقات چند ساله‌ی اخیر، حول فرودگاه مهر‌آباد را که رصد می‌کنی اما این امید‌ها، هر روز کم‌رنگ‌تر از دیروز می‌شوند. یک روز خبر از جا به جایی فرودگاه بود اما حالا شهرداری تصمیم گرفته مترو را تا آن‌جا امتداد دهد و این مکان را برای مشتریانش، هرچه دست‌رس پذیر‌تر کند. یک روز هم خبر رسید که قرار شده لا اقل پنج ساعت از شب، از نیمه شب تا پنج صبح را ساعات منع پرواز اعلام کنند و این پنج ساعت نا‌قابل را به مردمانی که عموماً کارگر و کارمند هستند فرجه بدهند تا استراحتی بکنند و خسته‌گی کار روزانه را از تن به در کنند، اما دوامِ همین مصوبه هم زیاد طولانی نبود. باز پرواز‌ها در ساعات آغازین بامداد از سر گرفته شد و مسؤولان، در توجیه این اتفاق اعلام کردند این پرواز‌ها، پرواز‌های شبانه نیستند و پرواز‌هایی هستند که پیش از نیمه شب قرار به انجام‌شان بوده اما تأخیر کرده‌اند. تو گویی هواپیمایی که قرار بوده پیش از نیمه شب بپرد، در پروازِ پس از نیمه شب‌اش، دیگر صدایی تولید نخواهد کرد.

امروز اما روزی است که ساکنان مناطق نُه و ده، می‌توانند حال مردمان سایر مناطق را، وقتی که در خانه‌شان، فریادی به جز سکوت شنیده نمی‌شود لمس کنند. امروز، آدم‌هایی در شهر تهران، می‌توانند بعد از مدت‌ها، در سکوت مطلق و در نهایت آرامش، لیوان چای‌شان را به دست بگیرند و ایستاده پشت پنجره‌های غیر دو جداره‌شان، بدون ترس از این که تا ثانیه‌هایی دیگر قرار است غرشی، سکوت دلخواه‌شان را بشکند، از مناظر زیبایی که برف سپید خالق آن‌ها است، لذت ببرند.