نامه جمعی از کارکنان دولت به رییس جمهور

بسمه تعالی

محضر مبارک رییس جمهور محترم جناب آقای دکتر روحانی

سلام عليكم

شكر و سپاس خداوند عزوجل را كه زيستن در سايه پرمهر حضرت حجت (عج) و نائب برحقش مقام معظم رهبري (مدظله العالی) وامنيت نظام مقدس ايران را در تقدير ما نهاد.

هر روز آغاز كننده صبحدمان عمردوباره‌امان اميد است وهر لحظه‌امان را بارقه‌هاي اميد به آينده روشن مي‌كند، با نام دولت تدبير واميد راه به قلبمان گشوديد و با ذكر هر روزه‌ي آن اميدوارمان كرديد.

جمعي از كاركنان دولت،‏‏ زير مجموعه‌ي وزارت كشور و سازمان ثبت احوال هستيم كه در گوشه و كنار شهرهاي کشور در ادارات جزء خدمتگزار مردم عزيز كشورمانيم؛ ادارات جزئي كه در چهارچوپ سیاست گذاری‌ها و بحث و جدل‌های بهارستان تا هیات وزیران و هر نهاد صاحب رای و نظری به حساب نمي‌آييم. لبخندهاي گاه وبي گاه مسئولين در پس قاب شیشه‌ای تلویزيون ما را به چه دل خوش می‌كند، به عدالت كه نام رسا و زيباي آن بر تارك هميشگي عملكردها درخشش جاودانه دارد و ما حسرت به دل جرعه‌اي از آن هستيم. ‏گفته‌اند و مي‌گوييد عدالت، نظام هماهنگ پرداخت‌ها! اما اي بسا كه حتي گفتنش هم جگرمان را می‌سوزاند! كاش پاسخي مي‌يافتيم به سئوالات بي‌شمارمان، اما دريغ كه نمي‌دانيم چرا جايگاه سازماني كه حافظ وپاسبان هويت افراد كشورمان است از سازماني كه اسناد ملكي را حفظ مي‌كند پايين‌تر است، شايد ريشه در ديد مسئولين و نظر صاحب نظران دارد؛ ما عادت نداريم آدم‌ها را به حساب بياوريم ما اموال را محافظيم، آيا ارزش يك ملك براي ما بيشتر است يا هويت يك انسان؟! پاسخ روشن اين سوال را در ميان لب‌هايمان مخفي مي‌كنيم چون مي‌دانيم حقيقت چيست اما گفتار ناپيدايمان در عمل رخ مي‌نمايد؛ واقعاً چرا نبايد بها داده شود به ارگاني كه از جايگاه امنيتي برخوردار است واز نظر مسئولان فراموش شده است؟! افسوس مي‌خوريم براي چشمان حسرت زده‌ي فرزندانمان كه بايستی يك زندگي متوسط وحتي پايين‌تر از آن را به دليل انتخاب شغل والدينشان بر گرده بكشند و معناي عدالت را در دستان و خانه‌هاي دوستانشان با پدرانی که كارمند ثبت اسناد ،  دادگستري ، کمیته امداد ، تامین اجتماعی ، اداره دارایی ، آبفا، وزارت نیرو، و بخصوص وزارت نفت و.. ببینند.

هر روز خبر افزايش حقوق‌ها را از بهارستان مي‌شنويم اما نمي‌دانيم ما در كدامين نقطه از سياست‌ها هستيم كه نسيم لطف دوستان خنكاي وجودمان را سيراب نمي‌كند! آشناي هر روزه دولت هستيم چون كارمند دولتيم وغربيه‌اي بيش نيستيم چون ديده نمي‌شويم. درگاه دولت الكترونيك بر پاشنه‌ي ثبت احوال مي‌چرخد و مثل آن است كه چرخش ايام ما را به بوته‌ي فراموشي سپرده؛ مي‌دانيم در امور زير بنايی وانجام كارهاي مهمي مثل انتخابات و هدفمندی يارانه‌ها وطرح‌هاي كلان ملي ما را به ياد مي‌آوريد اما كاش در تامين معيشت و افزايش حقوق هم ما را مي‌شناختيد. به عنوان مصداق چگونه است طرح رتبه بندی و افزایش حقوق پرسنل چند میلیونی آموزش و پرورش در شرایط بد اقتصاد فعلی کشور با تحمیل بار مالی به مراتب بالا قابل اجراست، اما فریاد اصلاح و افزایش حقوق غیر قابل مقایسه ما کارکنان فراموش شده‌ی ثبت احوال که نسبت به پرسنل فرهنگی، بسیار بسیار قلیل هستیم به جایی نمی‌رسد.

چشم اميدمان به دستان شماست و شعار تدبير واميدتان دلگرممان مي‌كند، باشد كه در اين آمد وشدهاي ايام ما را نيز ببينيد و در كار ما انديشه كنيد. آنچه ما را به مراتب بیش از وضعیت معیشتی و پائین بودن حقوق، آزرده خاطر نموده تبعیض و بی‌عدالتی و نظام ناهماهنگ پرداختها میان ما و سایر دستگاههای مختلف است. ما شرایط بد اقتصادی و اوضاع کنونی کشور را درک می‌کنیم و به هیچ عنوان قصد زیاده خواهی نداریم ولی دیدن تفاوت فاحش بین دریافتی‌های سازمان مظلوم واقع شده ثبت احوال و سایر ارگانها خستگی را بر تنمان میخشکاند و روح و روانمان را آزار می‌دهد لذا امیدمان بعد از خداوند متعال به حضرتعالیست. ما خواستار افزايش حقوق وبهتر شدن وضعيت معيشتي مشابه سایر دستگاهها هستيم فرياد دادخواهي برآورده‌ايم وبه در خانه‌ي شما كوفته ايم ما را دريابيد واين نداي حق طلبي را پاسخ گو باشيد.

اميد كه در سايه توجهات امام عصرمان سلامت ودر امور موفق باشيد.

 

رونوشت : سایت محترم تابناک جهت درج در بخش نگاه شما