مادرید – منچستر پس از رونالدو

پس از انتقال تاریخی کریستیانو رونالدو به مادرید، بحث های مختلفی پیرامون این خرید و فروش صورت گرفت. گذشته از اینکه موافقان و مخالفان این ترانسفر چه می گویند و کدامیک محق هستند، پیش بینی تغییر و تحولاتی که در وضعیت دو تیم خریدار و فروشنده بازیکن یادشده بوقوع خواهد پیوست یکی از مهمترین مسایل مطروحه در این انتقال پرخرج است.

به گزارش گل؛ واقعیت این است که چه بخواهیم و چه نخواهیم تیم های رئال و یونایتد متاثر از این معامله، تغییراتی را در سبک بازی، سیاست جذب بازیکنان جدید، تفکرات مربیان و حتی بیزینس تبلیغاتی خواهند داشت. رئال مادرید پس از رونالدو بالاخره انتظار هواداران مادریدی به پایان رسید و گرانترین بازیکن جهان فوتبال توسط آقای پرس پرده برداری شد. اولین چیزی که به چشم آمد تغییر شماره CR7 به CR9 بود که در ظاهر به احترام رائول اسطوره لوس بلانکوس صورت گرفت ولی می تواند نشانه تغییر ماموریت کریس در تیم جدید باشد.

رونالدوی یونایتد با توجه به سیستم تیم، در درجه اول به عنوان بال تهاجمی بازی می کرد که در طول زمان مسابقه از چپ به راست و بالعکس جابجایی داشت، این حرکت در حالت عادی بود که منچستر با سیستم 1-3-2-4 یا 3-3-4 بازی می کرد و در برخی مواقع که نیاز به یک فوروارد مرکزی تنها در جلوی هافبک ها بود، کریس به تنهایی یک مهاجم نوک بود درست مانند بازی با آرسنال که در نیمه نهایی سال گذشته لیگ قهرمانان شاهد بودیم.

هم اکنون با توجه به خریدهای فعلی مادرید و خروج های احتمالی بعضی بازیکنان این تیم میتوان حدس زد که پلگرینی می تواند دو سیستم اصلی را برای تیم خود در نظر بگیرد: حالت نخست نوعی 2-4-4 تهاجمی است که در آن کریس رونالدو و آرین روبن نقش دوبال راست و چپ را بازی کنند و درست مانند آنچه در ترکیب یونایتد انجام می شود، این دو در طول بازی جابجا شوند تا هم تمرکز دفاع حریف به هم بریزد و نیز با استفاده از حرکات طولی این دو با استفاده از سرعت ذاتی و قدرت دریبلینگ بالا، مدافعان کناری حریف به راحتی دور زده شوند و فرصت گل برای تیم بوجود بیاید.

در این نقشه کریس همان وظایف شماره هفت را که در گذشته داشت بعهده دارد و با توجه به احتمال مصدومیت های گاه و بی گاه روبن و تکروی های قابل پیش بینی کریس و آرین، می توان از قدرت پشتیبانی کاکا در میان زمین و یا کریم بن زما در حالتی که از نوک حمله به عقبتر متمایل شود بهره برد. این در حالیست که وجود یک هافبک جنگنده و درگیر شونده در پشت این قدرت هجومی الزامیست.

شاید خرید چابی آلونسو از لیورپول چاره ساز باشد و در غیر اینصورت لاسانا دیارا می تواند این وظیفه را به عهده بگیرد، ضمن اینکه گاگو هم با درجه ضریب اطمینان کمتر برای این پست وجود دارد. سیستم یاد شده در صورت خرید احتمالی فرانک ریبری و جابجایی وی با آرین روبن بسیار قویتر خواهد شد.

حالت دوم سیستم 3-3-4 است که برخی تیم ها مانند بارسا و یونایتد با اندکی تغییرات به حالات دلخواه با توجه به بازیکنانشان استفاده می کنند. با در نظر گرفتن ترکیب حاضر رئال، بهره مندی از این سیستم هم قابل تصور است اما با این شرط که برای این فورمیشن باید دو دفاع کناری بسیار قدرتمند، سرعتی و دونده باشند تا تیم هنگام حمله دچار ضدحمله های خطرناک نشود، نمونه این نوع دفاع کناری اشلی کول از چلسی، دنی آلوس از بارسلونا و پاتریک اورای منچستر هستند. در رئال سرخیو راموس به خوبی دارای ویژگی های یادشده است ولی گابریل هاینزه زیاد قابل اتکا به نظر نمی رسد.

در سیستم گفته شده، رونالدو می تواند یک شماره نه کلاسیک در سمت چپ حمله باشد و بهمراه کریم بن زما در راست و نیستلروی (اگر آماده باشد و یا به فروش نرسد) یا هیگواین در راس هرم تهاجمی خط حمله هولناکی ایجاد کنند. خط هافبک پشت سر آنها در راست آرین روبن، چپ کاکا و وسط لاسانا دیارا بهترین آرایش برای استفاده از فورمت یاد شده است. ولی ریسک این سیستم بسیار بالاست و با توجه به سابقه پلگرینی در ویارئال احتمال کمتری دارد تا او برای خوش آمد تماشاگران چنین خطری کند.

حالت های دیگری هم برای رئال مادرید پس از رونالدو قابل تصور است که اندیشیدن به آنها را به شما وامی گذارم. منچستریونایتد پس از رونالدو با خروج رونالدو، معامله پرسودی نصیب یونایتد شد ولی آنچه برای هواداران این تیم اهمیت دارد این است که آیا موفقیت های شیاطین سرخ ادامه دارد یا مدتی شاهد افول یونایتد پس از رونالدو خواهیم بود؟

نگاهی به سبک بازی منچستر در چندسال اخیر کمک می کند تا بهتر بتوان پاسخی برای سئوال بالا پیدا کرد. یونایتد از سال 2003 و با خروج بکهام از باشگاه شیوه 1-3-2-4 را در پیش گرفت که در هنگام حمله به شکل 3-3-4 در می آمد. در این سیستم رونالدو همانگونه که گفته شد در چپ یا راست خط هافبک بعنوان بال تهاجمی بازی می کرد ولی از آنجایی که بسیار جوان و کم تجربه بود درخشش چندانی نداشت.

این وضعیت تا 2006 ادامه داشت تا اینکه سرآلکس و شرکا تصمیم به اعمال تغییراتی در این نوع بازی گرفتند و همان سیستم را به شکل 3-3-4 طراحی کردند، با این تفاوت که در هنگام دفاع 1-3-2-4 رعایت شود ولی در زمان حمله و بویژه ضدحمله تبدیل به 4-2-4 شود و این دقیقا همان کاریست که بارسلونا نیز در فصل گذشته انجام می داد و با توجه به بازیکنانی که داشت بسیار عالی این برنامه را انجام دادند و یکی از دلایل بالا رفتن تعداد گل های بارسا همین شیوه بود و نیز دلیل اصلی درخشش رونالدو در یونایتد و نتایج نسبتا خوب این تیم در دو سه سال اخیر.

اما حالا که رونالدو نیست چه می شود؟ اگر فرض کنیم که فرگوسن خرید دیگری نخواهد کرد و با بضاعت فعلی، تیم پیش برود دو سناریو احتمالی وجود دارد:

سناریوی اول، ادامه سبک فعلی بازی تیم است که به اختصار گفته شد با این تفاوت که جای رونالدو، والنسیا بازی کند و احتمالا برباتف وظیفه فصل گذشته تبس را بعهده بگیرد. مایکل اوون نیز به نوک حمله برود. کم ریسکترین حالت ممکن است ولی اگر بازیکنان جدید نتوانند نتایج مورد نظر را بدست آورند چه؟

سناریوی دوم، بازگشت یونایتد به سیستم بازی 2-4-4 است که در سال 1999 آنها را سه گانه کرد. در این روش، دو مهاجم نوک خواهیم داشت، دقیقا مانند اندی کول و دوایت یورک یا تدی شرینگهم و سولسشیائر که در آن زمان قویترین خط حمله اروپا بودند. با توجه به رفتن رونالدو و تبس، استفاده از این سیستم توسط سرآلکس دور از ذهن نیست.

دو مهاجم کلاسیک نوک را مایکل اوون و برباتف تشکیل دهند و خط هافبک پشت سرشان را در چپ وین رونی، راست دارن فلچر و میانه میدان در دست آندرسون و مایکل کریک باشد. البته با توجه به نیمکت ذخیره پرقدرت یونایتد این بازیکنان به راحتی با بازیکنان باتجربه و حتی بهتر نیز می توانند ترکیب یا جابجا شوند. در هرحال شاید سناریوی دیگری توسط فرگی طراحی شود ولی آنچه مسلم است، رئال و منچستر پس از رونالدو تغییرات زیادی را شاهد خواهند بود.