سؤال ترسناک پس از خواب يازده ساله

قدس؛ موفقيت نسبي آمريکا در جام کنفدراسيونها شايد در نگاه اول عجيب به نظر برسد، اما فلاش بک به 15 سال قبل و اشاره به ادعاي مقامهاي وقت فدراسيون فوتبال آمريکا، همه چيز را عادي جلوه مي دهد.

1 - پيش از جام جاني 1994 مسؤولان کشور ميزبان جام جهاني اعلام کردند، برنامه اي بلندمدت تدوين کرده اند که بر اساس آن از جام جهاني 2010 به بعد، تيمشان مدعي قهرماني جهان خواهد شد.

اين ادعا در مورد کشوري که نه فوتبال خيز است و نه گرايش مردمش به فوتبال، چشمگير است؛ کمي رؤياپردازانه بود، اما آمريکايي ها طبق برنامه پيش رفتند و حالا به جايي رسيده اند که رکورد شکست ناپذيري اسپانيا را مي شکنند و برزيل را هم براي يک نيمه تحت تأثير خود قرار مي دهند و به يک قدمي فتح يک تورنمنت مهم مي رسند.

2 -آمريکا مشکلات حل نشدني زيادي در راه پيشرفت فوتبالش دارد. مهمترين مشکل آنها مساحت و پراکندگي جغرافيايي آمريکاست.

بکن باوئر پس از انتقال ديويد بکام به گالکسي گفت: آمريکايي ها مي خواهند با جذب ستاره ها، سطح ليگ و سطح اقبال مردم خود به فوتبال را افزايش دهند، اما با اين شرايط جغرافيايي و با ليگ منطقه اي، هرگز موفق نخواهند شد.

مشکلي که مورد اشاره بکن باوئر قرار گرفته، واقعاً ترمز قدرتمندي در راه پيشرفت فوتبال آمريکاست، اما برنامه ريزي مطلوب، تا حدودي زهر مشکلات غير قابل حل فوتبال آمريکا را گرفته و مانع پيشرفت اين کشور نشده است.

3 - سال 98 ما، آمريکا را با فوتبالي قابل قبول شکست داديم و در پايان جام جهاني هم تيم بيست و دوم تورنمنت شديم. امروز ايران در گروه پنج تيمي مقدماتي جام جهاني، چهارم مي شود و هيچ حرفي براي گفتن ندارد.

آن هم در شرايطي که شرايط جغرافيايي، علاقه مردمي به فوتبال، توان استعدادها و غريزه فوتبال در ايران هميشه در اوج بوده و خواهد بود. در همين 11 سال آمريکا از يک تيم ضعيف در سطح جهان، خودش را بالا کشيده و حداقل به جايگاهي رسيده که تهديدي جدي براي بهترين تيمهاي دنيا محسوب مي شود.

4 -اين وسط چه اتفاقي رخ داد؟ از سال 98 تا 2009 ما چه کار کرديم و در همين مدت آمريکايي ها با آن همه مشکل ريشه اي مشغول چه کارهايي بودند؟ موضوع اصلاً پيچيده نيست.آمريکايي ها کار کردند و ما پا روي پا انداختيم و از خودمان لذت برديم.

از دريبلهاي علي کريمي و مصاحبه هاي حجازي عليه بزرگ و کوچک و قهرمانيهاي امير قلعه نويي و قراردادهاي يک ساله ستاره ها و پر شدن صفحات روزنامه ها با خبر دعواي اين و آن و مذاکره بازيکنان آزاد پرسپوليس و استقلال، با تيم رقيب.

واقعاً در اين يازده سال ما کار ديگري هم انجام داديم؟ خب اگر کار مهمي کرديم، يکي بيايد و بگويد و ما را از سياه بيني در بياورد. شايد واقعاً طرح و برنامه و استراتژي و انديشه اي پشت اين روزمرگي و اتفاقات سطحي وجود داشته و ما بي خبريم.

5 -آمريکا فوتبالي به روز و آشکارا متکي به انديشه و آناليز حريف را نمايش مي دهد و ايران مجري فوتبالي است که حتي از نمايش سال 98 خود جلوتر نيست. ما چه استفاده اي از هادي عقيلي، اولادي، معدنچي، کاظميان، مبعلي، برهاني، جباري، نيکبخت، پژمان نوري و کاويانپور کرديم؟

ستاره هاي نسلي که پس از جام جهاني 98 آرام آرام بالا آمدند و پس از جام جهاني 2002 اوج گرفتند، همينها بودند ديگر...مگر نه؟ خب کدام يک از اينها يک ستاره واقعي شدند؟ کدام يک از اينها به چشم فوتبال جهان آمدند يا در جام جهاني درخشيدند؟

6 -آمريکا شانس زيادي براي رسيدن به قهرماني جام جهاني 2010 ندارد، اما همين که با ضريب خطايي محسوس، آمريکايي ها به سمت هدفشان حرکت کرده اند و پيشرفت کرده اند، يعني برنامه شان داراي کليات و جزئيات هوشمندانه بوده است.

برنامه اصولي و واقع بينانه، توليد پيشرفت تدريجي مي کند و اين چيز ساده اي است که ما به زور مي خواهيم متوجهش نشويم و درکش نکنيم. 10 سال بعد ما کجا ايستاده ايم و فوتبال آمريکا چه افقي پيش رو خواهد داشت؟ چه سؤال ترسناکي.