اساتید؛ مشکل ورزش ایران در نظام دانشگاهیان

 با دلایل ذیل مشکل اصلی ورزش ایران، اساتید رشته تربیت بدنی دانشگاه ها هستند:

نحوه آزمون ورودی دانشگاه ها، جوانان ایران را افسرده، پرتنش و ساکن می کند، در صورتی که اگر در این آزمون، امتیازی هم برای آمادگی جسمانی داوطلبان در نظر گرفته شود، کنکور می تواند به ورزش ارزش دهد و گامی موثر در همگانی شدن ورزش بر دارد. واحد 1 و 2 تربیت بدنی در دانشگاه ها بسیار بی محتوا با سرفصلی بی اثر، و نحوه آموزشی سلیقه ای برگزار می گردد لذا نسبت به تغییر نگرش ورزشی و تامین آمادگی جسمانی دانشجویان در دراز مدت مفید و اثر بخش نیست.

سر فصل دروس، کتاب ها و محتوای کلاس های دانشجویان رشته تربیت بدنی، ترجمه تفکرات گذشته اساتید سکولار غرب است، حدود 40 سال تجربه نشان داده است که : اساتید رشته تربیت بدنی نتوانسته اند دانشجویان شان را برای دادن خدمات ورزشی به مردم ایران، تربیت کنند. به جرأت می توان ادعا نمود که : هیچکدام از تحقیقات، پژوهش ها، پایان نامه ها و رساله های دکترای رشته تربیت بدنی نتوانسته اند کوچکترین مشکل ورزشی ایران را برطرف نمایند. در مقاطع مختلف تحصیلی در رشته تربیت بدنی (کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا ) حتی دو واحد در زمینه ورزش همگانی و یا راهکارهای همگانی شدن ورزش پیش بینی نشده است و دانشجویان پس از فراغت از تحصیل نه اطلاعاتی در ارتباط با ورزش همگانی دارند، نه تعهدی در مورد فقر حرکتی مردم احساس می نمایند. لذا جذب فعالیت های مربوط به ورزش قهرمانی و حرفه ای می گردند که نتایج آن هم روشن و به هیچ عنوان، رضایت بخش نیست.

نظام جمهوری اسلامی ایران، حکومتی دینی است و نقش حوزه های علمیه در سکانداری فرهنگی کشورمان مشهود است، اساتید رشته تربیت بدنی نخواسته و یا نتوانسته اند با حوزه های علمیه ارتباطی علمی، منطقی، فرهنگی و عاطفی برقراری نموده، شناخت ورزشی آنها را از دیدگاه علم و اعتقاد افزایش دهند، از همه مهم تر این که نگرش و تریبون آنها برای ارتقاء اعتبار ورزشی، فرهنگی و همگانی می بایست مورد استفاده قرار گیرد. در تمام دانشگاههای دنیا و در تمام رشته های تحصیلی، حداقل دو واحد فلسفه پیش بینی شده است.

متاسفانه دانشجویان رشته تربیت بدنی با فلسفه و علت وجودی ورزش و ابعاد مهم فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، تربیتی، اجتماعی، بهداشتی، درمانی، رسانه ای، دینی، روانی، عاطفی ... آن آشنائی لازم را پیدا نمی کنند. لذا نمی توانند ورزش را به افراد، مشاغل متنوع و مدیران مختلف آموزش داده در آنها تفکر و انگیزه  ورزشی بوجود آورند و آخر کلام اینکه: دانشگاهیان ورزشی، معرّف معرفت های ورزش نیستند.

نتیجه اینکه: راه اصلاح و اعتلای ورزش ایران و فرهنگی و همگانی شدن آن، اصلاح نگرش اساتید رشته تربیت بدنی دانشگاه هاست.