پرسپوليس؛ شيري به جاي کريمي

پس زدن علي کريمي از سوي مديريت باشگاه پرسپوليس، از آن اتفاقهاي تراژيک فوتبال «خودکم بين» ايران است؛ فوتبالي که مديرانش تحمل آدمهاي بزرگ از جمله بازيکنان بزرگ را ندارد و ترجيح مي دهد روي خوش به فرصتهاي ناب نشان ندهد تا در سايه سکون و سکوت، مدت بقاي خود و نشستن بر صندليهاي مهم را افزايش دهد.

به نوشته قدس؛ علي کريمي که در روزهاي نه چندان خوب خود، در تيم ملي نمايش مناسبي داشت و تيم ملي را به صعود به جام جهاني اميدوار کرده بود؛ اکنون در آستانه جدايي از پرسپوليس قرار دارد. آن هم در حالي که عباس انصاري فرد براي پر کردن جاي خالي او، سراغ مهدي شيري رفته است. يک بازيکن 31 ساله کنار گذاشته مي شود تا مهره اي 30 ساله جانشين او شود.

اين اتفاق براي کريمي،دردناکتر از وداع با پيراهن تيم ملي است. فوتبال ايران در اين روزهاي افسردگي محض که متأثر از نرسيدن به جام جهاني است، به چاشني هاي قوي و خوبي نياز دارد که تحمل غذاي بدمزه را شدني کند. اين چاشني ها نه مديران عامل هستند، نه مربيان متوسط و نه بازيکنان معمولي.

خوشمزه ترين چاشني اين فوتبال هنوز علي کريمي است که مي توان به بهانه تماشاي چند دريبل او، نشستن پاي تلويزيون براي نود دقيقه و ديدن يک بازي از ليگ برتر را تحمل کرد؛ کاري که در هر شرايطي ممکن نيست و برخي مخاطبان خاص فوتبال هم از آنچه در دو سال اخير ديده اند و شنيده اند، آن قدر دلزده شده اند که در فصل آتي ليگ برتر،پيگير جزئيات فوتبال نباشند. جدايي کريمي از پرسپوليس، يک اتفاق بزرگ است

شايد حتي بزرگتر و مهمتر از وداع او با تيم ملي. حال سؤال اينجاست که مسؤول اين بدسليقگي و کج سليقگي ها چه کسي و چه جرياني است؟ جرياني که مي خواهد عمر حضورش در مهمترين پايگاههاي فوتبال را بالا ببرد تا انتفاع مادي خود را افزايش دهد؟ بدون شک علي کريمي بازيکني است که کارنامه درخشانش، يک شخصيت حقوقي خاص برايش ساخته و باعث شده به خودش جرأت بدهد حرفهايي بزند که خيلي ها فکر بيانش را هم نمي کنند.

کريمي مي تواند روبروي دوربينها و خبرنگاران بايستد و اصل وقايع رخ داده در باشگاهي مثل پرسپوليس را به زبان بياورد و مدير عامل هم جرأت نکند او را کنار بگذارد.

اين مهمترين شاخصه يک ستاره است که او را از ديگران و هم بازيکنانش جدا مي کند. در اين شرايط مديري که نمي تواند در دل يک جريان، ستاره اش را مهار کند، بي گمان ترجيح مي دهد صورت مسأله را پاک کند و قيد همکاري با ستاره را بزند. بعد هم يک نفس راحت و... زندگي اين گونه شيرين مي شود.

استفاده از حداکثر ظرفيت موجود و اين جور حرفها هم به هيچ دردي نمي خورد. خودزني در فوتبال ايران،چه در زمنيه علوم پايه و آموزش و چه در رويه ماجرا که مربوط به مهره ها و استفاده از ستاره ها مي شود، همچنان ادامه دارد و براي تغيير اين جريان، بايد ريشه ها را اصلاح کرد؛ ريشه هايي که کهنه و فاسد شده و کار را به جايي رسانده که قوي و بزرگ بايد کنار بنشينند و بيرون بمانند و مربيان و مديران و بازيکنان ضعيف، همه پستهاي مهم را بگيرند و پا روي گلوي فوتبال بگذارند.

تازه اين اتفاقها درست زماني رخ مي دهد که پس از ناکامي در صعود به جام جهاني، بايد جامعه فوتبال به خودش بيايد و از اشتباههايي که تا امروز مرتکب شده، فاصله بگيرد و وارد جاده اي شود که توليد موفقيت کند. اين جاده همان است؟ اين راه به موفقيت منتهي مي شود؟