بزرگترين آلترناتيو؛ سکوت دايي طولاني نميشود
1 ) بتدريج به روزهاي آغاز ليگ نهم حرفه اي نزديک مي شويم و تيمها، صاحبان نيمکت خود را مي شناسند. با توجه به مسايل پيش آمده براي تيم ملي و موفقت تلويحي فدراسيون فوتبال با تمديد قرارداد افشين قطبي، نيمکت آن تيم را نيز بايد متعلق به جناب امپراتور دانست.
به نوشته قدس؛ رفته رفته چيدمان مربيان فوتبال ايران براي فصل جديد فوتبالي روشن مي شود و ما البته هر چه چشم مي دوانيم، جاي يک نفر را خالي مي بينيم؛ علي دايي!
2 ) مشهورترين ستاره تاريخ فوتبال ايران، در عالم سرمربيگري سرگذشت عجيبي يافت. او تنها هشت ماه پس از آنکه عملاً گام به اين اقليم گذاشت، در کمال ناباوري توانست قهرماني ليگ برتر را با سايپا جشن بگيرد.
پس از آن و به رغم مخالفت کارشناسان، شهريار در دام بي تدبيري هاي فدراسيون فوتبال گرفتار شد تا در اوج خامي و جواني، هدايت تيم ملي را بپذيرد؛ آنچه وي را نابود کرد. در واقع علي دايي از سرنوشت تلخ امير قلعه نويي درس نگرفت تا راهي را که سرمربي پيشين استقلال پيمود و ناکام ماند، شخصاً طي کند و ديگر بار طعم شکستي جديد را بچشد.
بعد از کنايه هاي بي پايان و ملامتهاي تلخ نوروزي هواداران فوتبال خطاب به علي دايي، او کنج عزلت را برگزيد تا براي ماه هاي طولاني، حتي يک خط خبر فوتبالي هم از وي وجود نداشته باشد. در حال حاضر ستاره فروزان فوتبال ايران که «شايد» مي توانست در وادي مربيگري هم استعداد مشابهي داشته باشد، به انزوا رفته و اين محصول سؤ تدبير توأمان خودش و زعماي تشکيلات فوتبال ايران است. اما آينده چه خواهد شد؟
3 ) ما علي دايي را مي شناسيم. او اهل سازش با شکست نيست. با شکوه ترين فصلهاي کتاب بازيگري شهريار، درست مقارن است با مقاطعي که بشدت از وي انتقاد مي شده و سخن از «پايان دايي» به ميان مي آمده است.
بارها او را ديده ايم که از شکست، پلي بلند به سوي پيروزي زده و در هجمه ناملايمت ها، مفقود و محزون نشده است. اوج اين داستان، بيرون آمدن علي دايي از پيله تنهايي اش بعد از ناکامي در جام جهاني 2006 بود؛ جايي که ناگهان در کسوت مربي- بازيکن در سايپا به چنان موفقيت خيره کننده اي رسيد که حتي برخي از مخالفان ديرينه اش مجبور به کرنش در برابر او شدند.
همه اينها، يعني آنکه نبايد تصور کرد سکوت امروز شهريار به درازا مي انجامد و او را به اين زودي ها در سطح اول فوتبال کشور نخواهيم ديد.
4 ) سايه دايي، بالاي سر تمام ليگ نهم است. او را مي توان آلترناتيو درجه يک سرمربياني دانست که امروز با عقد قرارداد تازه يا تمديد قرارداد قبلي شان روي نيمکتهاي ليگي نشسته اند و آن را منزل جاودانه خود مي دانند! فراموش نکنيم اعتماد به دايي - حتي دايي به تنهايي خزيده- کار دشواري نيست و عمدتاً به موفقيت مي انجامد.
غير از تجربه تيم ملي که حقيقتاً با شکست همراه بود و ريشه اش را بايد در ديوان نقص اداري فوتبال ايران و البته ديوانسالاراني که هيچ گاه حاضر نشدند عجيب گماردن شهريار روي آن نيمکت را توضيح بدهند، جستجو کرد. در باقي موارد نام دايي تکيه گاه مطمئني براي مديران بوده و هيچ چيز عجيبي نيست که عده اي از آنها بخواهند در خلال ليگ تازه، اين نقطه اتکا را دوباره بيازمايند.
با شناختي که از دايي داريم، مي دانيم اين ماه هاي دوري، صرف نفسگيري و تجربه اندوزي اش مي شود تا او در بازگشت دوباره اش با نيرويي افزون تر به ميدان گام بگذارد. حواس همه سرمربي ها به اين آلتر نا تيو قلدر باشد!
