سلام بر مقصران!

امروز بايد سلام کنيم به مهندس علي آبادي! مردي که معتقد بود عدم پيروزي مقابل تيم ملي مکزيک در جام جهاني يا شکست برابر پرتغالي ها، اوج ناکامي و سرافکندگي فوتبال ايران است.

به نوشته قدس؛ امروز مي توانيم به کيومرث هاشمي معاون ورزش قهرماني سازمان تربيت بدني سلام کنيم که حدود سه سال قبل، با تشکيل دادن مجمعي در فدراسيون موقت فوتبال ايران، مربي تيم ملي را به صورت اختراعي و خرد جمعي انتخاب کرد. حالا مي توان به بدنه مديريت ورزش کشور سلام گفت و از مسؤوليني که با دخالتهاي مستقيمشان، فوتبال را وارد تعليق کردند، جوياي احوال شد. آيا اين مديران امروز خلا همان تيم را در جام جهاني احساس مي کنند؟!

امروز مي توان به محسن صفايي فراهاني سلام گفت. مردي که مي توانست در فاصله يک هفته تا 10 روز، ايرادهاي چهار قسمتي اساسنامه فدراسيون فوتبال را رفع کند و اما به دليل اختلاف نظرهايي غير ورزشي، فوتبال ايران را در فضاي برزخي يک ساله حفظ کرد. آيا گفتگوي محمد دادکان را به ياد مي آوريد که فرياد مي زد اين اساسنامه فقط در چهار بند ايراد نوشتاري دارد؟ چه نيازي بود همان اساسنامه اي که اول بار به قلم صفايي فراهاني و دکتر خبيري نوشته شده بود، يک بار ديگر از ابتدا نگارش شود؟ يک سال تعليق و بي برنامگي... اين فضاي سوخته چقدر به فوتبال ملي ايران ضربه شد؟

امروز البته مي توان به علي کفاشيان سلام کرد... مردي از جنس خنده و فکاهي! مديري که ساختار صورت و چهره اش با جديت و پرستيژ قدرتمند در تضاد است. همان مديري که در لفافه ادعا کرد انتخاب گذشته کادر فني تحميلي بوده و او از ابتدا روي افشين قطبي نظر داشته است. بايد به مهدي تاج سلام گفت که هرگز مشخص نشد براي تيم ملي پيرو چه برنامه از پيش تعيين شده اي است! آيا نظمي را در کميته تيمهاي ملي و زيرمجموعه اش ديديد؟!

امروز بايد به علي دايي خسته نباشيد گفت! اويي که تصور مي کرد هدايت يک تيم، براي او به سادگي بازکردن دروازه حريف است و تمام طول دوران مربيگري اش را با درگيري تجربه کرد. يا مقابل هم بازيهاي گذشته ايستاد و يا عليه رسانه و هوادار شمشير شفاهي کشيد. به اويي که بيشترين انرژي اش را متوجه جنگ عليه دشمنان فرضي خود مي کرد!

امروز اما زمان وداع زودهنگام ماست با جام جهاني! عدم صعود در ساده ترين دوران ممکن. امروز در شرايطي حسرت صعود به جام جهاني را براي خود مي خريم که در گروهي پنج تيمي روي پله چهارم نشسته ايم. نمي گوييم تحقيرآميز... اما تأسف بار است!

***
سير نزولي فوتبال ملي ايران کاملاً مشهود است و مي توان مقصران را يک به يک به خط کرد و کارنامه سالهاي اخيرشان را پيش رويشان گذاشت.

اما آن چه در پاسخ مي شنويم، عينيتي با همين پاسخ علي کفاشيان دارد که مي گويد: «فقط 32 تيم به جام جهاني مي رسند. ما هم صعود نکرديم، مثل 100 تيم ديگر! » و او در حقيقت فوتبال ايران را در کنار 100 فدراسيوني قرار مي دهد که شايد رسيدن به دور دوم انتخابي جام جهاني را هم در رؤياهاي خود گنجانده اند.

اين نزول مطلق توقعات و باورهاي مديران فوتبال ايران ما را از انتظار پيروزي برابر مکزيک و توقع شگفتي سازي به جايي مي رساند که رئيس فدراسيون فوتبال کشورمان صراحتاً فوتبال ايران را کنار گوام، مالديو و جزاير فارو قرار مي دهد.

اگر روزي دادکان و برانکو انتظارات را در فوتبال ايران با عملکرد خود و قرار دادن تيم ملي روي پله 17 رده بندي جهاني به جايي رساند که براي پيروزي مقابل آلمان در تهران، 120 هزار ايراني در آزادي لحظه شماري مي کرد، حالا مهندس علي آبادي اعلام مي کند اين تمام بضاعت فوتبال ايران است... تمام بضاعت يعني همان رده چهارم ميان پنج تيم!

آيا مي خواهيد دلي به اين تيم ببنديد؟ مديريتي که وامدار رفتارهاي احساسي مديرانش است و از برنامه ريزي 6 ماه براي خود عاجز مانده چگونه مي خواهد يا مي تواند به وسوسه جام جهاني دچار شود؟! آن چه مي بينيم قرار گرفتن در سير قهقرايي فوتبال است و البته چيزي که نمي بينيم پذيرش شکست است ميان مديران !

***
بايد بدانيم مديريت ورزش ايران از چه چيز دفاع مي کند؟ فوتبالي که چهار سال قبل در جام جهاني درخشيده بود، حالا حذف را مي چشد و کنار مي رود. اين امتداد نتايج تأسف باري است که در المپيک و ... در کارنامه ورزش ملي ايران درج شد! بايد پرسيد، آيا زمان آن نرسيده که بدنه ورزش ايران به مديريتي جديد سلام کند؟ آيا زمان آن نرسيده که فوتبال ايران خوني تازه در رگهايش جريان يابد؟

مي توان مقايسه کرد. تيمي که از ديدگاه همين رجال بايد به دور دوم جام جهاني مي رفت، اين بار حتي در سه تيم اول گروه پنج تيمي هم جايي نداشت تا فقط کلامي پاياني باقي بماند:

از طلا بودن پشيمان گشته ايم
مرحمت فرموده ما را مس کنيد!