نمايش کمرنگ با پيراهن آبي روشن

اينکه در جام هاي بزرگ بخت با سرداران سواحل لاجوردي همراه است، بر فوتبال دوستان پوشيده نيست اما اگر از کلمه «تقدير» زياد استفاده شود، نه تنها انسان بدعادت شده بلکه از آسمان هفتم بدجوري به زمين مي افتد.

به نوشته اعتماد؛ گول زدن داور، وقت تلف کردن و تمارض هنگام درگيري با بازيکنان حريف از جمله عادت هايي هستند که ترک آنها براي بازيکنان ايتاليايي سخت به نظر مي رسد. در اينجا کافي است به کساني مانند اينتزاگي، دل پيرو و ماتراتزي اشاره کنيم.

اگر به سه سال پيش (هنگام برگزاري بازي هاي جام جهاني 2006) برگرديم درمي يابيم در آلمان بخت با شاگردان مارچلو ليپي همراه بود چون در بازي مرحله يک هشتم نهايي برابر استراليا با يک بازيکن کمتر و در حالي که احتمال داشت شاگردان گاس هيدينک به عنوان تيم برتر ميدان پس از پايان 120 دقيقه پيروز زمين بازي را ترک کنند، لاجوردي ها در واپسين دقيقه بازي از آخرين حربه خود استفاده کردند. فابيو گروسو با شيرجه زدن روي زمين يک پنالتي از لوئيس مدينا داور بازي گرفت.

نکته جالب اين است که فيفا تازه چند هفته پس از پايان جام جهاني اعلام کرد پنالتي اعلام شده به نفع ايتاليا ناحق بوده است. در بازي پاياني برابر فرانسه هواداران، درگيري زيدان ستاره مسابقات و مارکو ماتراتزي را هنوز به خاطر دارند؛ آنچه باعث اخراج کاپيتان فرانسوي ها شد.

تيم ايتالياي کنوني که در جام کنفدراسيون ها کمرنگ تر از پيراهن آبي خود ظاهر شد، 12 بازيکن از اعضاي جام جهاني 2006 آلمان را به همراه داشت و ميانگين سني آنها 30 سال بود. البته صعود با آژان کشي عادت ديرينه لاجوردي پوشان است. ايتاليا با زحمت به بازي هاي يورو 2008 راه يافت و در روز آخر بازي هاي مقدماتي از ضعيف بودن اسکاتلند استفاده کرد.

تيم دونادوني در بازي اول گروه سوم بازي ها به وسيله هلند سه بر صفر درهم کوبيده شد و در بازي آخر از مصدوميت و تعويض فرانک ريبري سود برد و 2 بر صفر به برتري دست يافت. پس از بازي هاي ضعيف آن دوره، دونادوني بايد مي رفت اما با حضور دوباره مارچلو ليپي وضعيت اصلاً متفاوت نشده است.

ايتاليا دوباره همان فوتبال خسته کننده را بازي مي کند و به جاي اينکه خود نبض بازي را در دست گيرد، منتظر اشتباه حريف و وقت کشي است. درست است که ايتاليا صدرنشين گروه هفتم و هشتم رقابت هاي مقدماتي جام جهاني تلقي مي شود، با اين حال تيم هايي مانند ايرلند جنوبي، بلغارستان و حتي مونته نگرو و قبرس تهديد دائمي هستند.فوتبال سرزمين چکمه يي با توجه به نمايش ضعيف در يورو 2008 و جام کنفدراسيون ها به يک خانه تکاني نياز دارد.

بله درست اکنون چند فصل است که باشگاه هاي ايتاليايي در مقايسه با تيم هاي انگليسي و اسپانيايي در اروپا چندان حرفي براي گفتن ندارند اما مشکل فوتبال ايتاليا وفاداري به کاتاناچيو است. اکثر مربيان پا به سن گذاشته ايتاليايي از جمله تراپاتوني هنوز مي خواهند آن سيستم قديمي خود را در زمين پياده کنند.

خيلي به ندرت پيش مي آيد تيم ملي ايتاليا غير از سيستم 1-5-4 به شکل ديگري بازي کند. تيم ملي ايتاليا در طول ساليان گذشته فقط در بازي هاي يورو 1988 و جام جهاني 1990 به مربيگري آزليو ويچيني يک بازي نفوذي و تماشاگرپسند را پياده کرد. در جام جهاني 1990 ايتالياي ميزبان در نيمه نهايي برابر آرژانتين بدشانسي آورد و در ضربات پنالتي شکست خورد.

پس از ويچيني، آريگوساکي اين سمت را بر عهده گرفت ولي اوضاع اصلاً بهبود نيافت. لاجوردي ها به بازي هاي يورو 1992 سوئد راه پيدا نکردند. دار و دسته باجو در جام جهاني 1994 نيز هرچند به هر ترتيبي بود به بازي فينال راه يافتند ولي آنجا در ضربات پنالتي مغلوب برزيل شدند.

در يورو 1996 شاگردان آريگوساکي در گروهي شامل آلمان، جمهوري چک و روسيه راه به جايي نبردند و حذف شدند. از آن زمان تاکنون ايتاليا فقط در يورو 2000 با مربيگري دينو زوف تا حدودي نفوذي و تماشاگرپسند بازي کرد.

نکته جالب اينجا است که پس از برکناري روبرتو دونادوني بعد از بازي هاي يورو 2008 و بازگشت مارچلو ليپي رئيس فدراسيون ايتاليا يعني «جيان کارلو آبته» به خبرنگاران گفته بود؛ «ما در بازي هاي يورو خيلي آهسته بازي کرديم.

با توجه به اينکه خيلي از اين ستاره ها دو سال پيش قهرمان جهان شده اند در اينجا مساله سن مطرح نيست بلکه در اوج بودن مدنظر است.» از آن زمان تاکنون فقط يک سال سپري شده است. حرف هاي آن زمان رئيس فدراسيون فوتبال ايتاليا به اظهارات لوکا توني در پايان يک جام کنفدراسيون هاي منحوس پهلو مي زد.

توني به خبرنگاران گفته بود؛ «اين تيم شبيه ايتالياي 2006 نيست. ما حذف شديم چون سرحال نبوديم. زماني که يک تيم برابر برزيل بازي مي کند، بايد از توانايي بدني خيلي بالايي برخوردار باشد اما ما قادر به رويارويي با آنها نبوديم.» چه تناقض بزرگي، چرا کساني مانند مانچيني، ويالي و زولا که خود اواسط دهه 90 براي تيم ملي ايتاليا بازي کرده اند سکان مربيگري تيم ملي کشور خود را به دست نمي گيرند؟

از سوي ديگر فشار رسانه ها که از علاقه وافر تيفوسي ها به ورزش ملي خود سرچشمه مي گيرد، مانع تحقق چنين خواسته يي مي شود. شايد بد نباشد ايتاليايي ها بيايند و از فوتبال جزيره سرمشق بگيرند.

تا چندين سال پيش از بازيکنان انگليس ايراد گرفته مي شد که آنها هنوز آن فوتبال سنتي خود يعني «kick and rush» را بازي مي کنند اما وقتي به روند پيشرفت فوتبال جزيره چه در سطح ملي و چه در سطح باشگاهي نگاهي بيندازيم مي توانيم بگوييم اين فرضيه ديگر صادق نيست.

در ليگ برتر يک بازيکن پس از درگيري با حريف فوراً از جا بلند شده و به بازي ادامه مي دهد اما امثال اينتزاگي و دل پيرو همان جا شروع به چرت زدن مي کنند،در يک کلام بازيکنان ايتاليا معمولاً با پيراهن آبي سورمه يي به زمين مي آيند ولي در جام کنفدراسيون ها نمايش لاجوردي ها خيلي کمرنگ تر از پيراهن آبي روشن آنها بود.