مورای، بهتر از آنچه من بودم

نخستین چیزی که از او به یاد می‌آورم، پسری بسیار خجالتی است که من درباره او چیزی به کسی نگفته بودم. من فقط بلوغ او را به نظاره نشستم، وقتی که کاملا از مرحله پرت بود و هر بار که حرف نسنجیده‌ای می‌زد، به زحمت می‌افتاد.

به نوشته وطن امروز؛ ولی حالا من دارم به یک مرد نگاه می‌کنم و این به وجدم می‌آورد. از سر فداکاری یا تواضع نبود که اعتراف کردم اندی مورای کاملا به بلوغ رسیده و به شکلی غیرقابل انکار آماده است تا دو قدم فراتر از آنچه من رفتم بپیماید و ویمبلدون را فتح کند.

می‌پرسید که آیا من او را مدعی‌ اصلی مسابقات ویمبلدون پیش‌رو می‌دانم؟ نه، باید بگویم که این بار هم راجر فدرر یک بار دیگر مردی شکست‌ناپذیر خواهد بود و سرانجام پس از فتح اوپن فرانسه و برابری با رکورد پیت سمپراس در گردآوردن 14 عنوان بزرگ (گرند اسلم‌ها) در اوج قدم برمی‌دارد.

اما در عین حال کسی هم حق ندارد که اندی را با فاصله‌ای زیاد پشت سر او قرار دهد، چون اندی در هر چهار رویارویی‌اش با راجر در تورهای جهانی ATP یعنی از رقابت‌های اوپن آمریکا در سپتامبر سال قبل تا به امروز پیروز بوده و رویارویی آنها در زمین مرکزی ویمبلدون حتی داغ‌تر از نبردهای گذشته خواهد بود.

خیزش اندی مورای چشمگیر بوده است. از زمان نخستین ملاقاتم با او دریافتم که آینده‌ای درخشان در انتظار این پسر است اما حتی در رؤیایی‌ترین رؤیاهایم هم نمی‌دیدم که تنها چند روز پس از جشن تولد 22 سالگی‌اش او هم عنوان سومین مرد برتر تنیس جهان را یدک بکشد و هم مدعی یک گرنداسلم باشد.

او به مراتب بازیکنی بسیار بهتر از آن چیزی است که من بودم و تازه معتقدم او هنوز به قله توانایی‌هایش نرسیده است. سال سپری شده سالي پر اسم و رسم برای او بود البته به شرطی که ناکامی المپیک پکن را به فراموشی بسپاریم.

او به فینال یک گرنداسلم رسید و رقابت‌های سریالی تنیس مسترز را در سینسیناتی، مادرید و میامی با شکست رافائل نادال، نوواك ژوکوویچ و البته فدرر فتح کرد و حالا به بلندمرتبه‌ترین تنیسور مرد بریتانیایی تبدیل شده است. این برای تنیسوری که تا همین یک سال پیش بعضی آدم‌های بدذات درباره نقطه ضعف فیزیکی‌اش می‌نوشتند، چندان بد نیست.

من بر آن باور بودم که رشد فیزیکی اندی تنها مساله‌ای مربوط به زمان است و حالا که او در بالاترین سطح فیزیکی رقابت می‌کند واقعا نمی‌توانم باور کنم که او چطور اینقدر سریع رشد کرده است. البته من از عواقب روحی و روانی که عنوان بلندمرتبه ترین تنیسور بریتانیایی برای او داشته آگاهم.

او به همین خاطر چندان آسوده نیست و این مساله تا زمانی که اعتماد عمومی نسبت به موقعیتی که او دارد جلب نشود، حل نخواهد شد. با این حال اخیرا به این دقت کرده‌ام که او رفته رفته با انتظارات کنار می‌آید و حالا او خیلی شادتر به نظر می‌آید، خیلی بیشتر از آنچه به‌طور‌ طبیعی شاهدش بوده‌ایم.

شاید به این دلیل که بازی و بدنش روز به روز قوی و قوی‌تر می‌شود. اگر من سهمی هرچند کوچک در پخته‌ شدن اندی مورای تا سطح یک قهرمان بالقوه گرند‌اسلم‌ها داشتم، خیلی خوشحال‌تر از چیزی بودم که الان هستم.

پس طولی نخواهد کشید که در پاسخ به این سوال که آیا او ویمبلدون یا یکی دیگر از عناوین بزرگ را فتح خواهد کرد یا نه، پاسخ خواهم داد: این فقط به خود اندی مورای مربوط است که کی و کجا به این مهم دست یابد.