تصاوير: شام غريبان در سراسر کشور

ای کاش یه دونه ازاین شمع ها توخرابه کنار رقیه(س) بود...

خيمه ها ميسوزد وشمع شب تارم شده
در شب تنهائيم آتش پرستارم شده

محرم وغریبه
محرم آمدی جانم فدایت
فدای سرور آزاده هایت
محرم آمدی با دست خالی
بگریانم به شرح و بسط حالی
ندانم ماهی یا آهی و یا دشت
ندانم آنچه دیدی آنچه بگذشت
محرم آمدی باچشم حیران
ندانم شاد باشم یا پریشان
محرم دیدی آن سرو چمن را؟
درآغوش سمن آن یاسمن را؟
بگو از باغبان ولاله هایش
از آن آلاله های با صفایش
بگو از چشمه جوشان بینا
بگو از نهر آب باغ مینا
بگو از ساقی گردونه عشق
سبو بشکستگان تشنه عشق
محرم اشکهایم در کمین است
زروی تشنگانت شرمگین است
بگو از شمع و گل پروانه داری
بگو از آتش و پروا نداری
بگو از قهر و سوز روزگاران
بگو از ظهر روز تیر باران
بگو از شب بگو از تکنوازی
از آن شیرانه روزی شبنمازی
محرم سینه ام را نای آه نیست
بیاد آه مولا یم به چاه نیست
...............
محرم رخ متابان از نهانم
مکن پنهان سرشک از دیدگانم
چه دیدی در فراخ دشت و گلزار؟
چه دیدی از دلارام و دلازار؟
بگو از ماورای داغی روز
بگو از آن تمنای جگرسوز
گل وگلبرگ شاداب جوانی
چگونه می سرودند با کمانی؟
بگو از صحنه فریاد و گرداب
زخشم و زخم و خاک وخون و مرداب
ز اسب و تاخت و تاز تازی مست
ز گرد و خاک و انبوه سر و دست
بگو از ظلم حکام پلیدی
زخفاشان و خصم هر سپیدی
رشادت های مردان سلحشور
بخون آغشتگان راهی نور
شکوه فجر از خون ها دمیده
طلوع منطق سرخ و سپیده
بگو از آن سر در سرفرازی
هنر های زمان عشقبازی
از آن خورشید که از صحرای خاکی
ببار آورد جهان تابناکی
از آن مهپاره ها و نیلگونی
از آن گلگونه ها و سرنگونی
بگو از بلبل خوشخوان مولا
بگو از کاروان یاس و عذرا
بلند آوازه صبر و غریبی
بزرگ افشاگر مردم فریبی
از آن سر بر حریفان کمانگیر
از آن سر در گریبان و زمین گیر
از آن سر در تنور شرک نانی
از آن سرمشق جان و دار فانی
بگو از آن سرود کاروانی
از آن سردار عشق جاودانی
.........
محرم. بازگو راز درون را
نماندست طاقتی این سرنگون را
محرم. رسم این مهمان نوازی
نشاید دانی و با ما نسازی
..........

قدرنامه عاشورا
دوش رخت سفری قامت جانم کردند
یک هزار مهرخ مست جلوه بامم کردند
بر ردائی که به قدر شبی بر دوشم بود
سی هزار آینه دار غرق نگاهم کردند
حال و احوالی که از هوش به سر داشته ام
صد هزار ساقی آماده مجابم کردند
صبحدم وقت تشرف به دم صاحب نور
ملک هفتادو دو ملت همه نامم کردند
صحنه ای بود سزاوار ستایشگه حور
با چنان نام ونشانی که صدایم کردند
من چه گویم که چگونه سر و سری بوده است
تا که آگاه شوم مست و خمارم کردند
آه- ای شاهد سر مستی آدم- بنویس
یک شبی- هدیه یک عمر- نثارم کردند

مکن ای صبح طلوع

شب غربت کبوتر بچه هاست
براشون تا صبح باید شمع سوزوند
شب گریه کردن های بی صداست
براشون تا صبح باید شمع سوزوند