تيم ملى مهاجم جديد مى خواهد؟
باز هم گلى به گوشه جمال على دايى كه اگر در روزهاى آخر فوتبالش نمى توانست قد يك آجر بپرد، اما به امارات و امثالهم مثل آب خوردن گل مى زد.
به نوشته جوان؛ على دايى پس از جام جهانى رفت تا به گفته منتقدان فضايى براى مهاجمان پشت خط مانده باز شود. عنايتى، سامره، اكبرپور و خطيبى در مقاطعى وارد تيم ملى شدند اما همگى در گلزنى ناكام ماندند و مشكل خط حمله تيم ملى به يك بحران بزرگ تبديل شد. اين بحران درجام ملت هاى مالزى بيش از هر زمان ديگرى به چشم آمد و نمود پيدا كرد؛ آنجا كه تيم ملى مقابل كره جنوبى حذف شد و مهاجمان ما حتى يك گل هم به ثمر نرساندند.
پس از جام ملت هاى ،۲۰۰۷ امير قلعه نويى رفت و نيمكت تيم ملى را تحويل منصور ابراهيم زاده و بعد على دايى داد. در دوره كوتاه ابراهيم زاده، على سامره به تيم ملى دعوت شد اما او هم چنگى به دل نزد و مثل بقيه مهاجمان ناكام بود. با آمدن على دايى، تغييراتى در خط حمله ايجاد شد. على دايى از ابتداى حضورش، با دو مهاجم بازى كرد و غلامرضا رضايى يك پاى ثابت تيم على آقا بود اما او هم نتوانست انتظارات را برآورده كند؛ آقاى گل جهان هم از پس بحران گلزنى بر نيامد و آنقدر تيمش در گلزنى مشكل داشت كه سرانجام حكم اخراجش صادر شد.
پس از او نوبت به افشين قطبى رسيد؛ قطبى همه مهاجمان اين سال ها به جز عنايتى را به تيم ملى فراخواند اما در نهايت فقط از هاشميان استفاده كرد. نمايش هاشميان مقابل كره شمالى آن قدر ضعيف و ملال آور بود كه هيچ جايى براى دفاع نداشت؛ او مقابل امارات در تهران هم مثل سوهان روى ذهن تماشاگران راه رفت تا باز هم مهاجمان ما در يك مسابقه رسمى گل نزنند. امروز تيم ملى به آخر خط نزديك مى شود؛ فقط يك بازى تا پايان مقدماتى جهانى ۲۰۱۰ باقى مانده و اگر به پلى آف برويم يا نرويم بايد فكرى اساسى بينديشيم.
زمان آن رسيده تا سرمربى تيم ملى بازيكن امتحان پس داده را كنار بگذارد و به دنبال بازيكنان مستعدى باشد كه در آينده مشكل ما را حل كنند. وقت آن رسيده كه براى هميشه قيد بازيكنان اسمى را بزنيم و بگوييم خداحافظ وحيد هاشميان، خداحافظ رضا عنايتى و خداحافظ سامره و خطيبى.
به نظر مى رسد بايد سرمربى تيم ملى روى بازيكنان جوان فوتبال ايران سرمايه گذارى كند؛ بازيكنانى مثل ميلاد ميداوودى، آرش برهانى و رضا خالقى فر، تا چند سال بعد وقتى در مقدماتى جام جهانى ۲۰۱۴ بازى مى كنيم، غمباد نگيريم كه خط حمله تيم ملى يك گل به ثمر نرسانده و آقاى گل ما، جواد نكونام باشد. نكونامى كه تا پيش از بازى پيونگ يانگ، به عنوان هافبك دفاعى نقش ايفا كرده و كمتر وظايف تهاجمى را بر عهده داشته است.
در پايان بايد گفت اگر امروز فكرى اساسى به حال اين معضل نكنيم، دوباره در جام ملت هاى قطر و مقدماتى جام جهانى بعدى چه بسا در خود مسابقات جام جهانى ۲۰۱۰ در صورت صعود بايد پاى تلويزيون بنشينيم و نمايش خطيبى، هاشميان و عنايتى مثل سوهان روى اعصاب ما باشد.
