توطئه «سيا» و سلاح برنده ايران

انتشار خبر رويارويي قايق‌هاي تندرو ايراني و ناوهاي جنگي ايالات متحده در يكشنبه گذشته و در آستانه سفر بوش به منطقه، آنچنان غيرطبيعي بود كه واكنش‌هاي متفاوت و متناقضي را در دو طرف آمريكا و ايران و رسانه‌هاي جهاني به پا داشت.
از يكسو، پنتاگون پس از اعلام رسمي خبر و انكار ايران، فيلمي را منتشر كرد كه در آن، آشكارا صداي تهديد به انفجار ناو آمريكايي شنيده مي‌شود. پس از اين اقدام شبكه «پرس تي‌وي»، تلويزيون خبري انگليسي‌زبان وابسته به ايران نيز فيلم ديگري منتشر كرد كه در آن هيچ‌گونه صداي تهديدي شنيده نمي‌شود. پس از انتشار اين فيلم‌هاي متناقض، كارشناسان پنتاگون اعلام كردند كه پيام تهديد از شناور ديگري غير از قايق‌هاي ايراني فرستاده شده و احتمالا يك شوخي راديويي بوده است.

اما واكنش شديد كاخ سفيد به اين حادثه، نشان داد كه واقعه فراتر از يك سوءتفاهم يا شوخي راديويي است. جورج بوش در زمان سفر به منطقه، شخصا سه بار و كاخ سفيد و وزارت خارجه نيز جداگانه در اين‌باره موضعگيري كردند و حتي اعتراض كتبي آمريكا نيز در اين‌باره تحويل ايران شده است.

اعلام تحريك‌آميز و انتحاري قلمداد كردن اين حادثه از سوي آمريكا، ابعاد ماجرا را مرموزتر مي‌كند و بررسي پيشينه عملكرد ايالات متحده در بحران‌هاي خارجي، مي‌تواند به رمزگشايي از اين حادثه كمك كند. در سابقه صدساله سياست خارجي آمريكا تاكنون، بيش از يكصد مداخله نظامي خارجي توسط آمريكا صورت گرفته است كه از اين تعداد، 95 درصد آنها بدون مجوز از كنگره آمريكا و با استناد به در خطر قرار گرفتن ايالات متحده توسط دشمن خارجي با دستور مستقيم رئيس جمهور انجام شده است.

معروفترين اين مداخلات، حمله اتمي به ژاپن در پايان جنگ جهاني دوم و حمله به ويتنام در دهه شصت ميلادي است كه افشاي اسناد محرمانه اين حادثه، نشان مي‌دهد زمينه هر دو مداخله نظامي به صورت سازمان‌يافته از سوي سرويس‌هاي اطلاعاتي ايالات متحده فراهم شده‌است.

حمله اتمي به هيروشيما و ناكازاكي ظاهرا در واكنش به حمله هوايي ژاپن و حادثه «پرل هاربر» صورت گرفت، اما اسناد افشا شده، نشان مي‌دهد در واقع سازمان «سيا» پيش از حمله ژاپني‌ها به «پرل هاربر»، از آن آگاه و قادر به جلوگيري از اين حمله بوده است، اما نياز به علتي مهم براي ورود آمريكا به جنگ با ژاپن و بمباران اتمي اين كشور، باعث شد كه آمريكا اجازه دهد «پرل هاربر» مورد حمله ژاپن قرار گيرد و دو هزار سرباز آمريكايي را به کشتن دهد. 

بهانه آغاز جنگ ويتنام توسط آمريكا نيز حمله به كشتي آمريكا با شناورهاي دولت ويتنام در خليج تانکين در سال 1964 بود كه پس از گذشت چهل سال از اين حادثه ـ كه منجر به جنگي ويرانگر شد ـ مشخص گشت كه اين حادثه ساختگي بوده و «ليدن جانسون»، رئيس‌جمهور وقت آمريكا، از اين بهانه ساختگي براي آغاز جنگ عليه ويتنام استفاده كرده است.

اكنون به حادثه خليج فارس بازمي‌گرديم. مي‌توان فرضيه زير را براي حقيقت اين حادثه مطرح كرد:
پس از بازرسي‌هاي ناوگان آمريكا توسط قايق‌هاي ايراني در سال 2007، استفاده از اين موضوع براي ساختن سوژه‌اي جنجالي عليه ايران مورد توجه سرويس‌هاي اطلاعاتي آمريكا و پنتاگون قرار مي‌گيرد. سپس در اقدامي غير متعارف، هنگام نزديك شدن قايق‌هاي ايراني، دوربين فيلمبرداري در عرشه ناو 73 آمريكا به همراه ضبط تصوير قايق‌هاي ايراني، مكالمات بي‌سيم را ضبط مي‌كند و در آن، آشكارا تهديد به انفجار ناو آمريكايي اعلام و بلافاصله خبر اين حادثه به صورت گسترده همراه با واكنش‌هاي تند مقامات ايالات متحده منتشر مي‌شود.

نوع رويکرد رسانه‌هاي آمريكايي به اين موضوع، به ويژه پردازش گسترده «سي.ان.ان» و «فاكس‌نيوز» كه نزديك به نومحافظه‌كاران به شمار مي‌روند، نشان مي‌دهد كه سناريو كاملي براي اين حادثه طراحي شده بود كه تصويربرداري از قايق‌هاي ايراني، ارسال مكالمه جعلي و واكنش‌هاي سياسي پس از آن مراحل گوناگون اين سناريو بود و هدف آن، شبيه‌سازي تهديدي مانند 11 سپتامبر از سوي ايران عليه آمريكا بود.

اما چه عاملي اين سناريو را ناكام گذارد؟
به جرأت مي‌توان گفت، مهمترين دليل شكست اين سناريو، مقابله قدرتمند تبليغاتي ايران با اين حادثه بود كه البته فراتر از تصور مقامات آمريكايي هم بود. فيلمبرداري از درون قايق ايراني هنگام بازرسي ناوهاي آمريكايي و پخش گسترده آن از شبكه‌هاي انگليسي ‌زبان، عامل پيش‌بيني‌نشده‌اي بود كه سناريويي كه ماهرانه براي افزايش تشنج و وحشت از جمهوري اسلامي در افكار عمومي آمريكا طراحي شده بود را به شكست كشاند.

در واقع مي‌توان گفت، در اين ماجرا و حوادث احتمالي آينده، با توجه به نقشي كه رسانه‌هاي گروهي و تبليغات در فضاسازي براي ماشين جنگي و سياسي ايالات متحده دارند، اهميت رسانه‌‌هاي مقتدر و به روز، كمتر از قدرت نظامي نيست و قطعا اثر بازدارندگي شبكه تبليغاتي نيرومند جمهوري اسلامي، به ويژه در عرصه بين‌المللي كه با حضور «پرس‌تي‌وي» نيروي دوچنداني پيدا كرده است، كمتر از تسليحات نظامي ايران نخواهد بود.