ترسوها جهانى نمى شوند
«ترسوها را به جام جهانى راه نمى دهند» فوتبال امروز تيم هاى محتاط، كند و مغرور را برنمى تابد؛ سه فاكتورى كه ظهر ديروز تيم ملى فوتبال كشورمان داراى آنها بود.
اين درست كه ما در زمين كره شمالى بازى مى كرديم و گرفتن حداقل امتياز در زمين حريف پيروزى محسوب مى شود اما شايد تكرار اين موضوع كه ما در شرايطى نيستيم كه امتياز از دست بدهيم براى قطبى و شاگردانش لازم و ضرورى باشد.
شاگردان قطبى ديروز محتاط بودند كه البته اين به سيستم اتخاذ شده از جانب سرمربى برمى گردد.
تيم ملى كشورمان ديروز كند بود، كند در همه خطوط بويژه در خط حمله يعنى آنجايى كه قرار بود نقطه اميدمان باشد، آنجا كه قرار بود با گلزنى كارى كند كه با سه امتياز از پيونگ يانگ چمدان هايمان را براى آفريقاى جنوبى ببنديم.
سفيدپوشان ايران ديروز مغرور بودند، مغرور از اينكه چندتايى شان در اروپا بازى مى كردند. انگار قرار بود همه را دريبل بزنند اما نه پاسى و نه همكارى اى، فقط خودشان را ديدند.
از همه اينها مهمتر اينكه تيم ملى كشورمان ديروز كاملاً بى خطر بود. كره شمالى يك نيمه از ترس نام ايران و بازيكنانش كاملاً مهبوت بود اما وقتى ديد شيرهاى بى يال و كوپال قطبى كاملاً بى خطر و خسته هستند آن وقت كارى كرد كه ۴۵ دقيقه به صندلى هايمان ميخكوب شديم و فقط آرزو كرديم كه داور هر چه زودتر سوت پايان را به صدا درآورد.
خب قطبى و تيمش ترسيدند و مزد آن را هم گرفتند. برگرديم به حرف اول، ترسوها جايى در جام جهانى ندارند. آيا قطبى با اين تيم انديشه جهانى شدن را دارد؟ آيا سيستم اتخاذ شده از سوى او، ما را به سوى آفريقاى جنوبى رهنمون مى كند؟
قطبى دو بازى ديگر فرصت دارد، او قبلاً مدعى شده بود كه با هفت امتياز از سه ديدار باقى مانده ما را به آفريقاى جنوبى مى برد، خب تك امتياز اول به دست آمد اما آيا تيم ديروز قادر به كسب شش امتياز باقيمانده برابر امارات و كره جنوبى خواهد بود؟
بازى مرگ و زندگى مان را مساوى كرديم تا چهارشنبه همه چيز در آزادى مشخص شود، فقط اميدواريم ديگر جايى براى ترسيدن در تيم ملى وجود نداشته باشد. اميدواريم چهارشنبه روز ديگرى باشد چرا كه ترسوها را به جام جهانى نمى برند.
