دلال‏ها و رسانه‏ها

پلان اول
جام جهانی آلمان – شهر فردریش هافن – تمرین تیم ملی - خرداد 85
تیم ملی تمرین میکند، خبرنگاران رسانه های مختلف گرداگرد تمرین، مشغول تهیه خبر و تصویر هستند اما در گوشه‏ای چند خبرنگار هم موبایل به دست بازیکنان را زیر نظر دارند و جزییات تمرین تیم ملی را برای اشخاصی در تهران گزارش میکنند، آنها کیستند و چه می‏خواهند؟ یکی از بازیکنان سرشناس تیم ملی در هنگام تمرین فریاد می کشد و بر روی می افتد، پزشک تیم ملی به سراغ او می رود، خبرنگار موبایل بدست نزدیکتر میشود، به آنسوی خط مژده می دهد چیزی نیست، شما پیگیر موضوع باش!

پلان دوم
تهران - استودیو رادیو گفت و گو – مهرماه 1386
دارم آماده میشوم برای پخش زنده برنامه این هفته گفت و گوی روز، موضوع ما دلالیسم در فوتبال!، دارم به متن‏های برنامه نگاه میکنم، میهمان من مجید جلالی است، پیش خودم می گویم عجب دنیای پیچیده ای این دلالها دارند نمی شود یک سرنخ مستند پیدا کرد!؟ توی این افکارم که یک دفعه دستیار برنامه داخل میشود، راستی آقا‏مازیار! امروز دیدم موضوعتون دلالی در فوتباله می خواستم بگم، توی باشگاه .... آشنا نداری، گفتم چی شده؟ گفت: یک بازیکن مفت براشون آوردم، یکساله دو میلیون حق العمل ما رو مدیر عامل نمی ده ! راستی به شما نگفته بودم من مدیر برنامه چند تا بازیکن هستم و در اصل زیر نظر آقای .... کار میکنم  و ... کله ام سوت می‏کشد دلالی تا کنار گوش خودم! .... مجید جلالی می‏آید حرف‏هایش تکان‏دهنده است، به من زنگ زدند (دلالها) گفتند با کمک ما سرمربی میشوی، فقط پانزده بازیکن را تو انتخاب کن و هفت تا مال ما، یا بازیکن آفریقایی را با وعده غذای گرم و جای امن آورده اند و چند ده میلیون تومان فروخته اند !، جلالی می گوید اگر جلوی این موضوع را نگیرید در اینده نزدیک نتایج بازیها خرید و فروش میشود  

پلان سوم
دانشکده – کلاس درس افکار عمومی – آذر 1387
می گویم بچه ها ! شایعه یعنی ابهام ضربدر اهمیت، می گویند مثالی بزن ، یاد رسانه های رنگارنگ ورزشی خودمان می افتم، آشفته بازاری که در ان مفاهیم اساسی خبر، مثل صحت، درستی و جامعیت گم شده و در پس برخی مطالب هم، نیتی غیر از اطلاع رسانی است .... سئوال :گم شدن حقیقت در فوتبال ما، به نفع چه گروهی است، یکی از دانشجوها روزنامه نگار است و دستی بر آتش دارد، می گوید استاد عزیز، اینکار ما دلالی نیست، استعداد یابی است ما کمک میکنیم به رشد بازیکنان گمنام و حق المشاوره می گیریم، می پرسم خوب چرا اینکار را شفاف نمی کنید و تابلو ندارید، می‏گوید نیازی نیست؟! اینجوری راحت تریم

پلان صدم!
تهران - استودیو گفت و گوی خبر ورزشی جام جم – اردیبهشت  1388
موضوع ما فوتبال پاک است، مایلی کهن آمده، صریح و روشن مثل همیشه، این بار پای برخی دیگر از خطاکاران را هم به میان می‏آورد،میگوید به بازیکن گفته ایم به شرطی قرارداد می‏بندیم که به خودت پول بدهیم و واسطه قبول نمیکنیم، حاجی می گوید از 230 میلیون دریافتی بازیکن، تنها چهل میلیون به خودش رسیده است، شب دیگر عنایت رئیس کمیته داوران را دعوت میکنیم، می گوید اگر مدرکی از داور خطاکار دارید به من بگویید تا همین حالا محرومش کنم، البته خود او بهتر می داند کسی بابت این مسایل، رسید ! نمی دهد، موضوع را با دیگران ادامه می دهیم ..... چه حرفها که نمی شنوی و چه اسمهای بزرگی  که به میان نمی اید، حیف که مثل همیشه مستندات قوی نداریم، والا پای بسیاری از مربیان و بازیکنان و البته برخی اصحاب رسانه به وسط می‏آید.

و پلان آخر
ایران – فوتبال - رسانه ها - بسیاری از خبرنگاران شریف
اگر سالم سازی فضای فوتبال را به عنوان هدف فرهنگی در نظر بگیریم، در این بین رسانه ها نقش اساسی ایفا میکنند، منتها چه رسانه ای؟به طور قطع رسانه ای امروز موفق‏تر است که وامدار گروه و فردی نباشد، رسانه یا رسانه‏نگاری که مزدور جریانات مخرب فوتبال باشد نمی‏تواند حقوق مردم را جستجو کند و برعکس تصور میکنم این گونه افراد و رسانه ها جرم بیشتری دارند چرا که افکارعمومی را به انحراف می‏کشانند و به نوعی خیانت در امانت میکنند، پس این حرفه را مقدس بدانیم و ان را پلکانی برای پیشرفتهای آلوده قرار ندهیم.

برای خبرنگاران محترمی که تعدادشان بسیار است و قلم و زبان و فکر خود را به جریان‏های سوءفوتبال نمی‏فروشند عرض می‏کنم، قدرت رسانه ها به اندازه ای است که می توانند با شفاف سازی، فضايی را ايجاد کنند که مخفی کاری و کوتاهی را در حوزه فوتبال، برای مسئولان امر پر هزينه کنند و شک نکنید قدرت رسانه ها در اعمال نظارت بر فضای ورزش و فوتبال، قوی تر از تمامی سازمان‏های رسمی و تشکل های مسئول است.