در اين تيم را تخته کنيد

مي توان به راحتي حکم صادر کرد که صد هزار نفر براي بازي پرسپوليس- بنيادکار زياد بود. دويست هزار چشم آنجا روي سکوهاي آزادي دنبال چه مي گشتند؟ چه لحظه اي را بو مي کشيدند؟ لحظه صعود پرسپوليس به مرحله بعد؟ تيمي که بازيکنانش افتخار نمي دهند دو جلسه در هفته تمرين درست و حسابي انجام دهند و آمادگي بدني شان براي بيست دقيقه فوتبال پرفشار هم کافي نيست، بايد به مراحل پاياني ليگ قهرمانان برسند؟

به نوشته قدس، باشگاهي که مديرانش نيمي از بودجه جاري مجموعه را خرج برگزاري جلسات آشتي کنان خود مي کنند و تازه پس از چند روز باز هم در ورزشگاه از خجالت هم در مي آيند و فحشهاي کاناليزه نثارشان مي شود، استحقاق حضور در ليگ دو و مديريت کوچکترين تيمهاي کشور را هم ندارند چه برسد به پرسپوليس.

از اين خنده دارتر مگر مي شود که مدير عامل باشگاه،يکي از اعضاي هيئت مديره را به شکايت تهديد کند و هفته بعد همين اتفاق در جهت عکس رخ دهد و هميشه هم همه چيز ختم به خير شود و مديران عزيز دست در گردن هم برابر عکاسان بايستند و از قطعي بودن قهرماني در آسيا حرف بزنند...درست است که سطح فوتبال آسيا بالا نيست، اما اين قدر هم بي در و پيکر نيست که پرسپوليس با اين سرطاني که به جانش افتاده، بتواند ليگ قهرمانان را ببرد.

آمادگي بدني بازيکنان پرسپوليس مقابل بنيادکار در حدي بود که شايد بعضي از تماشاگران حاضر در آزادي مي توانستند بهتر و بيشتر از شاگردان وينگادا بدوند. در اغلب لحظات بازي، فقط بازيکن صاحب توپ تحرک داشت و بقيه مي ايستادند و نگاهش مي کردند. اين کاري است که مي شود در يک موزه يا سينما انجام داد و با زل زدن به يک قسمت، ذهن را فعال کرد، اما در زمين فوتبال اگر 5 دقيقه بايستي و تماشاگر شوي، سرمربي هر کسي باشد، از زمين بيرونت مي کند؛ کاري که وينگادا انجام نمي داد. چرا؟ براي اينکه با وجود تمام چيزهاي عجيبي که در اين چند ماه ديده بود، مي خواست تا لحظه آخر قراردادش در پرسپوليس بماند، تا مبلغ قراردادش را تمام و کمال دريافت کند.

وينگادا چند بار در مصاحبه هايش گفته بود در پرسپوليس چيزهايي ديده که هرگز در فوتبال نديده است.حالا مي تواند از ايران برود و هرجا رفت، از خاطرات خودش در تيمي بگويد که بازيکن به سرپرست فحش مي داد، عضو هيئت مديره عليه مدير عامل کار مي کرد، مدير عامل مي خواست يکي از همکارانش را از باشگاه بيرون کند، دستيار سرمربي از تيم اخراج مي شود و بيانيه صادر مي کند، هواداران از دقيقه بيست عليه همه شعار مي دهند و البته وينگادا مي تواند از تمريناتي حرف بزند که در حد تمرين تيمهاي محلي انجام مي شد. توجه کنيد که همين تيم با اين وضعيت نااميد کننده اش، در ليگ ايران جزو تيمهاي بالاي جدول بود. يعني مي شود در ايران خيلي بد کار کرد و تقريباً خوب نتيجه گرفت.

چون کل فوتبال از اين غده سرطاني رنج مي برد. تماشاگران بازي چهارشنبه گذشته نمي دانستند به چه کسي بايد اعتراض کنند و حتي پس از پايان بازي کار به مجازات غيابي رئيس سازمان ورزش هم کشيده شده، اما سؤال اينجاست که واقعاً هواداران پرسپوليس بايد يقه چه کسي را بگيرند؟ آنها چه خبر خوشحال کننده يا اميدوارکننده اي از اردوي اين تيم بيمار شنيده اند که سکوت را تمرين کنند؟ غير از اينکه علي کريمي به خوردبين فحش داده؟ غير از اينکه نيکبخت با انصاري فرد درگير شده؟

غير از اينکه حسين هدايتي به عنوان تنها عضو پول آور هيئت مديره، سرانجام از باشگاه کناره گيري کرده؟ اين جماعت به چه چيزي دل خوش باشد؟ هوادار يونايتد و بارسلونا و ليورپول هم اگر اين حال و روز را تجربه کند واکنشي بهتر از هوادار پرسپوليس نخواهد داشت. آنها از اين همه دروغ و ريا و بي برنامگي به مرز جنون رسيده اند.

اين وسط اگر هم خبر خوبي باشد، حضور اشپيتيم در توليدي لباس دوست انصاري فرد است و عقد قرارداد داخلي با پرسپوليس؛ اتفاقي که در سطح خوشحال کننده است و در عمق ماجرا، بوي بدبختي باشگاهي را مي دهد که ستاره اش را بايد ببرد به يک توليدي تا ضعف خود را ثابت کند. صد هزار نفر براي بازي با بنيادکار زياد نبود؟ 200 هزار چشم آنجا روي سکوهاي آزادي دنبال چه مي گشتند؟ چه لحظه اي را انتظار مي کشيدند؟ شايد فقط براي بروز احساسات خودشان به ورزشگاه رفته بودند. تخته کردن در اين تيم، کار بيهوده اي است؟