مردم جام جهانی میخواهند، تاج میز ریاست
فرض کنیم شما نائب رییس فدراسیون فوتبال و رئیس کمیته تیم های ملی کشوری هستید و تیم ملی آن کشور در آستانه حذف از جام جهانی بوده و سه دیدار سرنوشت ساز را پیش رو داشته باشد، در نزدیک ترین روزها به این رویداد، بیشترین اوقات کاری خود را در کجا می گذارنید در فدراسیون فوتبال یا ستاد انتخاباتی یک کاندیدای خاص؟
به گزارش قلم نیوز، مهدی تاج مردم مرموز فدراسیون فوتبال نائب ریئس فدراسیون فوتبال و ریئس کمیته تیم های ملی فوتبال ایران است اما، اگر تصور می کنید در روزهایی که افشین قطبی بازیکنانش را در آفتاب بالای 30 درجه کمپهای تیم های ملی تمرین می دهد، آقای تاج هم در دفتر کارش درخیابان مسئول شب و روز ندارد تا زمینه های برنامه ریزی هدف مند و منسجم را برای تیم ملی پایه ریزی کند، سخت در اشتباه هستید.
البته شاید هم حق با آقای تاج است. شاید در دنیای او حفظ میز ریاست و البته ارتقا مقام احتمالی پیش از رویای 70 میلیونی ایرانی مشتاق صعود تیمشان به جام جهانی ارزش دارد، پس تاج که انسانی مقتصد است حق دارد که میز ریاست انتخاب کند.
آقای نائب رییس، این روزها در قالب عضوکمیته ورزش ستاد محمود احمدی نژاد به شدت مشغول فعالیت است و آنچه هدف طلایی اوست، کسب رای مجدد احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری است نه تحقق رویایی صعود تیم ملی ایران به جام جهانی.
علی فتح الله زاده دیگر چهره اصولگرای فدراسیون فوتبال هم این روزها دفتر کار خود را در اختیار این کمیته قرار داده است و جلسات کمیته ورزش ستاد احمدی نژاد در ساختمان سنگ مشکی خیابان لارستان بر قرار است.
البته آقای فتح الله زاده اختیار دفترش را دارد اما ، گویا ماهیت حقوقی پستش را فراموش کرده است. فتح الله زاده که در کنار عضویت هیات رئیسه فدراسیون فوتبال، به تازگی وظیفه سرپرستی کمیته تعیین سقف قرار دادها را هم پیدا کرده است در کنار مهدی تاج به شدت سرگرم فعالیت های انتخاباتی است و البته مرد همیشه در سایه ورزش ایران، یعنی کیومرث هاشمی رئیس مرکز توسعه وزش قهرمانی سازمان تربیت بدنی نیز دوشادوش این دو تن کمیته ورزش ستاد محمود احمدی نژاد را می چرخانند.
به هر حال اگر از وقت و انرژی که آقایان مدیر ورزش کشور در حساساترین روزهای فوتبال ایران، برای فعالیت انتخاباتی گذاشته واحساسات میلیونی مردم را به همراه سرمایه ای که هر روز خرج تیم ملی میشود بگذریم اما، امیدواریم این آقایان مسئول!
حداقل آن قدر شهامت داشته باشند که اگر خدای ناکرده تیم ملی فوتبال ایران لطمات این غفلت و جاه طلبیهای آن را پرداخت کرد و دچار ناکامی شد، تفصیر خود را بپذیرند و به جای شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت و مقصر جلوه دادن زمین و زمان از داور تماشاگر گرفته تا زمین و مربی، اعتراف کنند که رویای شیرین و بزرگ ملت ایران را به آمال کوچک خود فروخته اند.
