پای آمریکاییها روی خاک سفت نمیشود؟
یانکیها گل و شل زمستانی را به فراموشی میسپارند تا بلکه در پاریس، بهار تنیس خاکی آنها از راه برسد و از این خاک جوانهای سر برآورد. برای مردان راکت به دست ایالات متحده، مصیبت بهار 2007 هنوز یک خاطره عذابآور است؛ زمانی که نمایندگان مرد آمریکا در اوپن فرانسه با 9 شکست و بدون حتی یک پیروزی از دور مسابقات کنار رفتند.
به نوشته وطن امروز و به نقل از سایت بینالمللی تنیس، البته سال گذشته آنها باتجربهتر حاضر شدند و به رکورد 5-5 (5 پیروزی و 5 باخت) در نخستیندور رولان گاروس پاریس دست یافتند. اوج کار یانکیها به هنرنمایی «رابی گینپری» مربوط میشد که با راه یافتن به مرحله چهارم به نخستین مرد آمریکایی از هشت سال پیش (پس از مایکل راسل) بدل شد که اینقدر در قلمروی رسی فرانسه پیشروی کرده است.
در فصل گذشته آمریکاییها در تورنمنتهای مختلف برگزار شده روی خاک رس نتایجی در هم دشت کردند و این پیشبینی وضعیت آنها در مهمترین گرنداسلم خاکی جهان را که از یکشنبه در پاریس آغاز شده است، دشوار میسازد. حالا ناکامی یانکیها در رولان گاروس به یک سنت تبدیل شده است با این حال امثال اندی رادیک، جیمز بلیک، ماردی فیش و سام کوئری کماکان خوشبین و حریص ماندهاند تا کی شاهد یک رقابت شایسته در قلمروی خاکی از سوی آنها باشیم؟
رادیک بهترین تنیسور مرد آمریکا که طبعاً بالاترین رنکینگ را هم در میان هموطنانش در اوپن فرانسه دارد، مبارزه فصل جدیدش روی خاک را از چهارشنبه دو هفته قبل روی زمین رسی مسترز مادرید استارت زد. او آغاز لرزانی داشت ولی هرطور بود با گرفتن امتیازهای گلوگاهی مسابقه «تامی هاس» را برد.
او اعتراف کرد از شش هفته پیش از آن مسابقه سعی کرده شرایط رقابت در بالاترین سطح تنیس خاکی را شبیهسازی کند اما دریافته که شبیهسازی در اینباره کاری تقریباً عبث است. رادیک که پس از عیالواری یک مشغولیت ذهنی دیگر جز تنیس هم دارد، در مسترز مادرید هم نتوانست پرچم همیشه نیمهافراشته راهراه سرخ و سپید با ضمیمه آبی کشورش را در حاشیه زمین خاکی تنیس افراشته سازد و در یک چهارم نهایی مغلوب راجر فدرر شد. رادیک کما بیش سمبل سرافکندگی یانکیها در این سبک از تنیس است. او از سال 2001 که خود را در دنیای تنیس مطرح ساخت تا به امروز نتوانسته از مرحله دوم رولان گاروس فراتر برود.
بلیک، همتای او حالا یک ماهی میشود که در اروپا خیمه زده تا با شرکت در تورنمنتهای خاکی پیش از اوپن فرانسه مثل رم، استوریل و مادرید تجربه بیندوزد و جای پاهایش را روی خاک سفت کند. مرد شماره 17 رنکینگ جهانی تنیس حتی به فینال استوریل رسید که آنجا هم قهرمان سوئیسی، راجر فدرر، یک آمریکایی دیگر را ناکام گذاشت.
بلیک پس از شکست از فدرر گفته بود: «میخواهم زمان کمتری را در رختخواب بگذرانم و از آسایش و گذراندن وقت با دوستانم صرفنظر کنم. حتی از کریسمس تا حالا بیشتر آنها را ملاقات نکردهام. میخواهم امسال کاملاً آماده پا به اوپن فرانسه بگذارم. امسال یا این شانس را دارم که از قرعهای مناسب بهرهمند شوم یا اینکه باید آنقدر خوب باشم که به جایی برسم».
جالب اینجاست که این بیماری مردانه به زنان آمریکایی هم سرایت کرده است. خواهران ویلیامز، سرنا و ونوس، دوتن از برجستهترین تنیسورهای زن به شمار میروند و خواهر کوچکتر بانوی شماره یک رنکینگ جهانی است. اما وقتی به پشت سرشان نگاه میکنند ردپایی آنچنان برجسته که در دیگر گرنداسلمهای سالانه برجا گذاشتهاند، اینجا در پاریس مشاهده نمیکنند.
در واقع اوپن فرانسه به لحاظ تاریخی شاهد ضعیفترین عملکرد تنیسورهای آمریکایی بوده است. امسال سرنا مدافع عناوین قهرمانی اوپن آمریکا و استرالیاست و خواهرش ونوس مدافع قهرمانی ویمبلدون. به عبارت دیگر این دو خواهر مجموعا در سه گرنداسلم از چهار گرنداسلم اصلی فصل، داعیهدار هستند اما پایشان که به پاریس میرسد انگار دستشان میلرزد و در نتیجه اتفاقی میافتد که فصل قبل افتاد و هر دو در مرحله سوم رولان گاروس اوت شدند، یعنی حتی در جمع هشت بانوی برتر خاک هم قرار نگرفتند.
اینجا در پاریس، اولین و آخرین خاطره قهرمانی خواهران تنیس به سال 2002 و پیروزی سرنا باز میگردد که حالا با زانویی ناراحت که یادگار مسابقات میامی است به فرانسه بازگشته است. خواهرش ونوس هم هر دو ماراتن فینال خاکی اخیر در رم و مادرید را به ترتیب به دینارا سافینا و آلیسا کلیبانوا باخت، گرچه هنوز به پاریس خوشبین است: «من میتوانم روی خاک عالی کار کنم ولی متاسفانه نه در تمام مسابقات!»
چهره تازه تنیس زنان یانکی یک دختر 18ساله به نام «لورن امبری» است که با درخشش در سطح جوانان سهمیه حضور در اوپن فرانسه را یافته و از همین حالا در رسانههای آمریکایی کنایههایی به گوش میرسد که شاید این بچه از همه مردان و زنان نامی تنیس ایالات متحده شانس بیشتری در خاک سست پاریس داشته باشد.
