انتقاد از سیاست داخلی دربرابر ناامن‌سازی مرزها

مهدي مال‌مير در سرمقاله مردم سالاری نوشت:

مبالغه آميز نيست اگر بگوييم چند سالي است که خبر خوشي از مناطق مرزي کشور به گوشمان نمي‌‌رسد وناامني ودلهره، پيوستِ نام شهرهاي مرزي کشور شده است. تاخت وتاز گروه‌هاي شرورِ مسلحي که هر از چند گاهي با اعمال به دور از آدميت (گروگانگيري ، قتل وغارت و...) وجدان عمومي‌‌را مي‌‌خراشند، سبب شده تا هر لحظه در انتظار خبر ناخوشايندي از شهرهاي مرزي کشور باشيم. گروگانگيري مرزبانان و ربودن قهرمان شمشير بازي کشور (که البته به خير گذشت!) و سوءقصدها و ترورهايي که هر از چندي صفحه حوادث روزنامه‌ها و سايت‌هاي خبري را پر مي‌‌کنند تا آن اندازه پيام‌هاي روشني براي دولت در پي دارند که براي نشان دادن ناامني در خطوط مرزي کشور نيازي به رديف کردن شواهد بيشتر واستدلال نيست.

اين ماجرا تا آنجا بالا گرفته است که هنوز زمان زيادي از بازگشت پيکر گروهبان دانايي‌فر (که در سال گذشته به گروگان گرفته شد و سپس ناجوانمردانه به شهادت رسيد) نگذشته که باز با خبر تلخ ديگري روبرو مي‌‌شويم! اعضاي گروهک موسوم به جيش‌العدل با يورش بردن به پاسگاه مرزي و پس از زد وخوردي و به شهادت رساندن هشت مرزبان وبرجاي گذاردن تلفاتي، موفق به فرار از معرکه شده‌اند و بنا به روايتي به خاک پاکستان گريخته‌اند. اين رويداد جنايتکارانه ‌گويا بلافاصله پس از شناسايي و انهدام يکي از گروه‌هاي تروريستي صورت گرفته وبا اين وصف به نظر مي‌‌آيد حمله اخير با هدف تلافي وانتقام‌جويي ‌از مرزبانان ونيروهاي مسلح طراحي شده است.

طرفه اينجاست که اين جنايت درحالي رخ داده است که کشور در حال وهواي خبرهاي خوب هسته‌اي و به سرانجام رسيدن مذاکرات ديپلمات‌هاي ايراني با گروه 1+5 به سر مي‌‌برد و جو خوشايند رواني آن هنوز هيچ نشده در برخي عرصه‌ها خودنمايي مي‌کند!

با اين همه اما، از هرگوشه که به ماجراي حمله اشرار بنگريم، حوادثي از اين دست و روند مستدام ماجراجويي‌هاي اوباش در مناطق مرزي‌، نکته منفي در کارنامه دولت به حساب مي‌‌آيد و مي‌‌تواند در دراز مدت به اعتماد مردمي‌‌به ويژه شهروندان شهرهاي مرزي کشور لطمه‌هاي جبران‌ناپذير وارد سازد. اين که رييس محترم جمهور در سخنراني شان به درستي بر اين نکته انگشت گذارده‌اند که توافق هسته‌اي گام نخست در روابط ايران با کشورهاي جهان است وآن را طليعه پاک کردن سوء تفاهمات با کشورها دانسته‌اند، سخن حقي است که البته بدون توجه به بالا بردن ضريب امنيت کشور واطمينان دادن به کشورهاي مشتاق به سرمايه‌گذاري و نشان دادن فاصله کهکشاني شرايط ايران با کشورهاي ناامني همانند يمن وسوريه و... رنگ واقعيت به خود نمي‌‌گيرد. چرا که اين حق ناگذشتني و مسلم شرکت‌هاي خارجي و سرمايه‌گذاران بين‌المللي است که از امنيت کارکنان وسرمايه شان در کشور ميزبان خاطر جمع باشند.

از اين رو حوادثي از جنس ماجراي حمله به پاسگاه‌هاي مرزي و گروگانگيري و باج خواهي، نه فقط ضربه به کاراکتر دولت تدبير وارد مي‌‌سازد بلکه هيچ کمکي به سياست دولت که بر مدار گشايش روابط خارجي و جلب سرمايه‌گذاري بين‌المللي قرار گرفته است نيز نمي‌‌رساند! با اين وصف، رويداد تلخ به شهادت رسيدن هشت مرزبان کشورمان شايد تلنگري براي دولت محترم تدبير و اميد باشد که به شرايط داخلي کشور که چندي است در سايه مذاکرات با گروه 1+5 وسياست خارجي قرار گرفته است، سر وصورتي بدهد و مُغاکي را که ميان سياست خارجي کشور ووضعيت داخلي به وجود آمده را با تدبيري که وعده داده، پُر کند!