اين قدر همديگر را جدي نگيريد

آشفتگي بازار نقل و انتقالات فوتبال ايران و تفکر بي عمق باشگاهها در جذب بازيکنان باعث مي شود هر تابستان شاهد برخي تصميمات عجيب بخصوص در اردوگاه پرسپوليس و استقلال باشيم. تا به حال به فرجام مهره هايي که در بازار مورد توجه هر دو تيم محبوب پايتخت بودند، فکر کرده ايد؟ شايد در بازگشايي اين پرونده، پيش از همه ياد احمد مؤمن زاده بيفتيم؛ مهاجمي که فتح ا...زاده در آغاز راهبرد «هرکس مورد توجه پرسپوليس باشد، من هم او را مي خواهم،» به استقلال برد و اين مهاجم که قرار بود احمد دل پيرو استقلال باشد و آقاي گل ليگ شود، موفق به زدن يک گل هم در ليگ 79 - 78 نشد. هر تابستان يکي دو بازيکن هستند که پرسپوليس و استقلال بر سر جذب آنان با هم رقابت دارند و جالب اينکه معمولاً هم ستاره مورد نظر پس از انتخاب تيمش،درخشش خاصي نشان نمي دهد و مسؤولان باشگاه پيروز در جدال تابستان را پشيمان مي کند.

به نوشته قدس، چند سال پس از داستان احمد مؤمن زاده و گل نزني هايش در استقلال، اين اصغر طالب نسب بود که چند روز پشت سرهم روي جلد روزنامه هاي ورزشي رفت و تيتر يک روزنامه ها را با تصميمش در رد پيشنهاد پرسپوليس و پيوستن به استقلال تأمين مي کرد؛ بازيکني که دو سال پيش از تبديل شدن به هدف اول پرسپوليس در بازار نقل و انتقالات، به عنوان بازيکن تستي در تمرين اين تيم شرکت کرده بود و طبق خواسته ناصر ابراهيمي زمين تمرين را ترک کرده و به خانه برگشته بود.

طالب نسب در سپاهان فرهاد کاظمي احيا شد و به عنوان يک بمب نقل و انتقالات سرانجام به استقلال رفت، اما خيلي زود از هيبت بازيکني که قرار بود ستاره باشد، به يک نيمکت نشيني کمرنگ تبديل شد و کارش به جايي رسيد که پس از جدايي از استقلال، يک فصل را در ليگ دسته اول آزادگان سپري کرد.

در فصلي که گذشت، دو نمونه اين چنيني در پرسپوليس و استقلال داشتيم. اولي که ابراهيم توره است که با سر و صدايي عجيب با پيراهن پرسپوليس عکس يادگاري انداخت.

امير قلعه نويي مهمترين هدفش در بازار، توره بود، اما در روزهاي آخر رقابت، کار به جايي رسيده بود که مي گفتند نماينده هر تيمي زودتر به فرودگاه برسد و پيشنهاد بالاتري به توره بدهد، او را صيد خواهد کرد؛ اتفاقي که پرسپوليسي ها رقم زدند و موفق شدند ستاره پيکان را از چنگ استقلال در بياورند.

اما در عمل چه اتفاقي رخ داد؟ توره 10 گل براي پرسپوليس زد، اما نوسان عجيبي در طول فصل داشت و طوري شده بود که انگار هر وقت دلش مي خواست بازي مي کرد و البته اغلب اوقات هم دلش نمي خواست. حتي در آستانه داربي دور برگشت، شايعه سه اخطاره شدن توره به صورت عامدانه، جامعه فوتبال را تحت تأثير قرار داد.

توره در مجموع در هيچ يک از بازيهاي بزرگ فصل،عصاي دست قطبي و پيرواني و وينگادا نشد و براي اين هنرنمايي نکردن هم حدود 500 ميليون تومان به جيب زد.

در اردوي استقلال هم هاشم بيگ زاده شرايطي جالب داشت. او که پاي برگه قرارداد داخلي با پرسپوليس را در زمان مديرعاملي حبيب کاشاني امضا کرده بود، پس از برکناري اين مدير موفق، خيلي زود تصميم گرفت با استقلال تمام کند و پيراهن آبي را به تن کند. هرچند پرسپوليسي ها از اين حرکت بيگ زاده خيلي ناراحت بودند، اما در طول فصل ناراحتي شان به خوشحالي تبديل شد؛ زيرا ستاره پرسر و صداي بازار، در عمل هيچ کار خاصي براي استقلال انجام نداد و حتي امير قلعه نويي چند بار در طول فصل نام بيگ زاده را از فهرست 18 نفره استقلال خارج کرد.

مثالها در اين زمينه زياد است، اما هدف از بررسي کلي داستان بازيکناني که محور رقابت سطحي پرسپوليس و استقلال در بازار نقل وانتقالات مي شوند اين است که به يک نتيجه مهم برسيم؛ اينکه اغلب بازيکني که در طول تابستان بشدت توجه رسانه اي را معطوف خود مي کند و مورد توجه هر دو تيم مردمي پايتخت قرار مي گيرد، در عمل بازدهي چنداني ندارد و معمولاً ستاره پرسپوليس و استقلال بازيکناني هستند که در بازار نقل و انتقالات، با حداقل سر و صداي رسانه اي قرارداد بسته اند.

بهترين نمونه براي تابستان امسال صابر ميرقرباني است؛ مهاجمي که انگار هرچه بدتر بازي مي کند، مشتريان بزرگش بيشتر مي شود و قيمتش هم بالاتر مي رود. صابر که تابستان دو سال پيش در آستانه عقد قرارداد با استقلال، تنها به دليل 50 ميليون بيشتر، ناگهان تلفن همراهش را خاموش کرد و از تهران به آبادان رفت و با صنعت نفت تمام کرد، اين بار هم در حالي که يک فصل نااميدکننده را با سايپا پشت سر گذاشته و از نظر فني هم چيز خاصي نشان نداده، اول با پرسپوليس قرارداد داخلي مي بندد و بعد به نشانه اعتراض به انصاري فرد، قرارداد داخلي اش را پاره مي کند و حالا يکي از گزينه هاي استقلال براي تقويت خط حمله است.

سرنوشت احتمالي ميرقرباني در صورت پيوستن به استقلال، بهتر از بيگ زاده و طالب نسب نخواهد بود، اين را مي شود از روحيه و گذشته اين بازيکن فهميد. اما اين وسط يک پرسش وجود دارد؛ اينکه چرا مسؤولان پرسپوليس و استقلال، اين قدر سليقه همديگر را جدي مي گيرند و اين قدر همديگر را قبول دارند؟