کسالت و يکنواختي در برابر هيجان و شور

براي فوتبالدوستان واژه المپيک چندان هيجان انگيز نيست يا حداقل در مقام مقايسه با فوتبال باعث افزايش ترشح آدرنالين خون عاشقان توپ گرد نمي شود.

به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز، در چنين شرايطي ميزباني المپيک 2012، هرچند براي لندن وجهه و اعتباري جهاني به ارمغان مي آورد اما اين کلانشهر فقط در صورت اخذ مجوز برگزاري جام جهاني 2018 در خانه، توانايي هاي همه جانبه خود در رويدادهاي ورزشي را به رخ خواهد کشيد.

به نحوه آماده سازي لندن توجه کنيد. مقامات مسوول به جابه جايي آسان توريست ها وقعي نمي نهند و اساساً اينجا بايد پرسيد چنانچه عبور و مرورها را تسهيل نکنيد، توريستي به لندن پاي مي گذارد که شما بتوانيد روي بودجه به دست آمده از اين طريق حساب کنيد؟

اگر اوضاع همين گونه پيش برود، پس از يک مراسم افتتاحيه خواهيم شنيد؛ «فقط فضا سبز بود و چيزي از آنچه احترام به ميهمانان تلقي مي شود، نديديم.» المپيک دشمن تفريح است و فقط مدال آور معرفي مي کند، نه بچه يي که با اتکا به ورزش از وزن خود کاسته است. مگر فلسفه المپيک چيزي بيشتر از رواج آماتوريسم و احترام به روح ورزش بود؟

نه، دوکبرتون بنيانگذار شکل نوين اين رقابت ها قصد داشت ورزشکار تربيت کند، نه تعدادي قهرمان. تا قبل از فروپاشي ديدار برلين، شرقي ها با مانيفست «کسب مدال براي مبارزه با جبهه سرمايه داري» يک پارادوکس کامل را به وجود آوردند. آنها چطور مي توانستند قهرماني و مدال آوري را هدف عقب مانده هاي خرده بورژوا بدانند و از طرفي پس از درگير کردن ورزشکاران آماتور خود با حرفه يي هاي تا بن دندان مسلح غرب، نيم نگاهي به طلا، نقره و برنز داشته باشند؟ به هر حال المپيک همان طور که تناقض شرقي ها را در دل خود حل کرد، نشان داد مي تواند حلال بزرگ ترين مسائل سياسي باشد.

به اين منظور کافي است اتفاقات ماه هاي پيش از برگزاري المپيک 2008 را در ذهن مرور کنيد. تبت اجازه عبور مشعل المپيک از محدوده مقدس خود را نمي داد اما موج اتحاد و در واقع عينيت يگانگي پنج حلقه المپيک مشکلات و درگيري ها را از بين برد.

انگليس فعلي هم مصائب خاصي دارد اما اين بار شايد المپيک به داد آنها نرسد، حداقل با توجه به فاصله فرهنگي و اجتماعي شهرهاي مهم اين کشور برگزاري يک رقابت مهم که چند شهر را درگير کند، باعث ترويج دوستي ها مي شود؛ حال آنکه المپيک تنها لندني هاي متفرعن را هيجان زده مي کند.

جام جهاني شگفتي را به طور مساوي عرضه مي دارد. تنها به مدد جادوي توپ گرد، استاديوم ميدلزبورو مي توانست شاهد هنرنمايي کره شمالي جلوي چشم ايتاليايي ها باشد يا گوديسون پارک افتخار تماشاي زانو زدن پله مقابل پرتغال اوزه بيو را به دست بياورد. در اين نما فوتبالي که چنين زيبايي هايي دارد از شکم مادري به نام انگليس پا به عرصه وجود گذاشته است. پيشنهاد برگزاري جام جهاني شور و حرارت را افزون تر هم خواهد کرد.

استاديوم هاي مهجور بازسازي مي شوند، دست ها به هم گره مي خورند، صلح موقت بين شمالي خودپرست و جنوبي مظلوم، اتحاد و يکپارچگي بريتانياي کبير را به رخ مي کشد و البته آن جمله تاريخي چرچيل با مضمون «پايه هاي امپراتوري انگليس روي فوتبال بنا شده» را به اثبات مي رساند.

شايد جزيره نشينان از اعلام کانديداتوري هدفي به بزرگي واداشتن ديگران به قبول عظمت و تاريخ باشکوه شان دارند. مي گويند برگزاري المپيک در آتن (ميزبان اولين دوره اين رقابت ها) مزه واقعي اهداف دوکبرتون را چشاند.

پس مي توان ادعا کرد ميزباني انگليس (به عنوان مهد فوتبال) نيز دقيقاً لذت تماشاي بازي بچه ها در حياط خانه پدري را عينيت مي بخشد. انگليس غرق در بحران مالي و سياسي چه مرهمي بهتر از سود مالي ميزباني جام جهاني خواهد يافت؟ تصور کنيد اکنون سال 2018 است.

روني در 32سالگي به عنوان يک هافبک هجومي نقش چارلتون بزرگ را تداعي مي کند و به همين دليل کاپيتان تيم ملي مي شود. او که پس از سقوط منچستريونايتد از ليگ برتر دو فصل خوب را در رئال مادريد پشت سر گذاشته همه کاره تيم سام آلاردايس (سرمربي تيم ملي انگليس) تلقي مي شود اما معلوم نيست پس از جدايي سام بزرگ در پايان جام جهاني هم کماکان پيشقراول بماند. قرارداد سرمربي سابق نيوکاسل در پايان تورنمنت خاتمه مي يابد.

راستي در غياب او نيوکاسل با شيرر به قهرماني در ليگ قهرمانان مي انديشد. از اخبار نقل و انتقالات آن زمان مي توان به دستور سرالکس فرگوسن رئيس 75ساله گلاسکورنجرز مبني بر جذب وين روني اشاره کرد. وين بايد مواظب باشد مبادا سيستم قدرتي تيم اسکاتلندي به سبک بازي او در قالب سيستم 1-1-3-1-4 انگليس ضربه بزند.