دولت آبادی: ما را پیر کردند و خواستند بمیرانند

«من به کسی رای می دهم که از تمام ایرانیان فرهیخته ای که از این کشور بیرون رانده شدند، اعاده حیثیت کند و به کسی رای می دهم که به انسجام ملی معتقد باشد. اگر رئیس این ستاد آقای موسوی، چنین قابلیتی را دارند من به ایشان رای می دهم.»اینها بخشی از جملاتی است که نه یک سیاستمدار و نه یک فیلسوف که محمود دولت آبادی یکی از شاخص ترین نویسندگان زبان فارسی گفته است.

به نوشته سرمایه، نویسنده ای که سال هاست با همه مشکلاتی که بر سر فعالیت و کارهایش وجود داشته، خسته نشده و حرف هایش را با داستان هایش گفته است. نویسنده ای که چند ماهی ( شاید هم سال) است که در انتظار صدور مجوز کارهای تازه اش مانده است.

دولت آبادی در نشستی که عصر روز 22 اردیبهشت در تالار مسجد امیرالمومنین بلوار مرزداران توسط اعضای ستاد 88 برگزار شد، میهمان ویژه بود و قرار نبود صحبت کند اما بعد از درخواست کسانی که در جلسه بودند، لب به سخن گشود و گفت: « اگر کسی که این ستاد مال اوست چنین قابلیتی دارد از رای دادن به او پشیمان نخواهیم شد. مساله اشخاص نیستند، مساله یک ملت است. ملت دارد از برکت رفتار آقایان به جان هم می افتد. مملکت داری یعنی مردم را نگه داشتن. زخم زدن به مردم و تاب زخم را آوردن از سوی مردم باید تا به حال حوصله آقایان را هم سر برده باشد. شما با چه مرهمی می توانید به این زخم ها التیام ببخشید.»

او صحبت های خود را بعد از ذکر جمله «خدایا مسجد من کجاست... ای ناخدای من» حرف هایش را این گونه آغاز کرد: «اگر من اینجا هستم به اعتبار احترامی است که برای دعوت کننده خود قائلم. آقای مسجد جامعی یادآور دورانی از مدیریت فرهنگی هستند که دوره خوبی بود. من نیامده ام برای کسی تبلیغ کنم چرا که اینکاره نیستم. اگر هم چیزی به ذهنم رسیده، در مطبوعات بیان کرده ام. فقط می خواهم مروری داشته باشم بر دورانی که در آن به طرز مضاعفی پیر شدیم؛ یعنی ما را پیر کردند و خواستند که بمیرانند و این بیش از آنکه از نظر من امری تراژیک باشد، یک سوال است.»
دولت آبادی که با لحن غم آلود و معترضی که در آثارش به ویژه «کلیدر» از آن سراغ داریم سخن می گفت با افسوس از اینکه ما در کجا زندگی می کنیم؟ چه مناسباتی با یکدیگر داریم، گفت: «چند سالی است که شده ایم ملت ایران، قبلاً امت بودیم. حالا هم در عین اینکه ملت ایرانیم، بخشی از امت محمدی هم هستیم ولی این چگونه ملتی است که در آن هیچ کس از دیگری خبری ندارد؟ این چگونه ملتی است که هیچ گونه مناسبات انسانی فی مابین در آن برقرار نیست و فقط در آستانه انتخابات است که حق داریم به عنوان ملت مطرح شویم و در جایی جمع شویم و احیاناً حرفی بزنیم.»
او با بیان اینکه «من نویسنده مملکت شما هستم»، گفت: «معمولاً به مناسبت، برنامه های فرهنگی تلویزیون را نگاه می کنم و وقتی که دکتر محسن پرویز به عنوان معاون وزیر ارشاد در آن صحبت می کند بیشتر دقت می کنم. در آخرین گفت وگوی او که با آقای حیدری در تلویزیون انجام شد، وقتی از وی پرسیدند که چگونه ممکن است که معدود افرادی بر تمام نویسندگان و شاعران و محققان و اندیشمندان این مملکت اشراف داشته باشند، او اول پاسخ داد که ما باید این بحث را در جای دیگری مطرح کنیم ولی بعد گفت که ما بر اساس آیین نامه انقلاب فرهنگی در مورد کتاب تصمیم می گیریم. من نویسنده مملکت ایران هستم. از نظر من انقلاب فرهنگی اقدامی غیرقانونی بوده است و به هیچ وجه مشروعیت ندارد. من به قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران رای دادم و تنها آن قانون را می پذیرم و آثار ادبی و فرهنگی ما باید بر اساس همین قانون مورد قضاوت قرار بگیرد. پای این قضاوت هم می ایستیم.»

او با انتقاد از سخنان جانبدارانه عبدالکریم سروش ادامه داد: «انقلاب فرهنگی که شیخ آن دکتر سروش بود تقلیدی مضحک از امری ناشایست بود که در چین انجام شده بود. آن انقلاب فرهنگی دامن یکی از چهره های معاصر جهان را برای همیشه لکه دار کرد؛ یعنی مردی که مردم پریمیتیو کشوری را به دنیای بزرگ معرفی کرد، با آن انقلاب در چین به لکه ای سیاه دچار شد بنابراین تقلید از آن انقلاب تقلید از یک ناروا بود.»

خالق حماسه گل محمد در «کلیدر» خطاب به مسوولان فرهنگی کشور گفت: «من به مسوولان ارشاد می گویم که آن آیین نامه نه قانونیت دارد و نه مشروعیت. ما قانون اساسی داریم. آن انقلاب فرهنگی باعث شد تا جامعه فرهنگی ایران از مغز تهی شود. آقای سروش، شما علمدار رفتاری شدید که باعث شد بهترین فرزندان این مملکت بگذارند بروند تا شما شعر مولانا را حفظ کنید و به ما تحویل بدهید و تحویل بدهید و بازهم تحویل بدهید.»