مردان ایرانی به فکر سلامتشان نیستند
دبیر انجمن ارولوژی کشور درباره بیتوجهی مردان ایرانی به سلامتشان هشدار داد.
به گزارش همشهری دكتر عباس بصيري با بيان اينكه براساس آمار دركشور ما مردان آخرين افرادي هستند كه براي پيگيري مشكلات پزشكي و درماني خود مراجعه ميكنند، گفت: متأسفانه دلسوزي آنها براي افراد خانواده و فرزندان خيلي بيشتر از خودشان است.
عضو هيأت مديره انجمن ارولوژي ايران با بيان اينكه مردان در حوزه عمومي بيشتر گريبانگير آسيب ميشوند و آمار زيادي دراين خصوص در ايران داريم، افزود: در حوزه بيماريهاي جراحي كليه و مجاري ادرار شايعترين مشكل مردان ايراني يكي بيماري سنگهاي ادراري و ديگري بيماريهاي مربوط به غده پروستات است و پروستات در تمام ردههاي سني مردان ديده ميشود.
وي با بيان اينكه شعار اصلي روز ملي سلامت مردان در حيطه تخصصي ارولوژي، متمركز بر بيماريهاي پروستات است، گفت: علت انتخاب اين بيماري از آنجاست كه در ردههاي سني جوان ميتواند بهصورت عفونت پروستات خود را نشان دهد.حال آنكه بيماران در اين سن دچار سوزش، تكرر و درد هنگام ادرار ميشوند كه نشاندهنده عفونت در پروستات آنهاست.
بصيري با توضيح برخي نشانههاي اين بيماري هشدار داد: در سنين بالاتر خطر سرطان پروستات بهصورت بدخيم نيز وجود دارد چرا كه پروستات بيمارياي است كه در تمام ردههاي سني مردان ديده ميشود.
وي با توصيه به جوانها براي رعايت بهداشت فردي به افراد ميانسال هم توصيه كرد به محض بروز مشكلات ادراري مانند تكرر ادرار حتماً به پزشك مراجعه كنند.
پول که نداری بعد خودو بیمه تکمیلی کنی باید فقط یه هفته دنبالش باشی باز مریض بشی بمیریم بهتره 
| 
هي عمو حسين ، دلت خوشه از ما که پول بيمه تکميلي رو کم کردن و بعدشم اختلاس و فرار یادمان باشد زمانی انسان به فکر خود و سلامتی است که در تامین مایحتاج اولیه زندگی مشکلی نداشته باشد، حالا بخوانید بقیه ماجرا را!! در ايران حرف اول وآخر را پوووووووووووووووووول مي زند .همينكه بتوانيم پول آب وبرق وگاز كه هركدام در طول يك سال چند برابر افزايش قيمت داشت را پرداخت كنيم ب هنر كرديم خداياااااااااااااايا ما را بكش يا اين اقتصاد كشور مان را سروسامان بدن مردان ايراني يا بايد پولدار باشن يا از صبح تا شب سر كار و مثل .. زخمت بكشن با این همه سختی و مشقت که مردهای ایرانی برای کسب یک لقمه نان می کشند کجا فرصت می کنند به خودشان برسند مشکل فقط پوله.هیچ مردی تا حداقل های سلامتی رو برای خانوادش تامین نکنه نمیتونه به خودش فکر کنه.
(متأسفانه دلسوزي آنها براي افراد خانواده و فرزندان خيلي بيشتر از خودشان است.)آیا این جای تاسف داشت واقعا؟
ما اگر بخواهیم به فکر خودمان هم باشیم نمی توانیم. از حقوق و عیدی که گرفتم در بهمن الان بعد از پرداخت قسط و اجاره 300 و هزارتومان باقی مونده برای یه خوانواده چهار نفری که دو نفرشون دانش آموز هستند.
آیا می توانم به فکر پروستات و سه چهار دندان مشکل دار خودم باشم.البته من خودم بهتر از هرکسی می دانم که سر در های مکررم ،سوزش معده ام ، دو بینی و تاری دیدم و ...... از بدنم کلکسیون بیماری ساخته است .
چاره چیست ؟