لیگ برزیل لیاقت بازگشت ستارهها را دارد؟
بزرگترین انتقادی که میتوانم به دستگاه فوتبال برزیل وارد کنم این است که در روز افتتاح فصل جدید لیگ ملی، چهره اول این لیگ استراحت داشت.
به نوشته وطن امروز و به نقل از BBC، رونالدو حالا دوباره آماده و سرحال است و با یک بازگشت قابل ستایش دیگر، گلهای زیادی را نوید میدهد اما باشگاه کورینتیانس ترجیح داد روز یکشنبه در خانهاش یک بر صفر به اینترناسیونال ببازد اما به رونالدو بازی ندهد.
و البته او تنها نام بزرگی نبود که در روز گشایش بازیها پشت خط مانده بود؛ کورینتیانس چند بازیکن اصلی دیگر را هم استراحت داده، پالمیراس دروازهبان بزرگش مارکوس را با سابقه فتح جامجهانی 2002 نیمکتنشین ساخته و تیم نورسیده اسپورت به مهاجم سرشناس ویلسون بازی نداده بودند.
با این رفتار قدرت سازمان لیگ برزیل زیر سوال میرود. در همه جای دنیا روز افتتاح لیگهای اصلیشان یکی از نقاط عطف تقویم فوتبالشان محسوب میشود چون پس از تعطیلاتی طولانی دوباره کورس رقابت کلید میخورد
تماشاگران به ورزشگاهها برمیگردند و با تیمهای نونوارشدهشان مواجه میشوند. حتی مواقعی بوده که بازی آغازین فصل از سود سرشار اقتصادی برخوردار شده است چون هواداران در بازیهای ابتدایی فصل است که میخواهند هویت تازه تیمی را بشناسند که تا ماهها با همان هویت ادامه خواهد داد.
پس برای ارضای کنجکاویشان پول خرج میکنند اما ایده اهمیت ندادن به حضوری قدرتمند در نخستین مسابقه فصل خریداری ندارد.
برزیل در سال 2003 در حالی به سامانه لیگ واحد روی آورد که هر تیمی در محل خودش بازی میکرد و این فرصت جدیدی بود که مزیت بزرگی برای فوتبال برزیل ایجاد کرد. حالا رقابتها به این خاطر داغتر شده که سه امتیاز هفته نخست به همان اندازه سه امتیاز هفته آخر اهمیت دارد. علاوه بر این مراحل حساس جام لیبرتادورس (معادل لیگ قهرمانان اروپا) و جام حذفی برزیل از راه میرسند و هیچ فرصتی برای تعلل نیست.
در واقع به همین دلیل هم بود که رونالدو این یکشنبه به میدان نرفت. گلهای او بود که کورینتیانس را در راه فتح قهرمانی لیگ منطقه سائوپائولو (لیگ پائولیستا) یاری کرد، آنها را به یک چهارم نهایی جام حذفی برزیل رساند و کورینتیانس به او استراحت داد تا برای بازی رفت یک چهارم نهایی همین رقابتها که چهارشنبه شب برگزار میشود، سرحال باشد.
مشکل دیگر روز آغاز فصل به نوع برنامهریزی مسابقات مربوط میشد. تیمهایی با هم بازی کردند که هرفصل احتمال دارد تا پنج بار رودرروی هم قرار بگیرند. کورینتیانس – اینتر، کروزیرو – فلامینگو و گرمیو- سانتوس، اما بدتر از آن سطح پایین بودن همین مسابقات بود.
من بازی فلومیننزه – سائوپائولو را از نزدیک تماشا کردم. تجربهام میگفت این باید مسابقه فوقالعادهای باشد. دو رقیب سنتی؛ یک میهمان که سه قهرمانی پیاپی فصول اخیر را برده و دیگری میزبانی که اخیراً با مهاجم سرشناس برزیلی «فرد» - که چند سال در لیگ قهرمانان اروپا بازی میکرد- قرارداد بسته است. اما فکر میکنید چه جمعیتی به غولپیکرترین ورزشگاه برزیل، آمریکای جنوبی و حتی جهان آمده بودند؛ 14 هزار و 574 نفر.
برزیلیها این روزها مدام راجع به این صحبت میکنند که هر سه مهاجم اصلی تیم سامبا در جامجهانی گذشته به میهن بازگشتهاند؛ رونالدو، فرد و بالاخره آدریانو که دوباره به فلامینگو بازگشت.
این سه بیتردید بازیکنانی پرفروغ هستند اما فکر نمیکنم سرزمین ژوگوبونیتو بتواند بابت بازگشت آنها به خود ببالد چون آنها به خاطر افت خود از اروپا بازگشتند نه قدرت لیگ برزیل. آنها به شدت دلتنگ دوستانشان، اعضای خانواده و همسایگیهای قدیمیشان در برزیل شده بودند. زندگی در غربت کار هرکسی نیست.
در دهه 80 زمانی که بازیکنان انگلیسی با سفر به کشورهای دیگر میخواستند دامنه بازی انگلیسی را گسترش دهند، بازیکن بزرگی مثل «هیو مک ایوانی» در نوشتهای چنین اقرار کرد که یک بازیکن متوسط در مقایسه با او که همیشه بلیت بازگشت را در جیبش دارد به مراتب بیشتر سعی خواهد کرد خودش را با سرزمینهای تازه تطبیق دهد.
آدریانو و فرد هم چنین مشکلی داشتند. آنها پولی را که میخواستند در اروپا درآورده بودند و تصمیم گرفتند که بازگردند اما به دلایل اجتماعی و نه فوتبالی. حالا اگر فوتبال برزیل میخواهد با بهانههایی موجهتر ستارههایش را بازپس بگیرد و انتخاب بهتری نسبت به لیگهای اروپایی، پیش پای آنها قرار دهد، نه صرفاً به بهانه مشکل زبان، غذا و حس غربت، پس باید دوباره به سازماندهی خود بیندیشد.
اینجا دوباره به بحث اول بازمیگردیم؛ این تقویم بیدروپیکر که چهره زیبای روز افتتاح فصل را مخدوش ساخته، لیاقت این را ندارد که بازیکنان کلاس بالا را به خود جذب کند.
