بازگشت انتخاباتی محمد دادکان به ورزش

پروژه انتخاباتی دولت نهم با هدف تمدید چهارساله دولت فعلی از خیلی وقت پیش کلید خورده است. این پروژه در جنبه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و حتی ورزشی در نظر گرفته شده است. در بعد ورزشی -که از جهاتی پاشنه آشیل دولت نهم محسوب می شود- ناکامی های پیاپی در رشته های مختلف ورزشی و به خصوص فوتبال، موجب شده است که مدیران بلندرتبه دولت نهم تصمیم به ایجاد تغییرات در سطوح مختلف مدیریتی بگیرند تا به نحوی از زیر فشار ناشی از این ناکامی ها و شکست ها خارج شوند.

به نوشته سرمایه، در روزهای اخیر شایعات زیادی منتشر شده بود که دولت نهم به فکر تغییر بالاترین مقام ورزشی کشور است. روز گذشته روزنامه ورزشی دولت رسماً با تیتر اول خود به استقبال بازگشت «محمد دادکان» رفت.

ریاست سابق فدراسیون فوتبال پس از مجادله ای طولانی با محمد علی آبادی، با دستوری عجیب از سوی معاونان سازمان تربیت بدنی (در اقدامی که از سوی فیفا غیرقانونی ارزیابی شد و فوتبال ایران را تا آستانه محرومیت بین المللی پیش برد) برکنار شد.

روزنامه ایران ورزشی اعلام کرده که بازگشت محمد دادکان صرفاً برای کمک به ورزش ایران (به خصوص فوتبال که در آستانه ناکامی از صعود به جام جهانی قرار دارد) است اما شایعات حاکی از این است که محمد دادکان قرار است به عنوان قائم مقام سازمان تربیت بدنی به مدیریت ورزش ایران برگردد.

براساس این اخبار هدف این است که بازگشت محمد دادکان و محبوبیت نسبی که او دارد در آستانه انتخابات وجهه ورزشی دولت نهم را بالا ببرد. (یکی از تیترهای اصلی روزنامه دولت در روز گذشته این بود: محمد علی آبادی: همه اعضای خانواده ورزش دور هم جمع شوند.) اما محمد دادکان برای بازگشت خودش شرط گذاشته است و آن هم این است که فعلاً به عنوان قائم مقام سازمان ورزش انتخاب شود تا پس از انتخابات 22 خردادماه یا به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال یا به عنوان رئیس سازمان تربیت بدنی منصوب شود اما روز گذشته در بیانیه سازمان تربیت بدنی سعی شد به این اخبار پاسخ داده شود.

در بخشی از این بیانیه آمده: «... متاسفانه اخیراً و با گرم شدن بحث انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری عده ای تلاش دارند با شایعه سازی و دامن زدن به گمانه زنی ها پیرامون مدیریت ورزش مسوولان سازمان را به حاشیه بکشانند. باید پرسید آیا می توان بر حقایق و واقعیت های امروز ورزش چشم فرو بست و از زعم خویش دوره مدیریتی رئیس وقت سازمان تربیت بدنی را پایان رفته قلمداد کرده و حتی با گمانه زنی گزینه هایی را ردیف کرد و در افکار خویش رویای تغییر مدیریت ورزش را پرورش داد؟ اتفاقی که در این شرایط بیشتر به یک آرزو می ماند و بس. باز باید گفت چرا باید با انبوه پروژه ها و کارهای صورت گرفته در ورزش اینگونه برخورد کنند؟ منافع چه کسی یا کسانی به خطر افتاده که اینچنین برخورد می کنند؟»

اما نکته جالب شاید آخرین خط این بیانیه باشد: «... در پایان باید گفت رفتن و آمدن، بودن یا نبودن، نکته تازه ای نیست.»