منچستريونايتد 1999 يا منچستريونايتد 2009؟
اين روزها اوضاع شياطين سرخ آفتابي آفتابي است. برتري 2بر صفر در داربي منچستر که با گل هاي رونالدو و تبس حاصل شد،اين تيم را در آستانه قهرماني در ليگ برتر قرار داد. برخلاف انتظار بارسا، رقيب منچستر يونايتد در فينال ليگ قهرمانان درست در حساس ترين مقاطع فصل دست خود را در پوست گردو مي بيند.
به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین، آبي اناري پوشان که به احتمال زياد آندرس اينيستا را هم در بازي نهايي نخواهند ديد، به دليل مصدوميت يک مدافع مهاجم نما به نام دني آلوس زانوي غم بغل گرفته اند. همه مي دانيم در صورت غيبت او، مسي بخشي از توانايي هاي خود را از دست مي دهد چون بد يا خوب وابسته به پاس هاي دني شده است.
همه اين عوامل روند تبديل شدن به سرالکس فرگوسن به بهترين مربي تاريخ فوتبال را تسهيل مي کند. در واقع چنانچه منچستر يونايتد در تنها بازي باقي مانده ليگ قهرمانان به برتري دست يابد، پس از ليورپول، دومين تيم انگليسي فاتح دو دوره پياپي ليگ اروپا نام مي گيرد. البته يک تفاوت وجود دارد؛ ليورپول پس از اولين قهرماني عنوان خود را تنها در اروپا تکرار کرد اما منچستر يونايتد 12 ماه بعد از دومين قهرماني در اروپا توانست براي دومين بار پياپي فاتح ليگ جزيره شود.
پرافتخارترين تيم انگليسي در پايان فصل 1978- 1977 با هفت امتياز اختلاف پشت سر ناتينگهام فارست قرار گرفت و شياطين سرخ به عنوان مدافع عنوان قهرماني در مرحله يک چهارم نهايي ليگ قهرمانان مقابل رئال مادريد زانو زدند.
حداقل شايد از طريق رياضيات بتوان ثابت کرد منچستريونايتد فعلي از تيم سال 1999 به مراتب قوي تر است. اگر آنها جام حذفي را هم بالاي سر مي بردند، نه تنها رکورد قبلي (سه جام در طول فصل) را بهبود مي بخشيدند بلکه شايد دومين فاتح چهار جام در طول يک فصل نام مي گرفتند؛ کاري که فقط از عهده سلتيک برآمد. فوتبال زيباي منچستر يونايتد چشم ها را جلا مي دهد و حتي اگر درصد بينايي پاييني داشته باشيد، باز هم مي توانيد به اندازه درک چشمان تان از اين هنرنمايي لذت ببريد. قدرت يک تيم با تعداد ملي پوشانش سنجيده مي شود.
خب تيم سال 1999 انباشتي از ستارگان آن دوران تلقي مي شد. البته تغييرات به وجود آمده در بدنه فوتبال هم بر ميزان قضاوت مردم تاثير مي گذارد. شايد در گذشته ارائه چند بازي زيبا و رها از قيود تاکتيکي نکته مثبتي به حساب مي آمد اما پيچيدگي هاي دنياي مدرن فعلي اجازه نمي دهد تيم سال 2009 را فارغ البال تر از باشگاه طلايي سال 1999 ببينيم.
فرگوسن مي گويد اين بهترين تيم من است اما ما روزنامه نگاران هنوز بهترين هاي او را نديده ايم. مقايسه بين منچستريونايتد فصل 1999-1998 با منچستريونايتد فصل 2009- 2008 اصلاً امکان پذير نيست چون آنچه يک دهه پيش فضيلت خطاب مي شد، اکنون در حکم رذيلانه ترين اعمال به حساب مي آيد و آنچه شرارت نام مي گرفت، اکنون يک وظيفه است. با اين حال هنوز تعويض هاي فرگوسن تعيين کننده تلقي مي شود.
مايکل کاريگ به عنوان بازيکن سال منچستريونايتد روي نيمکت مي نشيند و خلاء او نه تنها حس نمي شود بلکه سايرين به مطلوب ترين شکل ممکن جاي خالي او را پر مي کنند مثلاً در بازي منچستريونايتد مقابل آرسنال در چارچوب دور برگشت نيمه نهايي ليگ قهرمانان پارک جي سونگ و اندرسون توامان به عنوان نيروهاي توپ پخش کن و تکنيکي به ميدان رفتند و فلچر به عنوان مرد بازي هاي کوچک در يکي از حساس ترين رقابت هاي فصل شياطين سرخ خيلي خوب وظايفش را انجام داد. درباره رونالدو هم که بارها صحبت شده است.
عملکرد او تحسيني ويژه تر از آنچه همکاران من در گاردين نصيب اين اعجوبه کردند، مي طلبد. فرگوسن در فصل 1994- 1993 به دليل غيرقابل استفاده بودن تعداد زيادي از ستاره ها مجبور به دعوت جواناني مانند گيگز، اسکولز و بکام به ترکيب اصلي شد.
رسانه هاي گروهي مدام از اصطلاح بچه مي گفتند و نمي دانستند اولين مشاهده گراني هستند که افتخار تماشاي اعضاي قهرمان آينده اروپا را به دست آورده اند. هماهنگي حاصل انجام بازي هاي متعدد کنار يکديگر است. در تيم سال 1999 بازيکناني مانند اسکولز، يورک، بکام، بات، اشمايکل، گري نويل، ياپ استام، کين و کول بيش از 30 بازي را کنار هم سپري کرده بودند حال آنکه در جمع ستاره هاي فعلي فقط فن درسار، ويديچ، فرديناند و برباتوف اين تعداد رقابت را انجام داده اند.
تفاوت ديگر اين منچستريونايتد با گروه قهرمان سال 1999در تعدد بازيکنان پيش رو و رهبر خلاصه مي شود. کاريگ واقعاً در حد بزرگ ترين ستاره هاي نسل گذشته است. اين از عيب يونايتد 2009 اما هنرش... درست است که بازيکن تکنيکي مانند تبس هنوز تکليف خود را نمي داند و همين موضوع باعث شده با استرس ضربه سر بزند اما شاگردان فرگوسن در قالب تيم، آوازه منچستريونايتد را فرياد مي زنند اما ما در سال 1999 ابتدا بازيکنان اصلي، سپس ذخيره هايي طلايي مانند سولسکيائر و شرينگهام و در پايان منچستريونايتد را به ياد مي آورديم.
