اصولگرایان ساکت، پديده انتخابات دهم

اخیرا در خبرها از قول آقای دکتر حداد عادل آمده بود که جزو دسته اصولگرایان ساکت است. اعلام این مطلب پس از آنی بود که برخی چرخش سیاسی ایشان را از موضع منتقد نسبت به دولت در مجلس هفتم در جهت تمایل به دولت تفسیر کردند. طبعا اعلام ایشان، به معنای آن بود که آن انتقاد درست نبوده و ایشان در صحنه عمومی بی طرف خواهد ماند.

از سوی دیگر دکتر لاریجانی نیز در این زمینه ساکت مانده و به هیچ روی مایل نیست از شخص خاصی در انتخابات دفاع کند. وی معتقد است که وی به عنوان رئیس مجلس باید از حیثیت عمومی مجلس دفاع کند و صلاح مجلس نیست که در این قبیل مسائل ورود یابد. وی در این زمینه از این که فراکسیون اکثریت نیز در این باره اظهار نظر کند، مخالف است. این علاوه بر آن است که بسیاری از افراد حاضر در این فراکسیون نیز با ایشان موافق هستند گرچه فشار بر همه آنان سنگین است. گفته می شود بسیاری از نمایندگان از ناحیه استانداران و فرمانداران شهرهای خود در این باره تحت فشار هستند تا موضعگیری کنند.

آقای لاریجانی علاوه بر این که عدم موضعگیری از کاندیدای خاص را به مصلحت مجلس می داند شخصا نیز از هیچ کدام از کاندیداها حمایتی نکرده و در عمل جزو اصولگرایان ساکت است.
احمد توکلی چهره شاخص اصولگرای دیگر است که پس از انتشار خبری در خبرگزاری فارس در روز یکشنبه 20 اردیبهشت دایر بر این که قطعا به احمدی نژاد رای می دهد اعلام کرد که از هیچ کدام از کاندیداها دفاع نخواهد کرد. معنای این سخن نیز همین است که ایشان در شمار اصولگرایان ساکت است.

به احتمال زیاد جامعه روحانیت مبارز تهران و جامعه مدرسین نیز در این باره ساکت خواهند بود مگر این که شرایط ویژه ای پدید آید.

در اینجا یک نکته اساسی وجود دارد و آن این که این روال، نشان از آن دارد که مسیر انتخابات، جبری را پدید آورده است که چهره ها و تشکلهای شاخص اصولگرایی نتوانسته اند در آن به جمع بندی برسند. به طوری که آنان از میان این چند کاندیدا هیچ کس را واجد شرایط خود نمی دانند و این یعنی نوعی بن بست سیاسی در انتخابات.

آقای محسن رضایی برای شکستن این بن بست وارد میدان شد. روشن است که اگر او هم نیامده بود، باید وی را در شمار اصولگرایان ساکت بر می شمردیم.
در حال حاضر شماری از کسانی که به هیچ یک از دو کاندیدای اصلاح طلب و کاندیدای منسوب به اصولگرایی تمایل ندارند، ممکن است رأی به آقای رضایی داده یا رای سفید بدهند.

نتیجه آن است که هر کس رآی بیاورد رأی بالایی نخواهد داشت.

پیامدهای داخلی و خارجی برای چنین انتخابی روشن است و بیم آن می رود که فرد منتخب با آراء پیروز اما محدود، با موجی از مخالفتها در طول چهار سال روبرو شود و به دلیل آن که فاقد یک رأی قاطع است نتواند رفتار طبیعی داشته باشد.

این افزون بر آن است که بن بست موجود بسیاری از آرای خفته جامعه را همچنان خفته نگاه خواهد داشت و با عدم مشارکت آنان شور و نشاط انتخاباتی محدود خواهد شد.

این شرایط مورد رضایت هیچ کس از جمله مقام معظم رهبری نیست، اما مع الاسف اوضاع به این سوی سوق داده شده است.