6 گل، به ياد 6 ستاره اي که تيرباران شدند
1) بخواب فرزندم! بخواب و بدان کبودي صورت مظلومي که سيلي خورده باشد برطرف مي شود، اما سرخي شرم چهره ظالم تا ابد از ميان نخواهد رفت. بخواب عزيزم!
2) شنبه شب، سانتياگو برنابئو دوباره بوي باروت گرفته بود. چهار دهه بعد از تيرباران 6 بازيکن بي گناه بارسا به دست مالک قصاب مادريد، برنابئو يک مرتبه ديگر هواي خون و گوگرد داشت.
«ورزشگاه آبي» که در پس چهره شيک و مدرنش به ننگ تاريخي اعلام اسارت خانواده بازيکنان بارسا در خلال يک ال کلاسيکوي حساس آلوده است، براي نسلهاي بعدي شهادت خواهد داد که ستم رفتني است و آزادي، سرانجام راه خودش را از لابه لاي تنومندترين صخره ها نيز خواهد گشود.
3) آيا جاي آن نيست که اکنون- بعد از واقعه عظيم ال داربي 164 - آن تاج مضحک از لوگوي باشگاه رئال مادريد پايين بيفتد و وارثان حکومت شب، در مقابل عزم آفتاب سر تعظيم فرود بياورند؟
به نوشته قدس، اين پيروزي بزرگ، بي ترديد جوشش دوباره خونهايي بود که به ناحق ريخته شد و صاحبان ذليل قدرت گمان بردند واقعاً از ميان رفته است. اين نمايش سحرانگيز، بي هيچ شکي انعکاس صداي خفيف مردم آزاديخواهي بود که ياران فرانکو تصور مي کردند حقيقتاً آن را خفه کرده اند و اين نمايش باشکوه، يقيناً سند محکم ديگري بود به اصالت عشق و اراده؛ آنچه بزرگان سابق مادريد ايمان داشتند به نابودي اش کشانده اند! آيا کسي شنبه شب نزديک ملکه و پادشاه بود که عرق شرم آنها را ازروي پيشاني شان پاک کند؟!
4) چه شنبه شب عجيبي بود. ساکنان به اصطلاح متمدن پايتخت اسپانيا، تا ابد و تا آخرين لحظه حياتشان دقايقي را از ياد نخواهند برد که ستارگان گرانقيمتشان به سان کودکاني که اسير چم و خم يک بازي محلي شده اند، در پي لمس توپ به آب و آتش مي زدند و زير پاي نجيب زاده هاي لاماسيا، پياپي زمين مي خوردند.
بي ترديد، حکايت آنچه در شنبه شب جادويي برنابئو گذشت، براي سالهاي درازي به نقل محافل خانوادگي ماتادورها بدل خواهد شد تا پسران، از پدران خود بشنوند که فوتبال مينياتوري بارسا و نمايش رؤيايي شاگردان پپ گوارديولا، چه آوار مهيبي بود بر سر آناني که آمده بودند حرکت سينه خيزشان به سمت قهرماني لاليگا با کمک داوران و LFP را با برتري در مقابل آبي واناري ها ادامه بدهند!
دست اندرکاران رئال مادريد، چگونه در نخستين ساعتهاي بامداد يکشنبه سر بر بالين گذاردند، در حالي که دقايقي پيش تر، دروازه ورزشگاه خانگي را حتي به روي مدافعان مياني دشمن ديرينه نيز باز شده ديده بودند؟!
دريبل هاي پياپي و طعنه آميز لئومسي و البته پاسکاريهاي تحقير کننده اش با دني آلوز، يا هماهنگي رشک برانگيز آندرس اينيستا، اتوئو و آنري يا رقص تماشايي و تاريخي ژاوي هرناندس در قلب زمين، تا کي به مثابه يک کابوس وحشتناک شبانه، خواب پايتخت نشينان اسپانيا را آشفته خواهد کرد؟!
