نگاه شما: جایگاه سربازان فراری در تیم ملی

محمود صباغی: شاید در زمانیکه این سطور را مطالعه میکنیم ،تیم ملی فوتبال برای شرکت در مرحله نهائی جام ملتهای آسیا به استرالیا پرواز کرده باشد. اعلام نهائی نام بازیکنان اعزامی، بار دیگر داغ فرار از سربازی و تقلب و دهان کجی به قانون را در افکار عمومی تازه کرد. هنوز سرو صدای اقدام غیر قانونی فوتبالیستها و سپس شایعه هنرمندان و ... در رسانه ها و فروکش نکرده که چراغ سبز فدراسیون نشینها به "کی روش" و درنظر گرفتن دو جای خالی در تیم اعزامی به جام ملتها ،هیزمی بر این آتش نهاد. اصرار مربی تیم ملی بر اعزام دو بازیکن سرباز- یکی از آنها فراری -، در نوع خود از آن حکایتهاست که نمیدانیم باید بر آن خندید یا گریست. از قضای روزگار آن دو جای خالی مورد نظر ایشان مربوط به سربازان فراری است که  نه تنها از خدمت "مقدس" سربازی گریخته و با تقلب در اسناد رسمی کشور وتهیه کارت پایان خدمت قلابی همراه با دهها نفر دیگرضمن اینکه پا را فراتر از قانون نهادند ، بلکه  تضییع حقوق میلیونها جوان ایرانی نیزرا موجب شدند. جوانانی که تنها تفاوتشان  یدک نکشیدن نام فوتبالیست بود وبس ، خنده دار تر آنکه  یکی از این دو جای خالی اختصاص (؟) به کسی دارد که ضمن گریز از کشور و بی توجهی به اخطارهای مکررنهادهای قضائی ،مساعدت اخیر سازمان نظام وظیفه را که همراهی کردن تیم ملی به استرالیا را منوط به بازگشت موقت به کشور نمودند نادیده انگاشته وهمچنان از سیطره اعمال قانون طفره میرود.بخوبی پیداست که در صورت همراهی  مقامات نظامی و صدور اجازه شرکت درمسابقات جام ملتها ، پس ازپایان رقابتها نیزبه کشور بازنخواهد گشت.

میگویند "احترام امامزاده با متولی است". اگربگوئیم مرد پرتغالی تنها  رسیدن به اهداف خود را پی میگیرد و قوانین کشور ما را برنمیتابد ملالی نیست – که هست – با فدراسیون فوتبال چه باید کرد؟ اگر یک دستگاه ورزشی برخاسته از حاکمیت کشور، با دستاویز کردن واژه هائی مانند ، "قهرمان" و "موفقیت ملی" بخواهد فراتر از قانون حرکت کند ، تکلیف چیست ؟ در آنصورت چه انتظاری میتوان از مربی تیم ملی داشت ؟ شاید در فرهنگ  پرتغال ورزشکاران را یکسره قهرمان ملی بدانند (که بعید است )،اما فدراسیون فوتبال که باید بداند و میداند که قبای "قهرمانی" به قامت چه بزرگانی می برازد  وبس. اولین دغدغه یک قهرمان ، ابتدا کیان کشور و قوانین کشوری است . گذشته از تمام اینها ،اصلآ این روزها مگر میتوان فوتبال و فوتبالیست را در ورزش و قهرمان طبقه بندی کرد؟ در این میان جایگااه افکار عمومی کجاست ؟

چناب کفاشیان قبل از اینکه راه کار نشان دهد و صدور معافیت یک ماهه را توصیه کند، ابتدا سری به رسانه ها و سایتهای خبری و واکنش عمومی غالب مردم ایران بزند و بعد برای سازمان نظام وظیفه نسخه بپیچد. از خوب یا بد روزگار ماجرای "خدمت مقدس سربازی" سرنوشت محتوم میلیونها جوان ایرانی است که دو سال از عمرو زندگیشان را صادقانه به سربازی میروند .نه اندیشه گریز از خدمت داشته اند و نه کارت پایان خدمت جعلی تهیه کرده اند و نه در آخر برای خارج شدن از دسترس دستگاه قضائی به خارج رفته اند. تنها فوتبالیست نیستند و با متر و معیار نورچشمی بودن فدراسیون و مربی، قهرمان بحساب نمیایند. تصدیق خواهید کرد که معیار منصفانه ای برای سنجش نیست.

سخن آخر را بگوئیم  و این ماجرای کشدار را تمام کنیم. در خبرها آمده بود که "تیم ملی امارات"،  کاپیتان تیم  خود را دقیقآ به همین دلیل سرباز بودن ممنوع الخروج کرده و نامش را از لیست نفرات اعزامی خارج کرده است. کشورهای شیخ نشین خلیج فارس که ید طولائی در ملیت تراشی و بازیکن ملی قرضی دارند و اسامی مختلفی از گوشه و کنار دنیا در تیم مثلآ ملی آنها شنیده میشود، هنگامیکه صحبت از قوانین داخلی شان در میان است، براحتی روی نام کاپیتان تیم خود خط میکشند. اگرچه  مقایسه وضعیت پیشرفت فوتبال کشورهای عربی  با  فوتبال ما در یکی دو دهه اخیر  قیاس مع الفارق است اما در اینجا از فدراسیون نشینها باید پرسید، پیام این اقدام اماراتیها چیست ؟  آیا غیر از این است که اگر بپذیریم موفقیت و اعتلای کیان یک کشور، از اهداف تیمهای ورزشی در میادین بین المللی است، قبل از هر چیز حاکمیت قانون در حوزه داخلی نباید تعریف شده و  خلل ناپذیر باشد ؟ اگر قرارشود جایگاهی هم درفوتبال آسیا کسب کنیم آیا به بهای قانون شکنی و بی توجهی به استحکام قوانین حاکمیت ، میتوان ارزشی برایش قائل شد؟ قطعآ خیر،این حرف اصلی ماست.