اولویت دیپلماسی، دو کشور نزدیک 5/1 سال بدون سفیر!

امروز حدود يک سال و نيم است که جمهوري اسلامي ايران در تاجيکستان سفير ندارد و سفارتش با سرپرستي کاردار اداره مي‌شود. البته اين وضعيت ويژه تاجيكستان نيست و در برخي ديگر از كشورها همچون تركيه نيز شرايط مشابهي حاكم است و ایران در این کشور هم که دارای روابط اقتصادی و امنیتی بسیاری نیز می باشد، بیش از یک سال است که سفیر ندارد.

 

آنان که ‌اندک ارتباطي با مسائل بين‌المللي دارند، نيک مي‌دانند که نداشتن سفير آن هم در چنين زمان طولاني، با نداشتن مدير اداره يا رئيس کارگزيني يك اداره بسيار متفاوت است. در عرف ديپلماتيک، اين مسئله، مرسوم و مطلوب نيست و معرفي نكردن سفير، نشان پايين بودن سطح روابط دو کشور و عدم اقبال و توجه دولت به گسترش روابط با کشور مقابل است.

 

اين امر از چشم تيزبين تاجيک ها نيز پنهان نمانده و علاوه بر اين که گاه در رفتار آنان آشکارا به چشم مي‌خورد، در نشريات آن کشور نيز آشكارا به اين موضوع پرداخته شده و دوستان تاجيک ما از بي‌توجهي دولت ايران به اين مهم، نارضايتي نشان داده و تعجب خود را هم اعلام نموده‌ا‌ند.

 

داستان اما به همين جا پايان نمي‌گيرد... چه، پس از بازگرد‌اندن سفيرمان از تاجيکستان، چراغ حضور فرهنگي جمهوري اسلامي ايران در اين كشور با حضور يک رايزن موفق، روشن و دلمان بدان گرم بود كه با اعلام پايان مأموريت ايشان، باز هم بدون در نظر گرفتن جانشين، می رفت تا فتيله اين چراغ هم پايين کشيده شود.

خوشبختانه در پي تغيير در مديريت سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي، با پيگيري كاردار محترم كشورمان در تاجيكستان و توجه مديران جديد اين سازمان به نظريات كارشناسان، مأموريت رايزن فرهنگي كشورمان تا تعيين جانشين تمديد شد.

در مقابل، با توجه به اولويت‌بندي درست و دقيق در روابط ديپلماتيک کشورمان، کشورهايي چون نيکاراگوآ، جايگاه ويژه‌اي در روابط ما يافته‌ا‌ند! برقراري روابط با سوسياليست‌ها‌ي آمريکا‌ي لاتين بر گسترش روابط با مسلمانان تاجيکستان ترجيح مي‌يابد و حضور در آن سوي دنيا با احتمال زمينه مشترک همکاري برتري پيدا مي‌كند. در حالي که تنها اشتراک مسلم ظاهري ما با «دانيل اورتگا»، مشت نمايشي وي، بر‌اي نشان دادن مبارزه با آمريکاست.

اگر موضوع مورد توجه، تنها حضور ما در آن سوي دنيا و به قول برخي در حياط خلوت آمريکاست، بايد نيک بنگريم که اتحاد جماهير شوروي، سال‌ها در آن منطقه حضوري قوي داشت و با صرف ميلياردها دلار بر احساسات ضدآمريکايي در منطقه دامن زد و سرانجام هم جز ورشکستگي نصيبي نيافت. حال اگر رسالت ما باز آزمودن آزموده‌ها و امتحان كردن راه‌ها‌ي رفته و نرفته ديگران است، سخني باقي نمي‌ماند، جز قول رودکي، آشناي تاجيكان که فرمود:
هر که نامُخت از گذشت روزگار
هم نياموزد ز هيچ آموزگار...

متن کامل را در ستون «يادداشت» بخوانيد.