حاشيه، هنوز وارد كار ما نشده است
فدراسيون جانبازان و معلولين با محمود خسروي وفا روزهاي پر افتخاري را پشت سر گذاشته، هر چند اين افتخارآفرينيها كمرنگتر از معمول انعكاس يافته، اما اين قصور هيچ گاه از ارزشهاي قهرمانان جانباز و معلول كشورمان نكاسته است.
به نوشته جام جم، خسروي وفا گلهمند از اين موضوع، معتقد است تمام تلاشش را معطوف ميكند تا تبعيضها را براي هميشه از ميان بردارد تا ديگر از اين همه ايثار خجالتزده نشود، اما هميشه همه چيز بر وفق مراد نيست. 26سال است كه با جانبازان و معلولين زندگي ميكند.
خودش ميگويد چون با هدف خدمت به همكيشانش آمده احساس خستگي نميكند. ساعتي را با او به گفتگو نشستيم تا به اين ترتيب ازحالوروز كساني كه خيليها از آنها غافلند باخبر شويم.
آيا با 26 سال سابقه رياست در فدراسيون جانبازان و معلولين فكر نميكنيد دچار اشباع شده باشيد؟
شايد اگر 26 سال رياست هر فدراسيوني غير از فدراسيون جانبازان و معلولين را داشتم به يقين تا الان اشباع شده بودم، ولي نه اينجا يك فدراسيون معمولي است و نه من خود را رئيس ميدانم. من از ابتدا به عشق خدمت به جانبازان و معلولان كشورم وارد اين فدراسيون شدم چراكه خود نيز با اين قشر غريبه نيستم و اعتقاد دارم اگر تا امروز توانستم خدمتي به اين عزيزان بكنم به دليل فضاي خاص موجود در بين آنهاست. همين باعث ميشود كه روز به روز بيشتر تشنه خدمت شوم.
شما در حال حاضر رياست كميته پارالمپيك كشورمان را نيز به عهده داريد. فكر نميكنيد حضور همزمان در 2 جايگاه متمايز از كيفيت كار شما ميكاهد؟
برخلاف شما من اصلا اين طور فكر نميكنم، چراكه اين دو نهاد مستقيم با هم در ارتباط هستند و هر دو، يك قشر را تحت پوشش قرار ميدهند، پس مغايرتي با هم ندارند. در حال حاضر حدود 8 سال است كه بر مبناي نياز قانوني ما اقدام به تشكيل كميته ملي پارالمپيك كردهايم كه خوشبختانه در همان سالهاي اوليه اساسنامه آن به تصويب كميته بينالمللي پارالمپيك رسيد و در حال حاضر هم افتخار اين را دارم كه بگويم به پشتوانه تشكيل همين كميته، تيمهاي ملي جانبازان و معلولين ما توانستهاند در بزرگترين ميدان ورزشي يعني بازيهاي پارالمپيك افتخارآفريني كنند و رشد چشمگير خود را به تمام مردم دنيا نشان دهند.
به عنوان يكي از مديراني كه طبق نظر سازمان بازرسي كل كشور دوشغله محسوب ميشويد، چقدر با حذف دوشغلهها از ورزش كشور موافق هستيد؟
بنده مطيع قانون هستم و معتقدم مقاومت در مقابل قانون به هيچ عنوان عاقلانه نيست. طبق قانون دوشغله بودن تخلف محسوب ميشود، اما باز هم طبق همان قانون شغل تعريف دارد. در قانون شغل به پست سازماني ثابت گفته ميشود كه داراي حقوق و ساعت كاري مشخص باشد كه دقيقا اين تعريف مغاير اساسنامه پارالمپيك و فدراسيونهاي ورزشي است؛ چراكه در اساسنامه پارالمپيك اعضاي كميته حقوق ثابت دريافت نميكنند و ضمنا ساعت كاري مشخصي هم ندارند. پس به اين نتيجه ميرسيم كه حضور در كميته پارالمپيك و فدراسيون شغل محسوب نميشود.
به هر حال اميدوارم مجلس شوراي اسلامي كه وظيفه تفسير قانون را به عهده دارد هر چه زودتر اين مشكل را رفع كند تا ناخواسته خطري متوجه ورزش كشور نشود.
تعريف رياست در فدراسيونها و كميتههاي ملي المپيك و پارالمپيك چقدر با واقعيت امروز ورزش كشور ما همخواني دارد؟ آيا واقعا مديران ما طبق اساسنامه حقوقي دريافت نميكنند؟
به نظر من، ما به اساسنامه كميته ملي المپيك و پارالمپيك نزديكتريم تا تعريف شغل. حرفم را با اين سند محكم ميكنم كه اگر كميته بينالمللي المپيك و پارالمپيك طبق اساسنامه مصوب مغايرتي در نحوه مديريت ما بيابند، حتما ما را تحريم خواهند كرد و همين تحريم براي ورزش ما گران تمام ميشود.
هميشه با وجود افتخارآفرينيهاي جانبازان و معلولين كشورمان در ميدانهاي بزرگ بينالمللي بخصوص پارالمپيك شاهد كملطفي در اهداي جوايز به اين عزيزان بودهايم. چقدر براي احقاق حقوقشان تلاش كردهايد؟
هميشه سعي كردهام به اين قضيه احساسي نگاه نكنم.مطمئنا من هم از اين تبعيض ناراضي هستم، چراكه معتقدم اگر قرار است تبعيضي وجود داشته باشد بايد بالعكس باشد؛ ولي هميشه در حد گلايه بوده است، باور كنيد من و تمام اعضاي تيم ملي جانبازان و معلولان حتي توقع جوايز برابر با ورزشكاران ديگر را نداريم، چراكه ميدانيم اين موضوع بار مالي سنگيني را به عهده سازمان تربيت بدني خواهد گذاشت، ولي بزرگترين توقع ما توزيع منصفانه جوايز است؛ البته با كمال خرسندي بايد بگويم در پارالمپيك پكن كمي از اين تبعيضها از بين رفت و قدم اساسي برداشته شد. مليپوشان ما هميشه دوست داشتند مقامهاي عاليرتبه كشور در اردوها و مسابقههاي آنها حضور پيدا كنند، سال گذشته در حين بازيهاي پارالمپيك رئيسجمهور كشورمان مهمان كاروان ورزشي جانبازان و معلولين بود. اين مساله نهتنها روحيه بچهها را مضاعف كرده بود، بلكه از نظر بينالمللي هم ما را صاحب جايگاه ويژهاي در ميان ديگر كشورها كرد؛ البته پس از آن افزايش جوايز مليپوشان و پرداخت بموقع آنها موجب بالا رفتن انگيزه بچهها شد تا جايي كه در حال حاضر ايران از نظر اهداي جوايز به مدالآوران جانباز و معلول جزو 3 كشور اول دنياست.
هميشه در ورزش جانبازان و معلولين، بيشتر شاهد روح ايثارگري و جوانمردي بودهايم. فكر ميكنيد علت آن به چه چيزي برميگردد؟
اولين دليل آن نوپا بودن اين ورزش است. اينكه هنوز در ورزش جانبازان و معلولين حاشيههاي اجتنابناپذير ورزش حرفهاي رسوخ نكرده و روح آن را آلوده نساخته است. دليل ديگر آن برميگردد به وجود انكارناپذير مجروحان 8 سال دفاع مقدس كه ذات ورزش جانبازان و معلولين را با ايثار و ازخودگذشتگي مانوس كرده، به طوري كه هر كس وارد اين فضا ميشود دل كندن از آن برايش دشوار است. در ورزش جانبازان و معلولين حاشيههاي منفي ورزش جايگاهي ندارد و همين موضوع رشد اخلاق را در اين ورزش دوچندان كرده است.
پس از گذشت بيش از 20 سال از دفاع مقدس به نظر ميرسد جانبازان ما كمكم به مرز بازنشستگي نزديك ميشوند و تيم ملي جانبازان و معلولين ما تنها به نام معلولين بسنده خواهد كرد. در اين خصوص چه راهكاري داريد؟
بله، دقيقا ميتوان گفت پس از بازيهاي پارالمپيك لندن، آخرين جانباز ملي پوش ما نيز از ورزش قهرماني خداحافظي خواهد كرد؛ ولي اين به معناي جدايي كامل جانبازان از ورزش نيست، چون كساني كه معلوليتي در بدن خود دارند ميدانند كنارهگيري از ورزش، آنها را با مشكلات جسمي محسوستري مواجه خواهد كرد.
مهمترين مسابقههايي را كه پيش رو داريم دومين دوره بازيهاي همبستگي كشورهاي اسلامي است
با علم به اين قضيه ميتوان گفت انس اين عزيزان با ورزش به اين زوديها پايان نمييابد. ورزش ما با تمام امكانات خود در خدمت آنهاست و گفتني است در حال حاضر بيش از 75 درصد از بدنه اصلي ورزش قهرماني ما را ورزشكاران جوان معلول تشكيل ميدهند، لذا با برنامهريزي كه فدراسيون انجام داده ورزش قهرماني از اين انفصال متضرر نخواهد شد.
امسال براي ورزش جانبازان و معلولين سالي بسيار پر مشغله خواهد بود. براي بهتر ظاهر شدن در پيكارهاي پيشرويتان چه تدابيري انديشيدهايد؟
در حال حاضر مهمترين مسابقههايي كه پيشرو داريم دومين دوره بازيهاي همبستگي كشورهاي اسلامي است كه مهر و آبان امسال به ميزباني كشورمان برگزار خواهد شد. اين بازيها از چند نظر براي ما حائز اهميت است. اول اسلامي بودن آن كه نمايش اقتدار كشورهاي مسلمان به جهانيان است و ديگري ميزباني كشورمان كه در جايگاه خود مساله آبروي ملي را به ميان ميكشد. بنده معتقدم براي حفظ اين آبروي ملي نياز به مشاركت دسته جمعي در برگزاري هر چه قويتر اين بازيها داريم. در ضمن اين بازيها ميتواند نقطه آغازي جهت شركت در بازيهاي آسيايي گوانگجو و المپيك لندن باشد. در كنار بازيهاي همبستگي ما مسابقههاي قهرماني جوانان آسيا (ژاپن)، مسابقههاي جهاني هندوستان و ميزباني مسابقههاي جهاني واليبال نشسته را پيشرو داريم كه فدراسيون با برنامهريزي مدون و برگزاري اردوهاي منسجم و هدفدار و همچنين پيشبيني بازيهاي تداركاتي داخلي و خارجي به استقبال آنها ميرود.
مجموعه ورزشي اختصاصي جانبازان و معلولين چندي پيش افتتاح و مورد بهرهبرداري قرار گرفت، در حالي است كه اين مجموعه هنوز كاملا به مرز آمادگي نرسيده است. دليل اين همه تعجيل در افتتاح چيست؟
ببينيد يكي از ابزارهاي مهم در موفقيت هر ورزش داشتن مكان و تجهيزات تخصصي است. ما از ابتداي تاسيس فدراسيون با مشكل نبود مجموعههاي ورزشي تخصصي دست و پنجه نرم ميكرديم تا اينكه با كمك سازمان تربيت بدني موفق به ساخت مجموعه ورزشي اختصاصي جانبازان و معلولين شديم. اين مجموعه تا پايان ارديبهشتماه تكميل خواهد شد و قادر خواهد بود تا تمامي نيازهاي ورزشهاي سالني جانبازان را رفع كند. ورزشكاران ما نيازمند مكانهاي مخصوص هستند و رفت وآمد و ورزش در هر مكاني برايشان امكانپذير نيست. شايد اين موضوع منطقيترين دليل افتتاح زودهنگام اين مجموعه بود.
پيش از اين جانبازان و معلولين كجا تمرين ميكردند؟
در مكانهاي ورزشي كه فدراسيون به همين منظور اجاره ميكرد.
آيا اين مكانها به لحاظ غيرتخصصي بودن مشكلساز نبود؟
دقيقا همين طور بود. متاسفانه چون اين مكانها اساسا براي ورزشكاران غيرمعلول تعبيه شده بود براي رفت و آمد جانبازان و معلولين بسيار مشكلساز بود. از طرفي اجاره مرتب اين مكانها هزينههاي سنگين مالي را در بر ميگرفت كه گاهي در پرداخت آن با كمبود اعتبار مواجه ميشديم.
ملي پوشان بسكتبال با ويلچر ما هنوز از شركت در مسابقههاي بينالمللي محروم هستند. با توجه به مسابقههاي پيشرو چه تدابيري براي رفع اين محروميت انديشيدهايد؟
متاسفانه به دليل جرياناتي كه در بازيهاي پارالمپيك پكن اتفاق افتاد 4 سال محروميت و 5 هزار دلار جريمه براي ما در نظر گرفته شد كه طي رايزنيهاي انجام شده توانستيم فعلا از لژيونرهاي تيم ملي بسكتبال با ويلچر رفع محروميت كنيم كه البته اميدوارم به پيوست آن، كل مليپوشان ما از محروميت رها شوند.
مهمترين مشكلاتي كه در حال حاضر جامعه ورزشي جانبازان و معلولين ما با آن دست به گريبانند، كدام است؟
مشكل امروز ما همان بحث هميشگي مستمري ورزشكاران جانباز و معلول است كه متاسفانه با وجود مشكلات دارو و درمان و همچنين از كارافتادگي آنها، صندوق حمايت از قهرمانان مبلغ بسيار ناچيزي به آنها اختصاص داده و متاسفانه عليرغم تلاشهاي فدراسيون هنوز حقوق ثابتي براي امرار معاش آنها در نظر گرفته نشده است.
ورزش جانبازان و معلولين به دليل شرايط خاص ورزشكارانش نياز به نيروهاي متخصص دارد. چه اقداماتي در خصوص كادرسازي انجام دادهايد؟
طي سال گذشته و 2 سال آينده سياست فدراسيون بر پايه ارتقاي دانش فني و علمي معلولين پايهگذاريشده و به دنبال آن ما تا امروز توانستيم با تربيت 2500 داور و مربي در رده مردان و زنان تا حدودي خود را به اهداف آموزشي فدراسيون نزديكتر ببينيم.
در حال حاضر خانوادههاي بسياري هستند كه به دليل ناآگاهي از فعاليت ورزشي معلولين، آنها را در منزل محبوس كردهاند. در اين ارتباط چارهاي انديشيدهايد؟
بله، ولي متاسفانه تاكنون اطلاع رساني درستي در اين زمينه انجام نشده است. ما در حال حاضر 15 رشته ورزشي ويژه معلولين با كلاسبنديهاي مختلف داريم.
فدراسيون حتي براي معلولين كلاسهاي پايين مانند گروههاي ضايعات نخاعي هم ورزشي به اسم بوچيا در نظر گرفته تا آنها هم بتوانند با حضور در ميدانهاي ورزشي خلا جسماني خود را از ميان ببرند.
نكته پاياني؟
اميدوارم هر چه زودتر اين حاشيههاي كشنده از ورزش ما براي هميشه پاك شود. ما تا وقتي در ورزش اسير حاشيه هستيم جز عقبماندگي چيزي عايدمان نخواهد شد.
