جودوکاران ایرانی به هیچ حریفی «نه» نگفتند

جواد محجوب، آخرین نماینده ایران در رقابت‌های جودو بود که روز گذشته در وزن ۱۰۰- کیلوگرم به میدان رفت و در هفت ثانیه ایپون شد، تا تیم ملی جودو‌ ایران با پنج ورزشکار حتی یک مدال برنز هم نیاورد و با بد‌ترین نتیجه ممکن از دور رقابت‌ها در اینچئون کنار برود.

به گزارش «تابناک»، برگزاری رقابت‌هایی همچون بازی‌های آسیایی با توجه به حجم بالای رقابت‌ها و کسب موفقیت‌های گوناگون در رشته‌های متفاوت، هرچند موجب می‌شود کام ورزش‌دوستان ایران شیرین شود، نباید سبب گردد‌ نتایج ضعیف برخی رشته‌ها در سایه قهرمانی‌ها به دست فراموشی سپرده شود.

پس از شاهکار فدراسیون فوتبال ایران ـ که تیمش پیش از آغاز بازی‌ها حذف شد ـ اکنون و در پایان روز چهارم کاروان جودو‌ ایران هم دست به خلق یک شاهکار جدید زد و با پنج ورزشکار حتی یک برنز آسیایی هم کسب نکرد. این را همه می‌دانیم که شکست جزء جدانشدنی ورزش است، ولی وقتی‌ به عادت تبدیل می‌شود، باید پی‌اش را گرفت.

بنا بر این گزارش، در چهار روزی که‌ از رقابت‌های آسیایی گذشت، ورزشکاران ایرانی به «یوکو»، «وازاری» و «ایپون»‌های حریفان «نه» نگفتند و نگاهی به کارنامه و کارکرد آن‌ها در سال‌های اخیر هم نشان می‌دهد، ‌این حکایت چند سالی است ‌با جودو‌ ایران عجین شده است.

در این باره باید گفت، هرچند رئیس فدراسیون جودو پس از شکست‌های پیاپی ملی‌پوشان ایرانی از مردم بابت نتایج ضعیف این تیم عذرخواهی کرد، انگار‌‌ همان «عادت» شدن موجب شده کاروان جودو‌ ایران در اینچئون، چندان نگران نتایج ضعیف خود نباشد و همین موضوع است که زنگ خطر را برای جودو‌‌ ایران به صدا در‌می‌آورد.

کاروان جودو‌ ایران در اینچئون، شباهت بسیاری به تیم امید داشت. آن‌ها خیلی زود‌تر از موعد به قول رزمی‌کار‌ها حوله انداختند؛ اما چیزی که بیش از این حوله انداختن ما را نگران می‌کند، کیفیت پایین جودوکارهای ایرانی است.

گفتنی است، جودو نزدیک به یکصد فن دارد؛ اما آنچه جودوکاران ایرانی در رقابت‌ها از خود به نمایش گذاشته بودند، بویی از این یکصد فن نداشت. جودوکاران ایرانی در این رقابت‌ها مانند همشه تلفیقی از جودو و کشتی و چوخه را به نمایش گذاشتند و این تفاوت زیادی با واقعیت این روزهای جودو دارد؛ عملکردی که نتیجه‌اش این می‌شود که در یک مسابقه داور سه اخطار به جودوکار ایرانی بدهد و ملی‌پوش ایران را اخراج کند و بعد که مسابقه پایان می‌یابد، خیلی ساده و آسان، مسئولان فدراسیون دوباره دست روی موضوع تکراری ناآشنایی ما با قوانین می‌گذارند و معلوم نیست، سرانجام قرار است چه زمانی این فاصله را کم کنیم؟!
 
چند سالی است، ‌فدراسیون جهانی جودو با وضع قوانین سفت و سختی، به دنبال این است که جودو، جودو ‌بماند و به کشتی و چوخه تبدیل نشود و در همه این سال‌ها، جودو‌ ایران درگیر اختلافات داخلی بود که موجب توقف جودو‌ ایران شد؛ توقفی که البته تنها برای ما بود و جودو‌ آسیا و دنیا، حرکتش را سرعت بخشید، به گونه‌ای که امروز باید بی‌هیچ تردیدی گفت، جودویی که ما در اینچئون دیدیم، نه به اندازه چهار سال، که به اندازه ده، پانزده سال از ایران جلو‌تر است.

خلاصه آنکه در پایان باید این مهم را یادآور شد، آنچه ما در اینچئون دیدیم، باید بیشتر‌ از روزهای پیش از بازی‌های آسیایی ‌نگرانی مسئولان را تحریک کند تا ‌کاری کنند؛ هرچند بعید است به این زودی‌ها روی دهد.