خطرات در کمين خاطرات
با استناد به آنچه در بازي رفت منچستريونايتد و پورتو رخ داد، مي توان حدس زد ميهمان انگليس بار ديگر به همان شيوه خاص خود در اواخر دهه 90 متوسل خواهد شد؛ شيوه يي بر پايه عمليات انتحاري و با نقش آفريني مهاجمان و هافبک هاي فوق العاده متبحر در ايجاد فرصت گلزني.
به نوشته اعتماد، پورتو به لطف مثلث تهاجمي قدرتمند قادر است طول و عرض زمين را تصاحب کند اما نمي تواند بي گدار به آب بزند. شياطين سرخ هم هرچند فرديناند را در اختيار ندارد، با اين حال به لطف مهاجمان چندمنظوره يي به نام هاي برباتوف و روني قادر است هر لحظه دفاع قهرمان فصل 2004-2003 اروپا را دور بزند.
چالش تاکتيکي يونايتد در نوع استفاده از دو مهاجم اصلي تيم رخ مي نمايد. هم برباتوف و هم روني اصلاً دوست ندارند مانند نيستلروي فقط در اطراف محوطه جريمه پرسه بزنند. آنها عاشق کمک به تيم و برپا ساختن عمليات تهاجمي از ميانه ميدان هستند. حالا سوال اينجاست، کدام يک از آنها مهاجم صرف نام مي گيرد؟ ظاهراً جوابي وجود ندارد.
حداقل از ابتداي فصل که از همکاري رايج بين يک مهاجم نوک و يک فوروارد دوم چيزي نديديم. برباتوف فقط يک بار باعث گلزني روني شده و در سوي مقابل روني در هيچ يک از گل هاي بربا نقش پررنگي نداشته است. اگر اوضاع خط حمله منچستر يونايتد چنين به نظر مي رسد، فداکاري رودريگس، ليساندرو و هالک قابل توصيف نيست.
وقتي هالک در بازي قدرتي کم بياورد، سرعت رودريگس روند رقابت را عوض مي کند و چنانچه امکان بازي غيرمستقيم وجود نداشته باشد، تمام کنندگي و ايستايي گهگاهي ليساندرو عصاي دست ژسوالدو فريرا خواهد بود. با اين اوصاف شايد مايکل کاريک تفاوت در خط مياني را رقم بزند. اگر او در انجام وظايف خود موفق عمل کند، امکان شکستن پرس وحشتناک بازيکنان پورتو (نظير آنچه به خصوص در اوايل بازي رفت ديديم) وجود دارد. البته شايد نکات تاکتيکي به تنهايي راقم سرنوشت بازي نباشد.
تاريخ به ضرر منچستر يونايتد
نه تنها شياطين سرخ بلکه هيچ يک از تيم هاي انگليسي هرگز نتوانسته اند مقابل پورتو صاحب پيروزي شوند. وقتي به آمار رويارويي هاي گذشته باشگاه هاي انگليسي و پرتغالي مي نگريم، يک نکته جلب نظر مي کند؛ چهار تيم بزرگ جزيره مقابل پورتو ميزبان زانو زده اند. به طور کلي آبي و سفيدها در خانه مقابل نمايندگان فوتبال انگليس صاحب پنج برد و شش تساوي شده و در مجموع نيز چنين دستاوردي رقم زده اند؛ پنج برد، هشت تساوي و 10 شکست. آخرين سفر منچستريونايتد به پرتغال سپتامبر 2007 شکل گرفت.
کريستيانو رونالدو با گلي که وارد دروازه تيم سابق خود کرد، باعث برتري قهرمان فصل گذشته اروپا شد. البته خاطرات شيرين اهالي اولدترافورد از رويارويي با پرتغالي ها به همين يک پيروزي منحصر نمي شود. اولين فتح اروپايي دومين تيم پرافتخار انگليس نتيجه پيروزي 4 بر يک در وقت اضافه بازي نهايي فصل 1968 - 1967 ليگ اروپا مقابل بنفيکا بود.
به طور کلي منچستريونايتد مقابل مردان تنگه ماژلان 13 پيروزي، سه تساوي و چهار باخت به دست آورده است. صدرنشين فعلي ليگ برتر طي 9 ملاقات قبلي از کشور مديترانه يي اروپا نيز صاحب چهار برد، يک تساوي و چهار باخت شده که آمار فوق العاده يي به نظر نمي رسد. توازن قدرت ها و سبک تهاجمي و جذاب دو تيم تصور شکل گيري يک تساوي پرگل را عادي جلوه مي دهد. اگر قرار باشد نتيجه بازي رفت بار ديگر روي اسکوربورد ورزشگاه «دراگائو» به ثبت برسد، بخت کدام تيم براي پيروزي در وقت اضافه بيشتر است؟
ظاهراً منچستر يونايتد. در ضربات پنالتي چطور؟ نمي توان پيش بيني کرد. پورتو و منچستر يونايتد تا به حال سه بار در دام ضربات پنالتي مراحل حذفي افتاده اند و فقط يک بار (منچستر يونايتد در فينال فصل گذشته مقابل چلسي و پورتو در جدال با وانس کالداس مکزيک) از اين ماراتن سربلند بيرون آمده اند. پورتو سال هاست در ليگ قهرمانان حضور مثبتي دارد و منچستريونايتد هم به مرور زمان به پاي ثابت مرحله يک چهارم نهايي اين رقابت ها تبديل شده است.
پس امشب شاهد جنگ دو تيم کهنه کار و آشنا با رموز يکديگر هستيم. خاطره تلخ مرحله يک هشتم نهايي فصل 2004-2003 از اذهان منچستري ها پاک مي شود يا بار ديگر ميزبان با هالک، رودريگس، ليساندرو، هلتون و چند بازيکن ذخيره نشين خطرناک، دومين انگليسي حذف شده در مرحله يک چهارم نهايي فصل جاري ليگ قهرمانان را به همگان معرفي مي کند؟
