کلینزمن خندیدن را فراموش کرده است
شکست 5 بر یک برابر وولفسبورگ روزگار خوشی را برای یورگن کلینزمن باقی نگذاشته است. بایرن او فروپاشیده و اکنون مجموعهای از بازیکنان بیانگیزه روی دست او باقی مانده است آن هم بدون حمایت مدیران باشگاه.
به نوشته وطن امروز، از همین رواست که فشارها روی سرمربی بیشتر و بیشتر میشود. این روزها در مونیخ هراس از تکرار رخدادهای 2 سال پیش افزایش مییابد، زمانی که بایرن از رسیدن به جایگاهی برای حضور در لیگ قهرمانان اروپا بازماند.بررسی شبانه تصاویر بازی با «گرگها» برای یورگن کلینزمن کاری بس خستهکننده و دشوار است.
او بارها و بارها فیلم بازی را عقب و جلو کرد تا به تماشای صحنههایی بنشیند که چند ساعت قبل به باخت 5 بر یک بایرن برابر وولفسبورگ انجامیده بود، سنگینترین باخت مونیخیها در هفتسال اخیر. صحنههایی وجود داشت که در آنها اشتباههای آماتورگونه موج میزد، صحنههایی با اشتباهات فردی و خطاهای جمعی.
بدون تردید برای او لحظههای تلخ و دردناکی بودند. با مرور اشتباهات در او تغییرهای تازهای به وجود می آید.البته کلینزمن صبح روز بعد دیگر آن مربی همیشگی نبود؛ کسی که پس از باختها با لبخند در انظار عمومی حاضر میشد و...
یورگن در وولفسبورگ همچنان کوشیده بود تا از واژهها و اصطلاحهای رایج و معمول استفاده کند. او از شکستی سنگین گفت که باید هضم شود، از اینکه تیمش اکنون باید بلند شود و به آینده نظر داشته باشد. همه موارد بیاهمیتی که او تاکنون به خاطرشان مورد انتقاد افکار عمومی واقع شده بود.اما یورگن کلینزمن روز یکشنبه تیمش را به کار واداشت. او گفت: « بازیکنان باید مسؤولیتها را به عهده بگیرند و مسؤولانه رفتار کنند. من تاکنون همواره این کار را میکردم». او همچنین از سخنرانیهایش گفت که همواره پیش از تمرین صبحگاهی داشت. او ادامه داد: «بحث بر سر آن است که تیم دریابد که پای موضوعی ارادی در میان است. میخواهم تیم فداکارانه بازی کند».
او از فقدان تمرکز در زندگی روزمره بوندسلیگا در دور برگشت این رقابتها یاد کرد و گفت: «در وولفسبورگ برخیها به یاد بارسلونا افتادند. حریف روز چهارشنبه در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا.
لیگ قهرمانان تنها یک هدف است و به دیگر اهداف برتری ندارد. متاسفانه این در ذهن همه بازیکنان جای ندارد و موضوعی ویرانگر و نابودکننده است».مونیخیها اکنون در بوندسلیگا با وولفسبورگ صدرنشین 3 امتیاز فاصله دارند و زمان برای جبران این عقبماندگی از دست میرود.کلینزمن آینده نزدیک بایرن را به مراتب در خطر میبیند و شاید هم آینده خودش را.
شاید هم همین نگرانی او را وادار کرده است تا از شیوه مدیریت ضداستبدادیاش صرفنظر کند. فصل جاری نباید فرجامی همانند 2 سال پیش داشته باشد، زمانی که مونیخیها به مقام چهارمی بسنده کردند.
باخت 5 بر یک اولین شکستی نبود که کلینزمن و بایرن باید به آن تن میدادند، اما این افتضاح پیامدهای تازهای داشت: فروپاشی تیم و تبدیل بایرن به مجموعهای بدون رهبری.
سران بایرن همانند بازیکنان از در پشت ورزشگاه را ترک میکنند. اولی هوینس و کارل هاینس رومنیگه سکوت میکنند. این هم البته برای خود حرفی است و شاید هم گواه و مدرکی.
زمانی که سران باشگاه دیگر صدایشان در نمیآید، یعنی تعادل درونی تیم از دست رفته است.اختلال ارتباطی چهاردقیقهای میان نیمکت و بازیکنان درون زمین باعث فروپاشی مجموعه تیم شد. لوسیو، رهبر خط دفاعی اندکی پیش از دریافت گل دوم اعلام کرد که باید تعویض شود چراکه آسیبدیده بود و درد میکشید.
علامت دست لوسیو حتی از روی سکوهای ورزشگاه هم به روشنی به چشم میآمد؛ اما در روی نیمکت این موضوع با تاخیر دریافت شد از آنجا که این مدافع آسیبدیده دو دقیقه بعد و روی یک ضربه کرنر بایرن روی دروازه حریف با تاخیر حاضر شد کلینزمن متوجه زخم لوسیو شد و او را بیرون کشید.کلینزمن آسیبدیدگی لوسیو را «لحظه کلیدی» بازی نامید، چرا که «بنالیو» سنگربان وولفسبورگ ضربه کرنر را دریافت و بازی را به سرعت به جریان انداخت.
تنها 3 پاس سریع گل سوم وولفسبورگیها را در پی داشت چون لوسیو با تاخیر به عقب برگشت و باقیمانده دفاع شکستنی مونیخیها آماتورگونه عمل کردند.
کلینزمن از اینکه چهارشنبه خط حملهای به مراتب تهاجمیتر از وولفسبورگ انتظار بایرن را میکشد، نگرانی ندارد. او گفت: « از بارسلونا بسیار کمتر از فرانکفورت میترسم. ما هنوز میتوانیم هر تیمی را ببریم.» البته او باید بازیکنانش را با این پیام راهی خانههایشان کند که در پایان فصل کارنامهای در کار است که نشان خواهد داد چه کسی از پس وظایفش برآمده و چه کسی برنیامده است و این کلینزمن را نیز شامل میشود.
