یاد برانکو به خیر

1-«اگر» کره شمالی را در پیونگ یانگ ببریم ، «اگر» کره جنوبی عربستان را ببرد ، آن وقت «اگر» سه امتیاز بازی با امارات را در تهران بگیریم و امیدوار باشیم که کره جنوبی و شمالی گاوبندی نکنند ، «اگر» بتوانیم با دست پر از جهنم سئول به تهران بازگردیم و رقبا هم درست و حسابی سرهم را کچل کرده باشند، شاید بتوانیم به صعود مستقیم از این گروه فکر کنیم. «اگر» به این امیدوار باشیم که کره شمالی تنها یک جرقه بوده باشد و عربستان هم در ادامه مسابقات مثل نیمه دوم بازی با ما فوق العاده بازی نکند و عطش بردش بیشتر از ما نباشد!

به گزارش سایت گل، تعداد «اگر» ها دراین چند خط خیلی بیشتر از« صعود» چشم را می زند؛ پس معلوم است که وضعیت حسابی قرمز است!

2- تیم ملی ایران باخت. تیم ملی ما ؛ تیم ملی که سرمربی اش علی دایی است. او اما تاکید دارد که این تیم ملی ما بوده که باخته، نه تیم علی دایی! تامل دراین جمله، خروجی اش این می شود که اگر راننده ای پشت اتومبیل گران قیمت شما نشست و با قدرت تمام به دیوار کوبیدش، بروید و یقه ماشین بیچاره تان را بچسبید که نابود شده، نه آن راننده بنده خدا که تازه گواهی نامه گرفته! اصولا اشتباه از ما بوده که ماشینمان را دست راننده آماتور داده ایم ؛ حالا که بیشتر فکر می کنیم می بینیم که حق قطعا با راننده است.

3-صعودبه جام جهانی 2006 را مرور می کنیم . اینکه چقدر راحت و بدون دردسر وارد برلین شدیم. باید بحرین را درتهران می بردیم؛ محمد نصرتی این باید را عملی کرد و همه چیز به خوبی و خوشی تمام شد. آن روزها محکوم کردن برانکو هم کار سختی نبود. آسان ترین و بی «اگر» ترین صعودمان را تجربه کرده بودیم و همین آزارمان می داد. آن قدر « باید صعود می کردیم» و « همینمان مانده بود که صعود نکنیم» راه انداختیم که برانکو از تمام وقتی که برای تحلیل رقبای ایران گذاشته بود پشیمان شد و...رفت.

4-بعد از اولین شکست تاریخ در خانه قابل عربستان خیلی ها دوباره یاد برانکو افتاده بودند.کسی که متوجه نشدیم با او چطور به جام جهانی صعود کردیم.4 سال پیش همین روزها ما ژاپن را برده بودیم و عجب عیدی بود!