باز هم ضعف دستگاه ديپلماسي و بي‌خبري مسئولان دولتي

سرويس بين‌الملل «تابناک» ـ اسفنديار رحيم مشايي، در سفر غيررسمي خود به کانادا، وقتي از تمايل ايران براي برقراري روابط کامل ديپلماتيک با کانادا و تبادل سفير بين طرفين سخن مي‌گفت و حتي اعلام کرد که سفير ايران براي رفتن به کانادا آماده است، اطلاع نداشت که ماه گذشته، نخست‌وزير کانادا، در نشريه آمريکايي «وال استريت ژورنال»، حکومت ايران را «حکومتي شيطاني» ناميده بود.

به گزارش خبرنگار «تابناک»، «استفن هارپر» در سفر خود به نيويورک گفته بود: به نظر من، ما در ايران با رژيمي روبه‌رو هستيم که ايدئولوژي کاملاً شيطاني دارد؛ دولت من، حامي قدرتمند دولت اسرائيل است.
به اين ترتيب، هنگامي که مشايي موضع نخست‌وزير کانادا را از زبان خبرنگاران کانادايي شنيد، گفت که از اين موضع بي‌خبر بوده و چنين سخناني را ـ که به گفته مشايي، نشانه ضعف گوينده آن است ـ نشنيده است.

احتمالا مشايي از تلاش‌هاي «اروين کاتلر»، وزير سابق دادگستري کانادا و نماينده کنوني پارلمان کانادا براي راه‌اندازي جنبشي عليه ايران، با تهيه طوماري با نام «اقدام عليه ايران هسته‌اي و نسل کش» نيز بي‌خبر بوده است؛ هرچند در کانادا، جنبش کانادايي‌ها براي عدالت صلح در خاورميانه به مخالفت با اين نماينده پرداخته است.

آقاي مشايي احتمالا از اعتراض صد و پنجاه تن از شخصيت‌هاي برجسته يهودي کانادايي به جلوگيري حکومت از انتقاد از اسرائيل نيز بي‌اطلاع بوده است، چرا که در اين صورت، مي‌توانست آن را زيرکانه در برابر توهين نخست‌وزير کانادا از حکومت ايران قرار دهد.

بنا بر اين گزارش، از سوي ديگر، چندي پيش، محمدرضا رحيمي، معاون رئيس‌جمهور نيز که براي تقديم نامه رئيس جمهوري به پادشاه مراکش به اين کشور رفته بود، اجازه ملاقات نيافت و با عصبانيت اين کشور را ترک کرد و چندي بعد مراکش به بهانه‌اي واهي روابطش را با ايران قطع کرد.

همچنين از سويي، منوچهر متکي، وزير خارجه ايران، در سفر اخير خود به عربستان، رسما از زبان وزير خارجه اين کشور شنيد که ايران بايد خود را از مسائل اعراب، به ويژه فلسطين و لبنان، کنار بکشد.

حال اين پرسش مطرح است که آيا اگر مشايي اطلاعات مناسبي از طرف کانادايي و تحولات آن کشور در عرصه بين‌المللي داشت، باز هم درخواست تبادل سفير مي‌کرد؛ آن هم با کشوري که در ماجراي زهرا کاظمي خودش به تنزل رابطه با ايران دست زد و طلايه‌دار کشور‌هايي است که در کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد، اعلاميه‌هاي متعدد محکوميت را تهيه مي‌کند؟ يا اگر آقاي رحيمي از موضع مراکش در قبال ايران آگاهي داشت آيا خواستار ديدار با پادشاه آن کشور مي‌شد؟
همچنين منوچهر متکي اگر با اطلاعات و طمأنينه ديپلماتيک به عربستان سفر مي‌کرد، آيا چنين سخني را از زبان وزير خارجه اين کشور مي‌شنيد؟

بنابراين، آنچه مورد درخواست از دستگاه ديپلماسي و وزارت خارجه است، اين که نمايندگان سياسي دولت که مأموريت‌هاي ويژه ديپلماتيک را بر عهده مي‌گيرند، با آن‌که خود بايد روابط با طرف مذاکره را مطالعه کنند، نيازمند آن است که وزارت امور خارجه نيز در نشست‌هاي کارشناسي فشرده، وضعيت روابط دوجانبه و موضع طرف مقابل را براي ايشان تبيين کند تا نمايندگان ما در مجامع و مجال‌هاي بين‌المللي، اين‌گونه در حالت انفعال و خطاي ديپلماتيک قرار نگيرند.