حرکت مبارک صدا و سیما که باید آن را تحسین کرد +فیلم

پخش متفاوت پیام‌های مردمی و پاسخگویی در برنامه «این شب‌ها»ی تلویزیون با شگفتی‌هایی همراه شده است؛ رویکردی که در آغاز عده‌ای به گاف تعبیرش کردند، ولی در ادامه با تکرار چنین اتفاقی، مشخص شد، ریشه در افزایش سعه صدر دارد و انتظارات را برای گسترش این پدیده تازه به عنوان یکی از راه‌های تقویت و تحکیم جایگاه تلویزیون افزایش داد.

به گزارش «تابناک»، «این شب‌ها» جزو برنامه‌هایی است که هویت یافته و مخاطب خاص خودش را دارد؛ ویژگی که هر برنامه تلویزیونی به سادگی به دست نمی‌آورد و امتیاز بزرگ برای بقای یک برنامه در تلویزیون کشورمان است و اتفاقاً همین ویژگی تا اندازه‌ای به برنامه‌های اینچنینی جسارت می‌بخشد و این جسارت نیز به چشم می‌آید؛ اتفاقی که درباره برنامه «نود» یا «هفت» نیز دیدیم.

علی درستکار، مجری این برنامه که در آغاز سومین دهه حضورش در تلویزیون است، به تازگی ‌حرکتی کرده که ابتد‌ا یک گاف تعبیر شد، ولی ‌با تکرار آن در برنامه‌های بعدی، مشخص شد،  حرکتی جسورانه است؛ حرکتی که به واسطه شکل و محتوای بیان، بی‌گمان با هماهنگی مسئولان صداوسیما انجام گرفته و حتی در حدود اختیارات یک مدیر شبکه نیز قابل طبقه‌بندی نیست؛ بنابراین، باید در حکم رویکردی مثبت مورد توجهش قرار داد.

این مجری در یکی از برنامه‌های اخیر «این شب‌ها»، پیام یکی از بینندگان که خود را معلم معرفی کرده بود، خواند که به نقد سطح رفاه عمومی‌ و نیز به انتقاد تلویحی از نظام پرداخته بود و میهمان برنامه نیز در چند جمله کوتاه همچون دیگر پیام‌ها و پرسش‌ها در این زمینه پاسخ‌ داد. 

هرچند پاسخ مطرح ‌جامع و دارای وجوه لازمه برای اقناع عموم مخاطبان تلویزیون نبود، اصل طرح این موضوع در تلویزیون، موجبات این شگفتی را در پی داشت و پس از آنکه مشخص شد، این روند همچنان ادامه دارد، این موضوع ـ‌ که رویکردهای تازه و نگاه‌های بازتری از سوی مدیران تلویزیون در حال تزریق است ـ به عنوان گمانه قریب به واقع مورد توجه قرار گرفت.

در واقع رسانه ملی، مشخص ‌روی یک رویکرد بسیار تازه دست گذاشته و حتی زمینه طرح نقدها را درباره نظام نیز تا اندازه‌ای وسعت بخشیده و در مقابل، زمینه پاسخگویی به نقدهای عمومی و جملات معترضه را نیز در زمان طرح این اعتراضات فراهم ساخته است. این رویکرد تازه، جایگزین نگاه حذفی پیشین شده که مشخصاً این نقدها به دلیل ملاحظات نادیده گرفته می‌شد و سر از دیگر رسانه‌ها در‌می‌آورد که یکی از مزیت‌هایشان برای جذب مخاطب، طرح همین مسائل بود.

«نقد از درون» مملکت، رویکردی که بسیاری از اندیشمندان داخلی، همواره بر لزوم آغاز واقعی و گسترش آن تأکید ورزیده‌اند، مبنای چنین فضایی است که تلویزیون باید بسیار‌ زودتر از اینها در پی‌اش می‌رفت و از طرح برخی مباحث نیز در این زمینه نترسید، زیرا با وجود آنکه شاید طرح چنین مسائلی و پاسخ‌ به آنها در فضایی طبیعی، در آغاز برای ادامه حساسیت برانگیز و همراه با جنجال باشد، به مرور زمان حساسیت در این زمینه کاهش می‌یابد و رویکرد معمول رسانه ملی می‌شود و عملاً بخشی از عرصه را به دست تلویزیون بازخواهد گرداند.

از این منظر، باید از مدیران رسانه ملی ‌برای انجام چنین کاری، آن هم در این مقطع که شاید هر مدیری در جایگاه ایشان عبور با آرامش از این دوران گذار را ترجیح دهد، ‌تقدیر‌ و به استمرار و گسترش این نقدها تشویقشان کرد. تلویزیون برای دستیابی به جایگاه حقیقی‌اش و بقا‌ در عرصه رقابت به این تحولات نیاز دارد و چون این تحولات انباشته شده، طبیعتاً پیاده‌سازی‌اش بی‌هزینه نخواهد بود.