انتقاد به احمدی‌‌نژاد روا بود و به دولت جدید جفا!

به تازگی یکی از مقامات مسئول در وزارت کشور، خواسته‌ در تریبون‌‌های عمومی از دولت انتقاد نکنند و لابد انتظار این است که در محافل غیر عمومی از دولت انتقاد کنند؛ ‌البته اگر قائل به انتقادی باشند!

هرچند ساکت کردن منتقدان دولت‌ها به بهانه وجود آمریکا، اکنون دیگر به ‌امری نکوهیده تبدیل شده، شنیدن چنین اظهاراتی از سوی افرادی تعجب‌آورتر است که شدیدترین حملات را به دولت پیش و البته در اوج تحریم‌های غربی علیه کشور بر زبان رانده است، ولی از این مهم‌تر، فرو کاستن حکومت و اداره کشور به یک موضوع محفلی است که عامه مردم را به آن راهی نیست. در چنین شرایطی، اگر دولت مشکلی داشته باشد، بخشی دیگر از فعالان سیاسی در محفل داخلی خود مسأله را حل می‌کنند و همه منبرهای موجود در کشور همراه با همه رسانه‌های اجتماعی و گروهی باید ساکت شوند تا احیانا به طبقه حاکم فشاری نیاید.

چنین تفکری برای مردمی که برای فرو ریختن فاصله حاکم و مردم انقلاب کرده‌اند و نمی‌توانند ایجاد شبکه‌های خویشاوندی حاکم و یا محافل حاکم بر سرنوشت دیگران را بپذیرند، چندان قابل هضم نخواهد بود.

طبیعت بازی قدرت در یک نظام دمکراتیک چرخش قدرت است و افرادی که روزگاری در مقام نقد یا حتی تخریب رقیب نشسته‌اند، خود روزی بر سریر قدرت می‌نشینند؛ در آن روز قدرت نشینان امروز و نقادان دیروز، نباید پارسال و پارینه خود را فراموش کنند و از دیگران بخواهند که دم بربندند.

دولت مستقر به منتقدانش زنده است؛ چه آنجا که با نقد و نقادی گره از کار فروبسته یک دولت گشوده می‌شود و چه آن زمان که با نقد و نقادی گره دولت را از کار فروبسته ملت می‌گشایند.

دولت مستقر نباید تردید کند که نقد دولت پیشین و آگاهی رسانی به ملت بود که در بخشی منجر به حماسه بیست و چهارم خرداد سال گذشته شد؛ پس چه بهتر که دولت حماسه‌پرور باشد و زمینه را برای حماسه‌های آتی ملت، فراهم کند.