خبرسازی جلیلی، هاشمی و مشایی یکساله شد + فیلم
یک سال پس از آن روزی که اکنون بخشی از تاریخ و خاطرات مشترک مردم ایران ـ فارغ از دیدگاههای سیاسی آنهاست ـ شاید مهمترین برداشت از سیر رخدادهای ماهها و سالهای گذشته، غیر قابل پیشبینی بودن سیاست و بالا و پایین شدن سرنوشت انسانها باشد.
مهمترین پرسش در صبح آن شنبه، این بود که آیا هاشمی رفسنجانی و اسفندیار رحیم مشایی در صحنه حاضر خواهند شد یا خیر، و اگر این گونه بشود، آیا باز هم تلاش خواهد شد که انتخابات به یک دوقطبی بزرگ تبدیل شود یا نه؟!
در قطب مخالف، پرسش مطرح این بود که آیا دولت محمود احمدینژاد نیز در انتخابات نامزدی خواهد داشت یا خیر؟ یک روز مانده به پایان نامنویسی، بهمن شریفزاده از نزدیکان مشایی ازحضور وی در روز شنبه برای شرکت در انتخابات خبر داد.
در میان نامهای بزرگی که در چهار روز اول از مهلت پنج روزه نامنویسی کرده بودند، یکی هم دکتر حسن روحانی بود که در همان روز اول با شعار دولت تدبیر و امید و رنگ بنفش منتخب هوادارانش و با این استدلال که «در کار خیر عجله کردن مستحب است» خیلی زود نامنویسی کرده بود. او که احتمال نامنویسی هاشمی رفسنجانی و سید محمد خاتمی بر ثبت نامش در فهرست نامزدها سایه افکنده بود، حتی با تردید در جدیت در نامنویسی هم مواجه شده و لازم دید که پاسخ بگوید «مگر نباید برای کاندیداتوریام جدی باشم؟».
صبح روز آخر با نامنویسی داود احمدینژاد آغاز شد و سپس نوبت به جواد اطاعت رسید که ظاهرا سید محمد خاتمی به او توصیه کرده بود در انتخابات شرکت کند. از ائتلاف ۲+۱ آن روزهای اصولگرایان، حداد عادل روز جمعه نامنویسی کرد و روز شنبه نوبت به نامنویسی قالیباف و ولایتی رسید و این شاید تنها هماهنگی آنها تا پایان انتخابات بود.
ساعت از چهار عصر گذشته بود که ناگهان خبر حضور سعید جلیلی در وزارت کشور منتشر شد. عباس سلیمی نمین، تحلیلگر اصولگرا مدعی است در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ دستگاهی «خاص» به سعید جلیلی «خط غلط» میداد که رأی بسیار بالایی دارد. ورود جلیلی به میدان، سرانجام آیتالله مصباح را به دست کشیدن از باقری لنکرانی مجبور کرد و پیروز نشدن اصولگرایان در انتخابات، هم آیتالله مصباح مراد جبهه پایداری و هم آیتالله مهدوی کنی شیخ ائتلاف ۲+۱ را با وضعیتهایی جدید روبهرو ساخت.
محمود احمدینژاد و هاشمی رفسنجانی که دوقطبیهای شدید انتخابات در سالهای پیشین را شکل داده بودند، این بار نیز گویا مهرههای بازی را با توجه به حرکتهای رقیب جابجا میکردند. اول خبر حضور تیمهای حفاظت مشایی و هاشمی رفسنجانی منتشر شد و نیم ساعت مانده به پایان مهلت نامنویسی، هاشمی رفسنجانی همراه با سید حسن خمینی به خیابان فاطمی آمد و نامنویسی کرد. مشایی و احمدینژاد هم با هم آمدند.
آن روز مشایی، احمدینژاد بود و احمدینژاد مشایی و امروز یک سال پس از آن روزها، آنهایی که مدعی دسترسی به احمدینژاد هستند، خبر میآورند که رئیس دولت نهم و دهم از دوستش دست نکشیده است.
آنها در روز نامنویسی دوستانی را نیز در کنار خود داشتند؛ بقایی، نیکزاد، موسوی و شیخ الاسلام با انها آمده بودند. پیش از آنها خلیلیان و جوانفکر نیز نامنویسی کرده بودند، دوستان آن روز تاکنون هم هیچ نشانهای از جدایی و دوری از خود نشان ندادهاند. در دقایق پایانی نیز، نماینده محمدرضا رحیمی کار نامنویسی وی را انجام داد.
هرچند در روزهای بعد رسانههای دو طرف از آرزو سوپردوقطبی مشایی و هاشمی رفسنجانی سخن میگفتند، شورای نگهبان صلاحیت هیچ یک از آنها را تأیید نکرد و مردی به ریاست دولت یازدهم رسید که هاشمی رفسنجانی پس از نامنویسی توصیه کرده بود که منتظر بماند و از رقابت کنار نرود.
اگر مشائی رییس جمهور شده بود و راه احمدی نژاد را ادامه می داد الان نه تنها تورم زیر 5 درصد بود، بلکه یارانه هم به مبلغ 250 هزار تومان رسیده بود و قیمت ها هم کاهش یافته بود و به سال 90 برگشته بود، حیف شد.کاش دور بعد خود احمدی نژآد دوباره کاندید بشه همه بهش رای میدن.
من با 90% کسانی که صحبت کردم می دانستند که این دو کاندیدا رد صلاحیت می شوند ! خیلی ساده بود دوست عزیز با نظارت کافی مسائل به شکلی وافی رفع نخواهد شد .. زمانی که محمود مهرورز در قدرت بود همه چیز خوب بود .. حیف که آن دوران سپری شد یاد آن روز بخیر که با آمدن هاشمی چنان به وجد آمدیم که انگار قایق امید رو در دریای مواج تلخی ها دیدیم. اهمیتی نداشت مشایی و کسی توجه نمی کرد. چقدر تلخ و عصبانی کننده بود رد صلاحیت هاشمی...