فهمیدن تو گاه چقدر سخت است !

اندر احوالات آقای همسر !


گاهی فکر می کنم که کمک کردن به مردها و خوشحال کردنشان در بعضی شرایط

خیلی سخت است . مردها وقتی دردی دارند ، نه با خرید و مسافرت رفتن خوشحال

می‌شوند و نه با درد و دل کردن آرام می گیرند و نه حتی در بدترین حالات شانه های

یک زن را برای گریه کردن دوست دارند .در کل نمی‌شود کاری مهم برایشان کرد،زیرا

حاضر نیستند دردهایشان را با کسی قسمت کنند .بیشتر اوقات وقتی همسرم ناراحت

از سختی روزگار و امرار معاش خسته به خانه می رسد و  چهره مهربانش  را غمی

سنگین احاطه کرده است  به این پرسش من که چه اتفاقی افتاده ؟  هرگز ، هرگز

پاسخ مناسبی نمی دهد . پاسخ او این است: " چیزی نیست عزیزم خودت خوبی؟!

بچه ها خوبند ؟!  "  و بعد حرف را عوض می کند . مردها در چنین شرایطی دوست

دارند  یا سکوت کنند یا  به غار تنهایی شان پناهنده شوند  یا خواب را انتخاب کنند  و

خلاصه همه چیز به  غیر از صحبت کردن از مشکلاتشان ! باید به آنها فرصت داد حال

شان که خوب شد ؛ مشکلشان که  حل شد ؛  خودشان شروع می کنند به گفتن از

درد هایشان ...

ولی من هر گاه ناراحتم برایش حرف می زنم  ،  گریه می کنم  و  او صبورانه گوش

می سپارد ، به تمام درد و دل هایم ،  هدایتگر خوبی ست و یک پشتیبان و یار و یاور

همیشگی ؛ هم برای من ؛ هم برای دو میوه زندگی مان . شاید به خوبی میداند که

خوش بختی برای یک زن این است که مردی باشد ، تا در حوادث روزگار همواره نه

با حرف که با عمل به او ثابت کند که :

                               " من پشتتم مثل یک کوه "

ازاده/ وبلاگ یک فنجان اندیشه