نگاه شما: معصومیت از دست رفته کودکان

سید امیر باقرزاده در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشت:

شاید برای شما هم اتفاق بیافتد. این بار که قبض تلفن را دریافت کردید شاید شما هم همچون بسیاری دیگر از پدر و مادرها شوکه شوید و مبلغ قبض را باور نکنید و از خود بپرسید این رقم واقعی است یا نه؟

اما اصل ماجرا چیست

ماجرا از روشی جدید در کسب درآمد در صدا و سیما آب می خورد

اینبار عموها، خاله های تلویزیونی و ... با روشی جدید نقشه برای سوء استفاده از معصومیت فرزندانمان کشیده اند. در روش پیشین تولیدکنندگان برنامه­ های ویژه کودکان کل یک برنامه را بر مبنای تبلیغ خاص برای یک کالا قرار می داند و کار به آنجا می رسید که کل موضوع و محتوای برنامه را به آن تبلیغ اختصاص میدادند و انگار نه انگار این رسانه ملی وظیفه­ ای دیگری جز تولید درآمد برای اهالی خود دارد. کار آنقدر بالا گرفت که صدا آشپز نیز درآمد و جناب ضرغامی دستور به لغو این نوع برنامه ها دادند (ان شاء الله که بر حرف خود پایبند بمانند).

اما این بار یک طرح جدید برای تولید درآمد به ذهن تولیدکنندگان برنامه های کودکان آمد و آن این بود که تلفن های گویایی را برای خود تبلیغ نمایند و مدام این شماره ها را با بهانه یا بدون بهانه تکرار کنند و شعر و آواز بخوانند تا کودکان آن را حفظ کنند تا کودکان معصوم با آرزوی این که با عمو و خاله تلویزیونی صحبت کنند با تماس با آن شماره جیب این عزایان را پر نمایند. هزینه این تلفن ها که عموما با شماره  ... 907 909 آغاز می گردند تقریبا سه برابر هزینه تماس با تلفن همراه است (هر دقیقه 150 تومان و به طور متوسط در هر تماس نزدیک به هزار تومان از جیب پدر و مادران کم می شود)

و این گونه است که عموها و خاله های دلسوز برای خود کاسبی جدیدی را انداخته و از معصومیت کودکان با دروغ های خود سوء استفاده می نمایند. آنها مدام به کودکان یادآوری می کنند که اگر می خواهید با فلان عمو و خاله صحبت کنید به این شماره زنگ بزنید ولو نصفه شب و کودک پاک و از همه جا بیخبر نمی داند که تنها کسی که به او جواب خواهد داد صدای بی احساس یک اپراتور کامپیوتری است و اولیا نیز نه می توانند به کودک خود بگویند کل این ماجرا یک دروغ بزرگ بیشتر نیست و این عمو و خاله به باور زیبای تو خیانت میکنند و نه می توانند هزینه های آن را بر روی سایر هزینه ها تحمل کنند.

شاید شما اعتراض نمایید و بگویید اصل تبلیغات تلویزیونی این چنین است و خود مخاطب باید انتخاب نماید که چه چیز می خواهد اما در پاسخ باید گفت بحث تنها بر سر یک قیمت نیست که از جیب پدر و مادر ها ناخواسته هزینه می شود بحث بر سر خیانت به حس خوب کودکی است.

ماجرا آنجا است که مخاطب این برنامه ها عموما کودکانی هستند که هنوز به رنگهای زشت بزرگترها آلوده نشده اند و نمی دانند که اینها شعر و آوازها برای چیست  تا دانسته آن را انتخاب کنند یا نکنند و این یک نوع خیانت به دل پاک کودکان است.

در این جا چند سوال اساسی مطرح است؟

آیا صدا و سیما هیچ روش دیگر برای تولید درآمد به غیر از سوء استفاده از کودکان ندارد؟
آیا بهتر نیست بگذاریم کودکان ما حداقل در دوران کودکی خود لذت یک عشق بدون ریا را داشته باشند؟

آیا مسئولین صدا و سیما نیز حاضر هستند فرزندانشان به این برنامه های سطح پایین نگاه کنند و به این عموها و خاله ها تماس بگیرند؟

کلام آخر: (به خدا من به عنوان یک کودک دیروز عاشق مجریان تلویزیونی برنامه های کودک بوده ام و آنها را از ته دل دوست می داشتم و خدا را شکر میکنم که امروز می دانم که سرکار خانم خامنه، سرکار خانم رضایی، سرکار خانم محمدی و... کیسه ای برای پول من ندوخته بودند)