پيشكش به كولي

زير سقف آسمان نقره‌كوب مادريد، سرخ‌هاي مونيخي تا 120 دوام آوردند. كار رسيد به عبارت تكراري «ضيافت پنالتي‌ها». حالا او با عنصر لاتين ديگري طرف بود؛ دوئل. روبه‌رويش پلنگ مونيخي بود. دست‌هاي رقيبش آنقدر بلند بود كه مي‌توانست ستاره‌ها را بچيند. آن شب نوير از مادريد غمگين ستاره چيد و در سبد پيرمرد گذاشت. سه‌ ستاره بزرگ؛ رونالدو، كاكا، كولي. تار‌هاي گيتار فلامنكو سرجيو آن شب پاره شد. كوك نبود از بد روزگار صد رنگ. تنگ بلور قلبش شكست. زمين، فرفره چهار پر شد در گردباد باواريا. مانوئل در صفحه مجازي‌اش كولي را بسخره گرفت. شبيه بقيه ژرمن‌ها. خوب بلدند كنايه بزنند. تيغ برنده كلمات نوير دامن آبروي كولي را پاره كرد تا جايي‌ كه معلمان فيزيك براي بهتر يادگيري شاگردان، از شوت مريخي سرجيو مثال مي‌‌زدند. آخر شكست قهرمانان آدم را شيرفهم‌تر مي‌كند. فرفره باز هم چرخيد اما اين‌بار به جهت سفيدي. هاليوودي‌ها دوباره به مادريد آمدند اما اين‌بار 90 دقيقه براي زمين زدن سرجيو ثانيه‌يي بيش نبود. اين‌بار كولي ابر بلندي شد روبه‌رو ستاره‌هاي سربي شب مادريد. زمستان 12 ساله اشراف تبديل شد به فصل سبز عشق. هنوز دل جوانك قرص نشده بود. ثانيه‌يي ديگر مانده تا رسيدن به بليت بهشت. شاعر زمانه غزل آخر را در آليانز آرنا سرود؛ جايي‌ كه كولي براي شرافتش، رگش بيرون زد. تا نوير به خود آمد كولي از پله‌هاي بهشت بالا مي‌‌رفت و او در بين خروار‌ها درختي بود كه رومينيگه آتش مي‌‌زد. تا توانستند از باغچه آرنا گل چيدند. پل‌ها همه ريختند و كولي خزان را رد كرد. حالا ديگر آواره نيست. تقدير آفتاب‌پرست به سرجيو تار داد و وي نواي وصال به يار خواند. دلبر 12 ساله است. 12 سال فراق براي رسيدن به روي نقره‌يي. كولي لب‌هاي دلبر را خواهد بوسيد چون خداي عاشقان دل نازك كولي را دوست دارد!