رهبر انقلاب و التيام يك داغ 60 ساله

چهارمين دوره كنفرانس بين‌المللي فلسطين؛ «فلسطين مظهر مقاومت، غزه قرباني جنايت» نام دارد. ساعت‌هاي قبل از شروع مراسم، اگر در سالن خبرنگاران باشي به تحير و انتظار و شناسايي اطراف و اكناف و اشخاص مي‌گذرد. هشت و بيست دقيقه است كه گروه موزيك در طبقه دوم سالن تمرين‌هاي آخر را مي‌گذراند. هنوز مهمانان وارد سالن نشده‌اند كه دوربين‌ها كنترل مي‌شوند. باطري و فلاش و لنز و ... همه بايد در بهترين شرايط باشند كه يك وقت رفيق نيمه راه نشوند. سرود ملي راس ساعت هشت و نيم و در حالي كه صندلي‌هاي سالن «نيمه‌پر» شده‌اند اجرا مي‌گردد. اما بعدتر معلوم مي‌شود كه اين سرود اصلي نبوده و تمريني براي هماهنگي گروه موزيك است.

گرچه تا ساعت 9 و در پي حضور برخي از چهره‌ها هنوز هم تعداد نيروهاي تداركات و اجرايي مراسم بيشتر از حضور مهمانان به چشم مي‌خورد؛ اما بشنويد از داخل اتاق انتظار پشت سالن كه رهبر معظم انقلاب به همراه سران قوا و برخي از مسئولان كشور به گفتگو نشسته‌اند. عقربه‌هاي كوچك و بزرگ ساعت كه به ‌ترتيب 9 و 15 را نشان مي‌دهد، رهبر ضمن اشاره به ساعت جيبي خود خطاب به رئيس مجلس مي‌پرسند: «قصد آغاز جلسه را نداريد؟» لاريجاني كه در اين مدت چندين تجربه گرانبها در برپايي جلساتي در اين سطح دارد، تمديد چند دقيقه‌اي وقت را خواستار مي‌شود و در پاسخ مي‌شنود كه: «اين مهمانان نمي‌دانند كه ما در اينجا منتظر حضور كامل‌شان براي آغاز جلسه هستيم. بعدا در دفتر خاطرات خود مي‌نويسند ايراني‌ها با نيم ساعت تاخير اجلاس را شروع كردند.»

اين سوتر چهار پنج خاخام يهودي هم در غالب گروه مستقلي وارد سالن شدند و به شدت مورد استقبال فلاش‌ها قرار گرفتند. همين دوستان يهودي فلسطين هم در پايان جلسه خود را به راهرو گذر رهبر رساندند تا احتمالا عرض ادبي كنند و به دل شهادت دهند كه غم غربت غزه روحشان را آزرده است، تا شايد موفق شوند حساب و كتابشان را از صهيونيست‌ها جدا كنند. 10 دقيقه‌اي به ساعت ده مانده بود كه با اشاره يكي از مديران تشريفات، گروه براي اجراي موزيك ايستاد، رهبر و سران سه قوه وارد شدند و سرود ملي طنين‌انداز شد. بعد همه نشستند و نگاه‌ها به جايگاه بلند رئيس اصلي اجلاس بود كه قاري خوش لحن و با سليقه اين آيات را شروع به خواندن كرد:

«همان كسانى كه بناحق از خانه‏هايشان بيرون رانده شدند [آنها گناهى نداشتند] جز اينكه مى‏گفتند پروردگار ما خداست و اگر خدا بعضى از مردم را با بعض ديگر دفع نمى‏كرد صومعه‏ها و كليساها و كنيسه‏ها و مساجدى كه نام خدا در آنها بسيار برده مى‏شود سخت ويران مى‏شد و قطعا خدا به كسى كه [دين] او را يارى مى‏كند يارى مى‏دهد چرا كه خدا سخت نيرومند شكست‏ناپذير است» (سوره مباركه حج آيه شريفه 40)

 

طلسم مصونيت جنايتكار را مي‌شكنيم
مهمترين و اساسي‌ترين بخش‌هاي بيانات معظم‌له به نظم، اين‌ها بود:
رژيم اشغالگر دو بار از مقاومت اسلامي شكست خورد. بزرگي اين شكست وقتي نمايان‌تر مي‌شود كه به تمرين‌ها و آماده‌سازي‌هاي نظامي، سازمان‌هاي عريض و طويل اطلاعاتي، حمايت بي‌دريغ امريكا و بعضي دولت‌هاي غربي و همدستي منافقان جهان اسلام توجه كنيم.
شرم‌ساران روزگار ما آناني هستند كه تا همين چندي پيش با علم كردن شعار «واقع‌بيني» دم از سازش و تسليم عالم اسلام بلند كرده بودند. آن هيبت دروغين ابرقدرتي فرو ريخت.
رسانه‌هاي امپراتوري رسانه‌اي جهان حتي تحمل شنيدن سوال و تحقيق درباره هلوكاست را كه بهانه غصب فلسطين بود، ندارند و اين يكي از نشانه‌هاي تزلزل و ابهام و سقوط در رژيم غاصب قدس است.

اعتراض بي‌سابقه و خودجوش 120 كشور جهان و از جمله در اروپا و در انگليس كه خاستگاه اصليِ اين شجره خبيثه بود، نشان مي‌دهد كه يك مقاومت جهاني عليه صهيونيزم پديد آمده كه در 60 سال گذشته هرگز تا اين حد، جدي و حجيم نبوده است. ميتوان گفت مقاومت اسلامي لبنان و فلسطين توانسته است وجدان جهاني را بيدار كند.
دو مغالطه بزرگي در قضيه فلسطين پديد آورده‌اند. يكي اينكه مي‌گويند: «كشوري بنام اسرائيل يك واقعيت شصت ساله است و بايد با آن كنار آمد.» من نميدانم اينها چرا از واقعيت‌هاي ديگري كه در برابر چشم آنان است درس نمي‌گيرند؟ مگر كشورهاي بالكان و قفقاز و آسياي جنوب غربي پس از هشتاد سال بي‌هويتي و تبديل به بخش‌هائي از شوروي سابق، بار ديگر هويت اصلي خود را باز نيافتند؟ چرا فلسطين كه پاره تن جهان اسلام است نتواند بار ديگر هويت اسلامي و عربي خود را بازيابد؟

 

 

متن كامل را در ستون گزارش بخوانيد.